shelter of broken dreams

Ο διαχρονικός λόγος του Τσάρλι Τσάπλιν από την ταινία "Ο μεγάλος δικτάτορας"

2012-02-08T00:52:00.000+02:00

;)

2012-01-31T20:53:00.000+02:00

οι ευχές μου για το νέο έτος :)

2011-12-31T15:25:00.002+02:00

"Όλα ήταν στη θέση τους: οι πεινασμένοι στην Αφρική, οι ειδικοί στην τηλεόραση, οι κακοί στη φυλακή, οι αναρχικοί στα Εξάρχεια, αυτοί που αποφασίζουν στη Βουλή, τα λεφτά μας στα δάνεια, η αστυνομία στην επόμενη γωνιά, τα σπίτια μας στις τράπεζες, οι εχθροί μας στην Τουρκία και τη Μακεδονία, το parking μας στα πάρκα, η ψυχαγωγία μας στα μπαρ, τα παιδιά μας στο σχολείο, οι φίλοι μας στο fb, η τέχνη στα μουσεία, οι επιθυμίες μας στις διαφημίσεις, τα δέντρα μας Χριστουγεννα στο Σύνταγμα, η ομορφιά στα κέντρα αδυνατίσματος, ο έρωτας στις 14 Φλεβάρη, εμείς στους τέσσερις τοίχους.

Πειθαρχία τέλος...ζωή μαγική!

Η αστυνομία στην Αφρική, οι πεινασμένοι στις τράπεζες, οι αναρχικοί στη Βουλή, τα Εξάρχεια στην καρδιά μας, οι κακοί στα κέντρα αδυνατίσματος, οι φίλοι πλάι μας, τα μπαρ στις φυλακές, αυτοί που αποφασίζουν στο σχολείο, τα λεφτά μας στα πάρκα, τα πάρκα στα πάρκινγκ τους, οι εχθροί μας στο fb, οι ειδικοί στα σπίτια τους, η τηλεόραση στα σκουπίδια, η ψυχαγωγία στα σχολεία, η τέχνη παντού,οι διαφημίσεις στα μουσεία, τα παιδιά μέσα μας, τα μπαλέτα στους δρόμους, ο έρωτας στην επόμενη γωνία, τα σπίτια στα δέντρα, τα δέντρα στους δρόμους, η ομορφιά στους δρόμους, οι επιθυμίες μας στους δρόμους, εμείς στους τέσσερις τοίχους;

Πειθαρχία τέλος...ζωή μαγική!"

The man, the gig !!

2011-12-29T22:48:00.002+02:00

ο osho για την αγάπη

2011-12-09T15:44:00.000+02:00

"Η αιώνια ομορφιά είναι εδώ και τώρα, όχι στον παράδεισο.
Λες ότι στον παράδεισο η αγάπη είναι αγνή και αιώνια.
Η αγάπη μπορεί να είναι αγνή και αιώνια εδώ και τώρα.
Δεν είναι ανάγκη να περιμένεις τον παράδεισο.
Όπου υπάρχει αγάπη, είναι αιώνια και αγνή, επειδή η αγάπη δεν έχει χρόνο. Αιώνια δεν σημαίνει μόνιμα. Αιώνια σημαίνει μη προσωρινά. Αιώνια σημαίνει ότι δεν υπάρχει χρόνος.
Ακόμα κι αν υπάρχει μια στιγμή αγάπης, είναι αιώνια. Σ'αυτή τη στιγμή, υπάρχει τόσο βάθος, που ο χρόνος σταματά. Αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει μέλλον, δεν υπάρχει παρελθόν. Αυτή τη στιγμή είσαι τόσο πολύς, που απλώνεσαι σε όλες τις άκρες του σύμπαντος. Όλο το σύμπαν ανήκει σ'εσένα κι όλος ο εαυτός σου ανήκει στο σύμπαν. Αυτή η στιγμή είναι αιωνιότητα. Όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει αιωνιότητα και τότε υπάρχει η δυνατότητα της προσευχής.
Αν το χαμόγελο σου είναι κάλπικο, το φιλί σου θα είναι κάλπικο, η αγάπη σου δεν μπορεί να είναι αληθινή. Και όλες οι προσευχές σου θα είναι μόνο λέξεις και τίποτε άλλο"
Osho

David Rovics - The Riot Dog

2011-11-13T19:07:00.001+02:00

"Loukanikos, Louk, Thodoris; Like many other heroic figures through time, this brave riot dog goes under a lot of names.

Louk is a stray dog living on the streets of Athens, Greece; and has become famous for joining in on the many protests and riots which have taken place there the past year. Often found at the front lines dodging tear gas and barking at the police; he has become a mascot for the protesters, and a symbol for the ongoing fight.

As a part of the American musician Davis Rovics' "Big Red Sessions"-album (free for download on his webpage www.davidrovics.com), "Riot Dog" is David's salute to this brave dog's fight for justice in the economic turmoil that has hit Greece.

Animated by the Norwegian Flash-animator Bjørn-Magne Stuestøl (www.shagrat.net) in collaboration with David Rovics.

A high quality Flash edition of the animation can be seen here:
www.shagrat.net/riot.html

Enjoy; and let's all hear it for Loukanikos; The riot dog!"

Χάουαρντ Ζινν-Ο Μαρξ στο Σόχο(αποσπάσματα)

2011-10-23T16:59:00.002+03:00

Αναρωτιέστε γιατί επέστρεψα; (Δείχνει κάπως θυμωμένος) Μα για να αποκαταστήσω την υπόληψή μου(Σωπαίνει) Διάβαζα τις εφημερίδες σας. .. (Παίρνει στα χέρια του μια εφημερίδα). Όλες διακηρύσσουν ότι οι ιδέες μου έχουν πεθάνει! Τα γνωστά. Αυτοί οι παλιάτσοι το λένε πάνω από εκατό χρόνια τώρα, αλλά δεν αναρωτιέστε τι μανία είναι αυτή να με ανακηρύσσουν νεκρό ξανά και ξανά; Και εγώ είπα, ως εδώ. Ζήτησα να επιστρέψω έστω για λίγο. Βλέπετε υπάρχουν κανόνες εκεί πάνω. Είπαμε: γραφειοκρατία. Επιτρέπεται να διαβάζεις, ακόμα και να βλέπεις τους ανθρώπους, αλλά όχι να ταξιδεύεις. Φυσικά διαμαρτυρήθηκα. Και είχα αρκετή συμπαράσταση… Ο Σωκράτης παραδείγματος χάριν τους είπε: «Ζωή χωρίς ταξίδια δεν αξίζει να τη ζεις.» Ο Γκάντι έκανε απεργία πείνας. Η Mother Jones απείλησε ότι θα κάνει πικετοφορία. Ο Μαρκ Τουέιν με υπερασπίστηκε με τον δικό του παράξενο τρόπο. Ο Βούδας έψαλε :Ωμμμμ! Οι υπόλοιποι σιώπησαν. Θεέ μου πεθαμένοι άνθρωποι τι είχαν να φοβηθούν; Ακόμα και εκεί πάνω ταραξία με θεωρούν. Ευτυχώς, όμως, η διαμαρτυρία έπιασε τόπο! «Εντάξει, πήγαινε», είπαν, «έχεις μία ώρα στη διάθεσή σου να εκθέσεις τις απόψεις σου. Και πρόσεχε: όχι φασαρίες!» Πιστεύουν αληθινά στην ελευθερία του λόγου, αλλά μέχρις ενός σημείου… (Χασκογελάει) Είναι, βλέπετε, νεοφιλελεύθεροι. Λοιπόν μπορείτε να διαδώσετε τα νέα. Ο Μαρξ γύρισε! Για λίγο.

Αλλά πρώτα να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Δεν είμαι μαρξιστής. (Γελάει) Το είπα κάποτε στον Πίπερ και κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό. (Πίνει μια γουλιά μπίρα) Πρέπει να σας μιλήσω για τον Πίπερ. Ζούσαμε στο Λονδίνο, η Τζένη, εγώ και τα παιδιά. Είχαμε δύο σκύλους, τρεις γάτες και δύο πουλιά. Ίσα που τα φέρναμε βόλτα. Είχαμε ένα διαμέρισμα στην οδό Ντιν, εκεί όπου κατέληγαν οι υπόνομοι της πόλης. Βρεθήκαμε στο Λονδίνο γιατί με είχαν διώξει από τη Ρηνανία, μάλιστα κύριε, από τον τόπο που γεννήθηκα. Είχα κάνει πολύ επικίνδυνα πράγματα. Ήμουν συντάκτης της εφημερίδας Die Rheinische Zeitung. Διόλου επαναστατικό έντυπο. Αλλά τελικά δεν υπάρχει πιο επαναστατική πράξη από το να λες την αλήθεια. Εκείνο τον καιρό στη Ρηνανία, η αστυνομία συνελάμβανε φτωχούς ανθρώπους με την κατηγορία ότι μάζευαν καυσόξυλα από τις ιδιοκτησίες των πλουσίων. Έγραψα ένα άρθρο για να διαμαρτυρηθώ. Προσπάθησαν να λογοκρίνουν την εφημερίδα. Στο επόμενο άρθρο έγραψα ότι δεν υπάρχει ελευθερία του τύπου στη Γερμανία. Αποφάσισαν να με δικαιώσουν: Έκλεισαν την εφημερίδα. Τότε λοιπόν γίναμε ριζοσπαστικοί, έτσι δε γίνεται συνήθως; Το τελευταίο φύλλο της εφημερίδας κυκλοφόρησε με έναν πηχιαίο τίτλο με κόκκινο μελάνι «Επανάσταση!» (…)

Σου έλεγα όμως για τον Πίπερ. Εκείνη την εποχή στο Λονδίνο, περνούσαν από το σπίτι μας όλοι οι πολιτικοί πρόσφυγες από την ηπειρωτική Ευρώπη. Ο Πίπερ ήταν ένας απ’ αυτούς. Στριφογύριζε γύρω μου σαν σφήκα. Ήταν ένας κόλακας, ένας γλείφτης. Στεκόταν απέναντί μου, στα δεκαπέντε εκατοστά για να μην μπορώ να ξεφύγω, και απήγγειλε αποσπάσματα από τα κείμενά μου. Του έλεγα «Πίπερ σε παρακαλώ σταμάτα να μου λες τι έχω γράψει!» (…) Μ’ έκανε να ντρέπομαι, ήταν ένας δορυφόρος σε τροχιά γύρω από τα λόγια μου, τα οποία αναμετάδιδε στον κόσμο, αφού πρώτα τα διαστρέβλωνε. Και μετά υπερασπιζόταν τις διαστρεβλώσεις αυτές με φανατισμό, καταγγέλοντας όποιον έδινε διαφορετική ερμηνεία. Μια φορά είπα στην Τζένη: «Ξέρεις τι φοβάμαι πιο πολύ απ’ όλα; « « Ότι δε θα γίνει ποτέ η επανάσταση του προλεταριάτου;» είπε εκείνη. «Όχι της λέω. Φοβάμαι ότι η επανάσταση θα γίνει, αλλά θα πέσει σε χέρια ατόμων σαν τον Πίπερ –κόλακες όταν δεν έχουν εξουσία και φαμφαρόνοι όταν την αποκτήσουν. Δογματιστές! Θα μιλούν για λογαριασμό του προλεταριάτου και θα ερμηνεύουν τις ιδέες μου στον κόσμο κατά πως τους βολεύει. Θα στήσουν ένα νέο ιερατείο, μία νέα ιεραρχία, με αφορισμούς και μαύρες λίστες, ιερά εξέταση και εκτελεστικά αποσπάσματα. Όλα αυτά θα γίνουν στο όνομα του κομμουνισμού, στέλνοντας εκατό χρόνια πίσω τον κομμουνισμό της ελευθερίας. Θα λερώσουν το όμορφο όνειρό μας και για να καθαρίσει θα χρειαστεί να γίνει μία δεύτερη επανάσταση, ίσως και Τρίτη. Αυτό φοβάμαι». Όχι δεν πρόκειται να αφήσω τον Πίπερ να μεταφράσει Το Κεφάλαιο. Αντιπροσώπευε δεκαπέντε χρόνια δουλειάς- σε συνθήκες όπως αυτές στο Σόχο. Κάθε πρωί περνούσα ανάμεσα σε ζητιάνους που κοιμόντουσαν δίπλα στα βρωμόνερα για να φτάσω στο Βρετανικό Μουσείο με την καταπληκτική βιβλιοθήκη του, όπου εργαζόμουνα μέχρι να πέσει ο ήλιος. Διάβαζα, διάβαζα… Υπάρχει άραγε κάτι πιο βαρετό από το να διαβάζεις πολιτική οικονομία; (Σκέφτεται) Ε ναι! Να γράφεις Πολιτική Οικονομία.

(…)

«Σ’ εκείνο το ζεστό διαμέρισμα στο Σόχο, η Τζένη έφτιαχνε ζεστή σούπα και έβραζε πατάτες. Είχαμε φρέσκο ψωμί από το φίλο μας τον φούρναρη στη γωνία. Καθόμασταν στο τραπέζι και τρώγαμε και μιλούσαμε για τα γεγονότα της ημέρας- τον αγώνα των Ιρλανδών για την ελευθερία, τον τελευταίο πόλεμο, την ηλιθιότητα των ηγετών της χώρας, την αντιπολίτευση που περιοριζόταν σε ψελλίσματα, τη δειλία του τύπου… Βέβαια τα πράγματ είναι διαφορετικά σήμερα ε; Μετά το δείπνο μαζεύαμε τα πιάτα κι εγώ εργαζόμουν. Με τα πούρα μου κι ένα ποτήρι μπύρα. Ναι εργαζόμουνα μέχρι τις τρεις-τέσσερις το πρωί. Τα βιβλία μου μία στοίβα στη μία πλευρά, οι κοινοβουλευτικές εκθέσεις στην άλλη και η Τζένη στην απέναντι άκρη του τραπεζιού να αντιγράφει τα γραπτά μου- ο γραφικός χαρακτήρας μου ήταν ακατάληπτος κι εκείνη αντέγραφε κάθε λέξη που έγραφα- ηρωική πράξη! Κατά καιρούς ξέσπαγε μια κρίση. Όχι δεν αναφέρομαι σε παγκόσμια κρίση. Χανόταν κάποιο από τα βιβλία μου. Μία μέρα δεν μπορούσα να βρω τον Ricardo. Ρώτησα τη Τζένη: «Πού είναι ο Ricardo μου;» «Εννοείς τις αρχές της πολιτικής οικονομίας; Το είχε δώσει στο ενεχυροδανειστήριο , νομίζοντας ότι δεν το χρειαζόμουν πια. Φούντωσα. «Τον Ricardo μου!», της λέω «ε έβαλες ενέχυρο τον Ricardo μου!» «Μη φωνάζει» είπε εκείνη. «Την περασμένη εβδομάδα δεν βάλαμε ενέχυρο το δαχτυλίδι που μου είχε δώσει η μητέρα μου;» Έτσι ήταν. (Αναστενάζει). Τα πηγαίναμε όλα στο ενεχυροδανειστήριο. Ιδιαίτερα τα δώρα από την οικογένεια της Τζένης. Όταν τελείωσαν αυτά τα δώρα, αρχίσαμε να βάζουμε ενέχυρο τα ρούχα μας. Ένα χειμώνα-τους ξέρετε τους λονδρέζικους χειμώνες- τον πέρασα χωρίς παλτό. Όταν δημοσιεύτηκε Το Κεφάλαιο είπαμε να το γιορτάσουμε, αλλά πρώτα χρειάστηκε να μας δώσει χρήματα ο Ένγκελς για να πάρουμε από το ενεχυροδανειστήριο τα λινά τραπεζομάντηλα και το σερβίτσιο για το δείπνο. Ο Ένγκελς… Όταν μας έκοβαν το νερό και το γκάζι και το σπίτι βυθιζόταν στο κρύο και το σκοτάδι και έπεφτε το ηθικό μας , ο Ένγκελς πλήρωνε τους λογαριασμούς. Ο Ένγκελς…ένας άγιος άνθρωπος. Δε βρίσκω άλλη λέξη. Ο πατέρας του είχε εργοστάσια στο Μάνστεστερ. Ναι…χαμογελάει…μας έσωζε ο καπιταλισμός! Δεν ήταν πάντα σε θέση να καταλάβει τις ανάγκες μας. Εμείς δεν είχαμε λεφτά να πάμε στον μπακάλη κι αυτός μας έστελνε ακριβά κρασιά. Κάποια Χριστούγεννα που δεν είχαμε λεφτά να αγοράσουμε χριστουγεννιάτικο δέντρο, ο Ένγκελς κατέφθασε με έξι μπουκάλια σαμπάνια. Έτσι, φανταστήκαμε, ότι είχαμε στη μέση ένα δέντρο, κάναμε κύκλο γύρω του, ήπιαμε σαμπάνια και τραγουδήσαμε χριστουγεννιάτικα τραγούδια. (Ο Μαρξ τραγουδάει, σιγομουρμουρίζει ένα χριστουγεννιάτικο τραγούδι) «Ω έλατο…» Βέβαια ήξερα τι σκέφτονταν οι επαναστάτες φίλοι μου: Ο Μαρξ, ο άθεος, θέλει χριστουγεννιάτικο δέντρο! Ναι περιέγραψα τη θρησκεία ως το όπιο του λαού, αλλά κανένας δεν μπήκε στον κόπο να διαβάσει ολόκληρη την παράγραφο. Ακούστε. (Παίρνει ένα βιβλίο και διαβάζει) «Η θρησκεία είναι ο αναστεναγμός του καταπιεσμένου πλάσματος, η καρδιά ενός άκαρδου κόσμου, η ψυχή σε απάνθρωπες συνθήκες, είναι το όπιο του λαού.» Είναι αλήθεια, το όπιο δεν είναι λύση, αλλά ίσως μερικές φορές είναι απαραίτητο για να απαλύνει τον πόνο.

(…) Κανονικά ένας πατέρας δεν πρέπει να ξεχωρίζει κάποιο από τα παιδιά του, αλλά η Ελεωνόρα! Έλεγα στην Τζένη: «Η Ελεωνόρα είναι παράξενο παιδί». Και η Τζένη απαντούσε: «Δηλαδή τι περίμενες τα παιδιά του Καρλ Μαρξ να βγούν συνηθισμένα;» Η Ελεωνόρα ήταν η μικρότερη, η πιο έξυπνη. Φανταστείτε έναν επαναστάτη σε ηλικία οχτώ ετών. Τόσο ήταν η Ελεωνόρα το 1863. Η Πολωνία είχε ξεσηκωθεί κατά της ρωσικής κυριαρχίας και η Ελεωνόρα έγραψε ένα γράμμα στον Ένγκελς για «εκείνους τους γενναίους στη Πολωνία», όπως τους αποκαλούσε. Όταν ήταν εννιά χρονών, έστειλε ένα γράμμα στην Αμερική, στον πρόεδρο Λίνκολν, λέγοντας του τι να κάνει για να κερδίσει τον πόλεμο κατά των Νοτίων! Επίσης κάπνιζε. Και έπινε κρασί. Αλλά παρ’ όλα αυτά, ήταν παιδί, έντυνε τις κούκλες της…σιγοπίνοντας ένα ποτήρι κρασί! Όταν ήταν δέκα χρονών, παίζαμε σκάκι και δυσκολευόμουνα να την κερδίσω. Στα δεκαπέντε της ξαφνικά έγινε έξαλλη με το «νόμο για την Ημέρα του Κυρίου», την Κυριακή δηλαδή, ο οποίος απαγόρευε κάθε δραστηριότητα. Έτσι άρχισε να οργανώνει «Κυριακάτικες βραδιές για το λαό» στο Σέντ Μάρτινς Χολ, με μουσικούς που έπαιζαν Χέντελ, Μότσαρτ, Μπετόβεν. Η αίθουσα γέμιζε ασφυκτικά. Δύο χιλιάδες άνθρωποι. Η συγκέντρωση ήταν παράνομη αλλά δεν έγινε καμία σύλληψη. Να ένα μάθημα: Αν είναι να παραβείς το νόμο, κάντο μαζί με δύο χιλιάδες ανθρώπους… Και με Μότσαρτ.

Συνήθιζα να διαβάζω σ’ εκείνην και στις αδερφές της Σαίξπηρ και Αισχύλο και Δάντη, και της άρεσε πολύ. Το δωμάτιο της ήταν μουσείο του Σαίξπηρ. Μάθαινε απέξω κομμάτια από το Ρωμαίος και Ιουλιέτα και επέμενε να της διαβάζω, ξανά και ξανά, το κομμάτι που ο Ρωμαίος συναντά για πρώτη φορά την Ιουλιέτα: «Γελάει με τραύματα όποιος δεν πληγώθηκε ποτέ… Τα μάτια της στον ουρανό θα πλημμυρούσαν το διάστημα το αγέρινο με τόση λάμψη, που θα λαλούσαν τα πουλιά, σαν να ξημέρωνε.» Δεν ήταν εύκολο να ζεις με την Ελεωνόρα. Α, όχι! Ξέρετε πόσο ενοχλητικό είναι να έχεις ένα παιδί που βρίσκει ατέλειες στους συλλογισμούς σου; Διαφωνούσε μαζί μου ακόμα και για πράγματα που έγραφα. Να, για παράδειγμα, το δοκίμιό μου με τίτλο το Εβραϊκό ζήτημα. Πρέπει να ομολογήσω ότι δεν είναι εύκολο κείμενο. Ε, λοιπόν, η Ελεωνόρα το διάβασε και αμέσως με προκάλεσε: «Γιατί ξεχωρίζεις τους Εβραίους ως εκπροσώπους του καπιταλισμού; Δεν είναι οι μόνοι που δηλητηριάστηκαν από το εμπόριο και την απληστία.» Προσπάθησαν να της εξηγήσω ότι δεν ξεχώριζα τους Εβραίους, αλλά απλά τους χρησιμοποιούσα ως ζωντανό παράδειγμα. Σε απάντηση, άρχισε να φοράει το άστρο του Δαβίδ. «Είμαι Εβραία» ανακοίνωσε. Τι μπορούσα να πω; Σήκωσα τους ώμους και τότε η Ελεωνόρα σχολίασε: «Αυτό είναι χαρακτηριστική εβραϊκή αντίδραση». Μπορούσε να γίνει πολύ εκνευριστική. Ήξερε ότι ο πατέρας μου είχε γίνει χριστιανός. Δεν ήταν βολικό να είσαι Εβραίος στη Γερμανία. Σάμπως είναι ποτέ βολικό να είσαι Εβραίος οπουδήποτε; Κι εμένα με βάφτισε όταν ήμουν οχτώ χρόνων. Το γεγονός αυτό προκάλεσε το ενδιαφέρον της Ελεονώρας. Ρώτησε: «Μουρ»-η οικογένεια μου με φώναζε Μουρ, Μαυριτανό δηλαδή, επειδή είχα σκουρόχρωμο δέρμα-«Μουρ ξέρω ότι έχεις βαφτιστεί. Αλλά είχες ήδη κάνει περιτομή, έτσι δεν είναι;» Δεν είχε καμιά ντροπή αυτό το παιδί. Τέτοιες στιγμές ήταν ανυπόφορη. Ακούστε αυτό: Μαζί με το εβραϊκό αστέρι φορούσε και το σταυρουδάκι της. Όχι, δεν ήταν ξετρελαμένη με τον χριστιανισμό, αλλά με τους Ιρλανδούς και την εξέγερσή τους κατά της Αγγλίας. Έμαθε για τους αγώνες των Ιρλανδών από τη Λίτσι Βέρνς, το μεγάλο έρωτα του Ένγκελς. Η Λίτσι ήταν εργάτρια και δεν ήξερε να διαβάζει. Ο Ένγκελς μιλούσε εννέα γλώσσες.. Θα νόμιζε κανείς ότι αυτό θα δημιουργούσε προβλήματα στη σχέση τους. Αλλά αγαπιόντουσαν. Η Λίτσι συμμετείχε ενεργά στον ιρλανδικό αγώνα. Η Ελεωνόρα πήγαινε να τη δει και κάθονταν οι δυο τους στο πάτωμα και έπιναν μαζί κρασί και τραγουδούσαν ιρλανδέζικα τραγούδια μέχρι που τους έπαιρνε ο ύπνος. Θυμάμαι εκείνη την τρομερή νύχτα που η αγγλική κυβέρνηση κρέμασε δύο νεαρούς Ιρλανδούς, εκεί στο Σόχο, και ένα μεθυσμένο πλήθος να ζητωκραυγάζει… Αυτοί οι ευγενείς Άγγλοι με το απογευματινό τους τσάι και τους δημόσιους απαγχονισμούς! Έχω μάθει ότι δεν κρεμάτε πλέον τους ανθρώπους. Μόνο τους κλείνετε στο θάλαμο αερίων, τους κάνετε ενδοφλέβια ένεση με δηλητήριο ή τους ψήνετε στην ηλεκτρική καρέκλα. Πολύ πιο πολιτισμένο… Τότε, λοιπόν, κρεμάσανε τους δύο νεαρούς Ιρλανδούς γιατί ήθελαν την απελευθέρωση από την Αγγλία. Η Ελεονώρα έκλαιγε χωρίς σταμάτημα. Εγώ της έλεγα: «Κοριτσάκι μου, είναι πολύ νωρίς για να φορτωθείς τους εφιάλτες του κόσμου. Είσαι δεκαπέντε χρονών». Κι εκείνη απαντούσε: «Ακριβώς Μουρ, αυτό είναι το θέμα. Δεν είμαι δεκατριών, δεν είμαι δεκατεσσάρων, είμαι δεκαπέντε χρονών». Ναι ήταν δεκαπέντε χρονών και μαγευόταν από κάθε γοητευτικό άντρα που ερχόταν στο σπίτι. Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρη λίστα. Σ’ όλη τη ζωή της, η Ελεονώρα φάνηκε ευφυής στην πολιτική και χαζή στον έρωτα. Είχε ξετρελαθεί με τον Λισαγκαρέ, τον ήρωα της Παρισινής Κομμούνας. Ε αυτός τουλάχιστον ήταν Γάλλος. Ο φίλος της άλλης μας κόρης, της Τζένισεν, ήταν Άγγλος. Οι Άγγλοι είναι όπως το αγγλικό φαγητό. Χρειάζεται να πω περισσότερα; Είχαμε βέβαια και τον αγαπημένο της Λώρας, τον Λαφάργκ. Οι δημόσιες εκδηλώσεις πάθους αυτού του τύπου ήταν φοβερές. Της έπιανε τον κώλο, δημόσια, σαν να ήταν το φυσικότερο πράγμα στον κόσμο. Και η Τζένη τον υπερασπιζόταν: «Ξέρεις ότι η οικογένειά του ήρθε στη Γαλλία από την Κούβα». Λες και όλοι στην Κούβα κυκλοφορούν πιάνοντας ο ένας τον κώλο του άλλου!

(Αναστενάζει) Η Τζένη πάντα προσπαθούσε να με ηρεμεί. Μ’ εμένα κάτι γινόταν, με τους καλόγερους όμως που έβγαζα, δεν κατάφερνε τίποτα. (Κάνει μια γκριμάτσα)Είχατε ποτέ καλόγερους; Δεν υπάρχει πιο φρικτή αρρώστια. Οι καλόγεροι με κατέτρεχαν σ’ όλη μου τη ζωή. Και διάφοροι ανόητοι τους επικαλέστηκαν για να ερμηνεύσουν την πορεία μου: «Ο Μαρξ είναι θυμωμένος με το καπιταλιστικό σύστημα επειδή έχει καλόγερους» Τι ηλίθιοι. Και τι εξήγηση δίνουν για όλους τους άλλους επαναστάτες που δεν έχουν καλόγερους; Φυσικά πάντα βρίσκουν κάτι: Αυτόν τον έδερνε ο πατέρας του, εκείνον τον ντάντευε η μητέρα του μέχρι δέκα χρονών, τον άλλον δεν τον έμαθαν να πηγαίνει στην τουαλέτα- λες και πρέπει δηλαδή να είσαι ανώμαλος για να είσαι επαναστάτης. Κάνουν κάθε δυνατή διάγνωση εκτός από την προφανή: ότι ο καπιταλισμός, που από τη φύση του επιτίθεται στο ανθρώπινο πνεύμα, προκαλεί την επανάσταση…

(…)

Η Τζένη ήταν πάντα η πιο αυστηρή κριτικός μου. Δε χάριζε κάστανα. Τίμια, θα μπορούσες να πεις. Αλλά υπάρχει τίποτα πιο εξοργιστικό από έναν τίμιο κριτικό; Αυτό το βιβλίο την ανησυχούσε. Ναι, Το Κεφάλαιο. (Παίρνει το βιβλίο στα χέρια του) Έλεγε ότι θα έκανα τους αναγνώστες να βαρεθούν από τις πρώτες κιόλας σελίδες με τις αλλεπάλληλες αναφορές μου στα εμπορεύματα, την αξία χρήσης, την ανταλλακτική αξία. Έλεγε ότι αυτό το βιβλίο ήταν υπερβολικά μεγάλο, υπερβολικά λεπτομερές. Χρησιμοποιούσε τον όρο «βαρύ». Αν είναι δυνατόν! Μου θύμιζε αυτό που είπε ο Πίτερ Φοξ, ένας φίλος μας συνδικαλιστής όταν του έδωσα το βιβλίο: «Νιώθω σαν να μου χάρισαν έναν ελέφαντα». Ναι, έλεγε η Τζένη, είναι ελέφαντας. Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι ήταν διαφορετικό έργο από Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο, το οποίο είχε γραφτεί για το ευρύ κοινό. Το Κεφάλαιο ήταν μια διατριβή. «Εντάξει», έλεγε η Τζένη, «διατριβή, αλλά γιατί δε φωνάζει όπως το Μανιφέστο; Ένα φάντασμα πλανιέται στην Ευρώπη, το στοιχειό του κομμουνισμού! Ναι», έλεγε, αυτό μάλιστα, αυτό συνεπαίρνει τον αναγνώστη…ένα φάντασμα πλανιέται στην Ευρώπη!» Και μετά μου διάβαζε τις πρώτες φράσεις του Κεφαλαίου. Για να με τυραννήσει φυσικά.

(Ο Μαρξ παίρνει το βιβλίο από το τραπέζι και διαβάζει)

Ο πλούτος στις κοινωνίες με καπιταλιστικές μεθόδους παραγωγής εμφανίζεται με τη μορφή συσσώρευσης εμπορευμάτων». «Πολύ βαρετό», μου έλεγε. Σας ρωτώ, είναι βαρετό; (Σκέφτεται) Εντάξει, ίσως είναι λίγο βαρετό. Το παραδέχτηκα αυτό στην Τζένη. «Δεν υπάρχει λίγο βαρετό» είπε εκείνη. Μην το παρεξηγήσετε. Η Τζένη συμφωνούσε ότι Το Κεφάλαιο ήταν μια σοβαρή ανάλυση. Το βιβλίο εξηγούσε ότι το καπιταλιστικό σύστημα θα επιφέρει μια κολοσσιαία αύξηση των παραγωγικών δυνάμεων, μία χωρίς προηγούμενο αύξηση του πλούτου στον κόσμο. Και, από την ίδια του τη φύση, το σύστημα αυτό θα διανείμει εκείνο τον πλούτο με τρόπο ώστε να καταστρέψει την ανθρωπιά τόσο του εργαζόμενου, όσο και του εργοδότη. Και από τη φύση του και πάλι, θα δημιουργήσει τους νεκροθάφτες του και θα παραχωρήσει τη θέση του σ’ ένα πιο ανθρώπινο σύστημα.

Αλλά η Τζένη πάντα ρωτούσε: Θα έχει απήχηση σ’ εκείνους που θέλουμε; « Μια μέρα μου λέει: «Ξέρεις γιατί επέτρεψαν οι λογοκριτές να δημοσιευτεί το Κεφάλαιο; Γιατί δεν το καταλάβαιναν και υπέθεσαν ότι δεν θα το καταλάβει και κανένας άλλος». Της υπενθύμισα ότι το Κεφάλαιο είχε αποσπάσει ευνοϊκές κριτικές. Εκείνη μου υπενθύμισε ότι τις περισσότερες τις είχε γράψει ο Ένγκελς… Κι εγώ της είπα ότι ίσως ασκούσε κριτική στο έργο μου γιατί δεν ήταν ευτυχισμένη μαζί μου. «Εσείς οι άντρες!», είπε. «Αποδίδετε κάθε κριτική στο έργο σας σε κάποιο προσωπικό ζήτημα. Ναι, Μουρ, τα προσωπικά μου αισθήματα δεν παύουν να υπάρχουν αλλά αυτό είναι διαφορετικό». Ναι , τα προσωπικά της αισθήματα. Η Τζένη περνούσε μια πολύ άσχημη περίοδο. Υποθέτω ότι το φταίξιμο ήταν δικό μου. Αλλά δεν ήξερα πώς να ανακουφίσω την αγωνία της. Η Τζένη κι εγώ ερωτευθήκαμε όταν εγώ ήμουν δεκαεφτά και εκείνη δεκαεννιά. Ήταν πανέμορφη, με πυρόξανθα μαλλιά και μαύρα μάτια. Για κάποιο λόγο, η οικογένειά της με είχε συμπαθήσει. Ήταν αριστοκράτες. Οι αριστοκράτες εντυπωσιάζονται πάντα από τους διανοούμενους. Ο πατέρας της Τζένης κι εγώ συζητούσαμε ώρες για την ελληνική φιλοσοφία. Είχα κάνει τη διατριβή για το διδακτορικό μου με θέμα τον Δημόκριτο και τον Επίκουρο. Είχα μόλις αρχίσει να συνειδητοποιώ ότι οι φιλόσοφοι είχαν περιοριστεί στην ερμηνεία του κόσμου. Ενώ το θέμα ήταν πώς να τον αλλάξουμε. (…) Η Τζένη κάποτε κόλλησε ευλογιά. Έγινε καλά, αλλά της έμειναν τα σημάδια στο πρόσωπο. Προσπαθούσα να την πείσω ότι εξακολουθούσε να είναι όμορφη, αλλά δεν ωφελούσε. Θα ήθελα να είχατε την ευκαιρία να γνωρίσετε την Τζένη. Αυτά που έκανε για μένα είναι ανεκτίμητα. Κυρίως καταλάβαινε ότι δεν μπορούσα να βρω μια δουλειά, έτσι απλά, όπως οι άλλοι άντρες. (…) Η Τζένη πίστευε στις ιδέες μου, αλλά δεν άντεχε συμπεριφορές που ερμήνευε ως πνευματικό σνομπισμό. «Προσγειώσου Χερ Ντόκτορ», συνήθιζε να μου λέει. Ήθελε να περιγράψω τη θεωρία της υπεραξίας με τρόπο κατανοητό στους απλούς εργάτες.

(…) «Γιατί επιτίθεσαι σε άλλους επαναστάτες με μεγαλύτερο πάθος απ’ ότι στους αστούς;» με ρωτούσε. Ναι, ο Προυντόν, για παράδειγμα. Ο άνθρωπος δεν καταλάβαινε ότι οφείλουμε να επικροτήσουμε τον καπιταλισμό για την ανάπτυξη μεγάλων βιομηχανιών και μετά να τις πάρουμε στα χέρια μας. Ο Προυντόν πρέσβευε ότι έπρεπε να οπισθοχωρήσουμε σε μια πιο απλή κοινωνία. Όταν έγραψε το βιβλίο του Η φιλοσοφία της πενίας , εγώ του απάντησα με το δικό μου βιβλίο Η πενία της φιλοσοφίας. Εγώ το βρήκα έξυπνο. Η Τζένη το βρήκε προσβλητικό. (Αναστενάζει) Σήμερα σκέφτομαι ότι η Τζένη ήταν πολύ καλύτερος άνθρωπος απ’ ό,τι θα μπορούσα ποτέ να γίνω εγώ.

(…) Ισχυρίζονται ότι επειδή κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, ο κομμουνισμός είναι νεκρός. Scheisskopfen [Σκατοκέφαλοι]! Οι δημοσιογράφοι, οι πολιτικοί που τα λένε αυτά τι παιδεία έχουν; Διάβασαν ποτέ το Μανιφέστο που γράψαμε με τον Ένγκελς όταν εκείνος ήταν εικοσιοχτώ χρον’ων κι εγώ τριάντα; (Παίρνει ένα βιβλίο από το τραπέζι και διαβάζει) «Στη θέση της παλιάς αστικής κοινωνίας με τις τάξεις και την πάλη των τάξεων, θα έχουμε μια ένωση, στην οποία η ελευθερία του ατόμου θα είναι προϋπόθεση για την ελευθερία του συνόλου. Το ακούσατε αυτό; Μία ένωση! Αντιλαμβάνονται ποιος είναι ο στόχος του κομμουνισμού; Η ελευθερία του ατόμου! Νομίζουν ότι κάποιος που δηλώνει κομμουνιστής ή σοσιαλιστής αλλά φέρεται σαν γκάνγκστερ, μπορεί να καταλάβει τι είναι κομμουνισμός; Το να σκοτώνεις αυτόν που διαφωνεί μαζί σου-αυτό είναι ο κομμουνισμός για τον οποίο εγώ έδωσα τη ζωή μου; Αυτοί που επιμένουν να ερμηνεύουν τις ιδέες μου με θρησκευτικό φανατισμό, επέτρεψαν άραγε στους πολίτες να διαβάσουν το γράμμα που είχα στείλει στη Νιού Γιόρκ Τρίμπιουν, στο οποίο διακήρυττα πως η θανατική ποινή δεν έχει θέση σε καμία κοινωνία η οποία αυτοχαρακτηρίζεται πολιτισμένη; (Θυμωμένος) Υποτίθεται ότι ο σοσιαλισμός δεν πρέπει να αναπαράγει τις βλακείες του καπιταλισμού! Εδώ στην Αμερική, οι φυλακές σας έχουν ξεχειλίσει. Ποίοι είναι μέσα; Οι φτωχοί! Οι περισσότεροι είναι διαρρήκτες, κλέφτες, ληστές, έμποροι ναρκωτικών. Πιστεύουν κι αυτοί στην ελεύθερη αγορά! Κάνουν ότι και οι καπιταλιστές αλλά σε μικρότερη κλίμακα. (Παίρνει στα χέρια του ένα άλλο βιβλίο) Ξέρεις τι γράψαμε εγώ κι ο Ένγκελς για τις φυλακές; «Αντί να τιμωρούμε το άτομο για τα αδικήματα που διαπράττει, πρέπει να καταστρέφουμε τις κοινωνικές συνθήκες που γεννούν την παρανομία και να προσφέρουμε σε όλους τους ανθρώπους το χώρο που έχουν ανάγκη στην κοινωνία για την προσωπική τους ανάπτυξη». Ναι μιλήσαμε για «μία δικτατορία του προλεταριάτου». Όχι τη δικτατορία ενός κόμματος, τη δικτατορία μίας κεντρικής επιτροπής, τη δικτατορία ενός ανθρώπου. Όχι, εμείς μιλήσαμε για μια προσωρινή δικτατορία της εργατικής τάξης. Ο λαός θα καταλάμβανε το κράτος και θα κυβερνούσε με γνώμονα το κοινό συμφέρον –μέχρις ότου το ίδιο το κράτος θα γινόταν περιττό και σταδιακά θα εξαφανιζόταν. Ο Μπακούνιν, όπως ήταν φυσικό, διαφωνούσε. ‘Ελεγε ότι ένα κράτος, ακόμα και εργατικό, εάν έχει στρατό, αστυνομία και φυλακές, θα γίνει αυταρχικό. Του άρεσε πολύ να διαφωνεί μαζί μου.

(…) Ο Μπακούνιν κι εγώ συνεχίσαμε να πίνουμε και να συζητάμε και να λογομαχούμε. Του είπα: «Μιχαήλ, δεν καταλαβαίνεις την έννοια του προλεταριακού κράτους. Δεν μπορούμε να ξεφορτωθούμε το παρελθόν με ένα στιγμιαίο οργασμικό ξέσπασμα. Θα χρειατσεί να χτίσουμε μία νέα κοινωνία με τα απομεινάρια της παλιάς. Αυτό παίρνει καιρό». Όχι, είπε. «Όταν ο λαός ανατρέψει την παλιά τάξη, πρέπει αμέσως να ζήσει με ελευθερία, αλλιώς θα τη χάσει». Άρχισε να γίνεται προσωπικό. Έχασα την υπομονή μου και του είπα: «Είσαι πολύ ηλίθιος για να καταλάβεις». Το μπράντι είχε αρχίσει να τον χτυπάει κι αυτόν. Είπε: «Μαρξ, φέρεσαι σαν υπεροπτικός μαλάκας, όπως συνήθως. Εσύ είσαι εκείνος που δεν καταλαβαίνει. Νομίζεις ότι οι εργάτες θα κάνουν την επανάσταση με βάση τη θεωρία σου; Χέστηκαν για τη θεωρία σου. Η οργή τους θα ξεχειλίσει αυθόρμητα, έχουν το έντσικτο της επανάστασης στα σωθικά τους». Είχε ξανάψει. «Αν θες να ξέρεις, εγώ τις φτύνω τις θεωρίες σου». Και λέγοντας αυτό, έφτυσε στο πάτωμα. Τι γουρούνι! Αυτό πήγαινε πολύ. Είπα Μιχαήλ , μπορείς να φτύνεις τις θεωρίες μου, αλλά όχι το πάτωμά μου. Καθάρισέ το αμέσως». «Να το», είπε, «το ‘ξερα πως ήσουνα τραμπούκος». «Κι εγώ πάντα το ‘ξερα πως είσαι ευνούχος», απάντησα. Βρυχήθηκε σαν προϊστορικό ζώο. Μετά όρμησε πάνω μου. Ήταν τεράστιος. Κυλιστήκαμε στο πάτωμα, αλλά ήμασταν πολύ μεθυσμένοι για να χτυπήσουμε άσχημα ο ένας τον άλλον. Μετά από λίγο, είχαμε κουραστεί τόσο πολύ που μείναμε κάτω λαχανιασμένοι. Μετά ο Μπακούνιν σηκώθηκε, σαν ιπποπόταμος που βγαίνει από το ποτάμι, ξεκούμπωσε το παντελόνι του και άρχισε να κατουράει έξω από το παράθυρο. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Τι στο καλό κάνεις , Μιχαήλ;» «Τι νομίζεις ότι κάνω; Κατουράω έξω από το παράθυρό σου». «Είναι αηδιαστικό, Μιχαήλ», είπα. «Κατουράω το Λονδίνο, κατουράω ολόκληρη τη Βρετανική Αυτοκρατορία». «Όχι», είπα, «κατουράς το δρόμο μου». Δεν απάντησε. Κούμπωσε το παντελόνι του, ξάπλωσε στο πάτωμα κι άρχισε να ροχαλίζει. Ξάπλωσα κι εγώ στο πάτωμα και σύντομα έχασα τις αισθήσεις μου. Όταν ξύπνησε η Τζένη νωρίς το πρωί, μας βρήκε κοιμισμένους αγκαλιά.

(…) Μου λείπει η Τζένη. Θα είχε πολλά να πει για όλα αυτά. Την είδα να πεθαίνει, άρρωστη και δυστυχισμένη στο τέλος. Αλλά σίγουρα θυμόταν τα όμορφα χρόνια μας, τις γεμάτες έκσταση στιγμές στο Παρίσι, ακόμα και στο Σόχο! Μου λείπουν οι κόρες μου. (Παίρνει ξανά της εφημερίδα. Διαβάζει) «Πόλεμος στο Ιράκ. Μια γρήγορη και γλυκιά νίκη». Ναι τους ξέρω αυτούς τους γλυκούς πολέμους , που αφήνουν χιλιάδες πτώματα στο χώμα και μικρά παιδιά να λιμοκτονούν, χωρίς φαγητό και φάρμακα. (Ανεμίζει την εφημερίδα) Στην Ευρώπη, στην Αφρική, στη Μέση Ανατολή, άνθρωποι σκοτώνονται μεταξύ τους για σύνορα. (Είναι αναστατωμένος) Δεν ακούσατε τι είπα πριν από εκατόν πενήντα χρόνια; Καταργήστε αυτά τα γελοία εθνικά σύνορα! Όχι πια διαβατήρια, όχι πια βίζες, όχι πια συνοριακοί φύλακες. Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε! (Πιάνει τη μέση του και κάνει μερικά βήματα) Ωχ, Θεέ μου, η μέση μου με σκοτώνει. Το ομολογώ: δεν περίμενα ότι ο καπιταλισμός είχε τέτοιες ικανότητες επιβίωσης. Δεν φανταζόμουνα ότι θα βρίσκονταν φάρμακα που θα κατάφερναν να κρατήσουν στη ζωή το άρρωστο σύστημα: πόλεμοι για να συνεχίσουν οι βιομηχανίες να δουλεύουν και για να κάνουν τους ανθρώπους να παθιάζονται με τον πατριωτισμό και να ξεχνούν τη μιζέρια τους. Θρησκόληπτοι να προσεύχονται ότι ο Χριστός θα ξανάρθει στη γη. (Κουνάει το κεφάλι του) Τον ξέρω τον Ιησού. Δε γυρίζει με τίποτα…

Έκανα λάθος το 1848, που νόμιζα ότι ο καπιταλισμός ήταν στα τελευταία του. Έπεσα έξω, γύρω στα διακόσια χρόνια. (Χαμογελάει) Αλλά που θα πάει, θα αλλάξει. Όλα τα σημερινά συστήματα θα αλλάξουν. Οι άνθρωποι δεν είναι βλάκες. Όπως έλεγε και ο Λίνκολν, «δεν μπορείς να κοροϊδεύεις όλους τους ανθρώπους για πάντα». Η κοινή λογική τους και το ένστικτο για αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη θα τους ενώσουν. Μη γελάτε! Έχει συμβεί στο παρελθόν και μπορεί να συμβεί πάλι, σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα. Και τότε, οι ηγέτες της κοινωνίας, με όλο τον πλούτο τους, με όλους τους στρατούς τους, δεν θα μπορέσουν να το εμποδίσουν. Οι υπηρέτες τους θα αρνηθούν να τους υπηρετήσουν, οι στρατιώτες τους θα αρνηθούν να υπακούσουν στις διαταγές. Ναι, ο καπιταλισμός έχει πετύχει θαύματα της τεχνολογίας και της επιστήμης. Αλλά σκάβει το λάκκο του. Η ακόρεστη δίψα για κέρδος-κι άλλο, κι άλλο- δημιουργεί ένα κόσμο γεμάτο αναταραχή. Μετατρέπει τα πάντα-την τέχνη, τη λογοτεχνία, τη μουσική, την ίδια την ομορφιά- σε εμπορεύματα που αγοράζονται και πωλούνται. Μετατρέπει τους ίδιους τους ανθρώπους σε εμπορεύματα. Όχι μόνο τον εργάτη στο εργοστάσιο, αλλά και το γιατρό, τον επιστήμονα, τον δικηγόρο, τον ποιητή, τους καλλιτέχνες-όλοι υποχρεώνονται να πουληθούν! Και τι θα γίνει όταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι αποκτήσουν εργατική συνείδηση και συνειδητοποιήσουν πως έχουν έναν κοινό εχθρό; Θα συνενωθούν για να εκπληρώσουν τον προορισμό τους. Και όχι μόνο στη δική τους χώρα, γιατί ο καπιταλισμός χρειάζεται μια παγκόσμια αγορά. Το σύνθημα του είναι «ελεύθερο εμπόριο» επειδή χρειάζεται να κινείται ελεύθερα σε κάθε σημείο της υδρογείου για ν α έχει περισσότερα κέρδη. Αλλά με αυτόν τον τρόπο, χωρίς να το θέλει, δημιουργείται μια παγκόσμια κουλτούρα. (Σταματάει να μιλάει, μένει σκεφτικός) Όταν πήγαμε στο Παρίσι με τη Τζένη, το 1843, ήμουνα εικοσιπέντε χρονών και τότε είχα γράψει ότι στη νέα βιομηχανική κοινωνία οι άνθρωποι αποξενώνονται από τη δουλειά τους γιατί τους είναι απεχθής. Αποξενώνονται από τη φύση, γιατί μηχανήματα, καπνός, μυρωδιές και θόρυβος έχουν εισβάλλει στις αισθήσεις τους- κι αυτό το λένε πρόοδο. Αποξενώνονται από τους άλλους, γιατί το σύστημα τους στρέφει τον καθένα εναντίον των υπολοίπων, σ’ έναν αγώνα για επιβίωση. Και αποξενώνονται από τον ίδιο τους τον εαυτό, ζώντας μια ζωή που δεν είναι δική τους, ζώντας σαν να μην θέλουν στ’ αλήθεια να ζουν, και τελικά μια καλή ζωή είναι δυνατόν να υπάρξει μόνο στα όνειρα, στη φαντασία. Αλλά υπάρχει ακόμα μια δυνατότητα να αλλάξουν τα πράγματα. Βέβαια είναι μόνο μία δυνατότητα. Τίποτα δεν είναι δεδομένο. Αυτό είναι πλέον σαφές. Κάποτε ήμουνα τόσο σίγουρος! Τώρα ξέρω ότι όλα μπορούν να συμβούν, όμως πρέπει οι άνθρωποι να ξεσηκωθούν! Μήπως σας ακούγεται υπερβολικά ριζοσπαστικό; Θυμηθείτε: «ριζοσπαστικός» σημαίνει να ασχολείσαι με τη ρίζα ενός προβλήματος. Και η ρίζα είμαστε εμείς. Έχω μία πρόταση. Φανταστείτε ότι έχετε βγάλει καλόγερους. Φανταστείτε ότι όταν κάθεστε πονάτε πάρα πολύ, και αναγκαστικά πρέπει να σηκωθείτε. Πρέπει να κινηθείτε, πρέπει να δράσετε! Ας σταματήσουμε να μιλάμε για καπιταλισμό και σοσιαλισμό. Ας μιλήσουμε απλώς, για το πώς θα χρησιμοποιήσουμε τον απίστευτο πλούτο της γης προς όφελος των ανθρώπων. Δώστε στους ανθρώπους αυτά που χρειάζονται: φαγητό, φάρμακα, καθαρό αέρα, πόσιμο νερό, δέντρα και γρασίδι, ευχάριστα σπίτια να μένουν, μερικές ώρες δουλειάς, μερικές ώρες ελεύθερες. Μη ρωτήσετε ποιος το αξίζει. Όλοι οι άνθρωποι το αξίζουν.

Τώρα είναι ώρα να πηγαίνω.

(Μαζεύει τα πράγματα του. Ξεκινάει να φύγει. Κοντοστέκεται) Σας τάραξα που βρέθηκα ανάμεσά σας; Δείτε το σαν μια Δευτέρα Παρουσία. Ο Χριστός δεν μπόρεσε να έρθει και έστειλε τον Μαρξ.

απόλαυση χωρίς συναίσθημα

2011-10-02T15:22:00.004+03:00

Σαν σήμερα γεννήθηκε ο Μαχάτμα Γκάντι.

Οι 7 αρχές του, που πρέπει να... απουσιάζουν από την ζωή μας

Πλούτος χωρίς μόχθο.
Γνώση χωρίς χαρακτήρα.
Πολιτική χωρίς αρχές.
Απόλαυση χωρίς συναίσθημα.
Εμπόριο χωρίς ήθος.
Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά.
Αγάπη χωρίς θυσία.

Ας πιάσουμε όμως σήμερα την τέταρτη εξ αυτών: "απόλαυση χωρίς συναίσθημα"

«Το σεξ , λέει, είναι σαν ένα τρυφερό λουλούδι, σαν μία δυνατή φλόγα, είναι κάτι λεπτεπίλεπτο και εξαιρετικό. Χρειάζεται περιποίηση και φροντίδα. Πρέπει να είσαι ιδιαίτερα προσεκτικός όταν δε γίνεται για τους λόγους που το προόρισε η φύση. Το να αφήνεις το σεξ ελεύθερο είναι σπατάλη ενέργειας, το να το καταπνίγεις βάναυσα είναι καταστροφή ενός λεπτεπίλεπτου και έντονα όμορφου πράγματος. Γι' αυτό παρακολούθησέ το με ζεστασιά, περιποιήσου το, αφησέ το να ανακαλύψει τον εαυτό του και να ξεδιπλωθεί. Ούτε να το απαρνείσαι ούτε να του ενδίδεις.... αν βάλεις τάξη στον εαυτό σου έτσι ώστε να επιτρέψεις στην αγάπη να γίνει ένα πανταχού παρών αίσθημα στο οποίο το σεξ θα είναι η έκφραση γνήσιας επιθυμίας, όλα τα θλιβερά σεξουαλικά προβλήματα θα πάψουν να υπάρχουν». Κρισναμούρτι

"ποιό φόβο αγάπησες πάλι"

2011-10-01T03:54:00.006+03:00

Φοβάσαι να εμπιστευτείς ακόμα και τους ανθρώπους που πιστεύεις. Κλείνεσαι στο καβούκι σου και δημιουργείς εντός του μια μίζερη τάξη. Αρνείσαι να απλώσεις το χέρι στη χαρά αντί να ευγνωμονείς την τύχη σου που είναι εκεί προσβάσιμη σε σένα. Κι όλα αυτά γιατί; Για χάρη της ασφάλειας του εγώ, του διογκωμένου εγωισμού σου δηλαδή που φοβάται τις ταπεινώσεις και τα απρόοπτα της ζωής και δεν περπατά σε δρόμο που δεν τον φωτίζει πλέριο φως. Δεν θέλεις να σε δει κανείς να πέφτεις κι όμως εκεί στην ακινησία είσαι μόνιμα πεσμένος, μόνο που έχεις μία άρνηση να το δεις.

Για σκέψου αν βάδιζες στο ημίφως που θα μπορούσες να βγεις. Αυτή η χαμένη δυνατότητα είναι μία αμαρτία που διαπράττεις απέναντι στη ζωή. Για να μην χάσεις επιλέγεις να μην παίξεις, μόνο που το παιχνίδι έχει ξεκινήσει ερήμην σου κι όσο παραιτείσαι, πλησιάζει κάθε στιγμή όλο και περισσότερο η ήττα. Κι όμως η νίκη ήταν πιο κοντά σου στην αρχή, αυτό το γνωρίζεις. Κι εσύ φοβήθηκες ακόμα και το μικρό ρίσκο και αντ' αυτού απαίτησες την απόλυτη παράδοση.

Τόλμησε, δώσε χώρο στο αυθόρμητο,ζήσε τις πτώσεις με αξιοπρέπεια και θα δεις ότι κι αυτές ακόμα σου δίνουν ώθηση για να πας πιο ψηλά από εκεί που αρχικά μπορούσες...

"Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better."

Samuel Beckett

Sasha Cohen Moonlight Sonata

2011-09-28T00:01:00.001+03:00

"Αν προχωράς προς την κατεύθυνση όπου ο φόβος σου μεγαλώνει, βρίσκεσαι στον σωστό δρόμο"

2011-08-27T04:03:00.005+03:00

Αν προχωράς προς την κατεύθυνση όπου ο φόβος σου μεγαλώνει, βρίσκεσαι στον σωστό δρόμο.

Milorad Pavic, 1929-2009, Σέρβος συγγραφέας

"Πριν από πολλά πολλά χρόνια που σήμερα πια μοιάζουν αιώνες πήρα το μεγαλύτερο μάθημα της ζωής μου. Τόσο μεγάλο που σύντομα το έθαψα στα πιο βαθειά συρτάρια της ύπαρξής μου,ανασύροντας από καιρό εις καιρόν κομμάτια και αποσπάσματα καθώς η επανάληψη και πολύ περισσότερο η εφαρμογή του στην πράξη, φοβόμουν, ο ταλαίπωρος, ότι θα με αποδεσμεύσει από μια πραγματικότητα που τόσο λαχταρούσα –και λαχταρώ ακόμη- να ζήσω. Ο ένας και μοναδικός δάσκαλος της ζωής μου είναι ένα πλάσμα που κινήται με την ίδια άνεση μέσα στις σελίδες βιβλίων όπως, ανάμεσα στην πυκνή ύλη των ονείρων και στις απέραντες πεδιάδες της καθημερινότητας. Το έχω συναντήσει σε ράφια βιβλιοθηκών, στη «γαλαρία» υπεραστικών λεωφορείων, σε ταράτσες εγκαταλελείμένων σπιτιών, σε ξωκλήσια των Κυκλάδων και σε νυχτερινές διαδρομές μεταξύ Γιούτα και Καλιφόρνιας. Ποτέ δεν έμαθα αν με βρήκε ή τον βρήκα και ποτέ δεν ρώτησα. Ποτέ δεν απάντησα στο ερώτημα αν υπήρξε ποτέ ή όχι. Γι αυτό και δεν έχω λόγο να κοινοποιήσω το όνομά του. Μικρή σημασία έχει για εμένα, για εσάς και βέβαια για εκείνους που θα τον διακρίνουν πίσω από τις λέξεις να χαμογελάει κλείνοντάς τους το μάτι.

Τούτη την γκρίζα εποχή που η μία μέρα κρύβει την επόμενη σαν πέπλο θανάτου, πήρα την απόφαση να ανασύρω και να μοιραστώ αυτό το μάθημα, ένα μάθημα πολέμου, ένα μάθημα εξάσκησης μέσα στην τυφλότητα. Ενα τροχειοδεικτικό, έστω, μέσα στο πυκνό μας σκοτάδι. Αυτή είναι η κατάλληλη ώρα, τώρα που ο θάνατος μας αγγίζει στον αριστερό ώμο υπενθυμίζοντάς μας πως είναι η ώρα είτε της υποταγής σ’ αυτόν είτε της τελικής νίκης. Διότι τώρα είναι η ώρα που εμφανίζονται οι πραγματικοί εχθροί ενός ανθρώπου σε μία διάσταση που είναι ταυτόχρονα απολύτως πραγματική, δηλαδή υλική αλλά και ασύλληπτη στην έκτασή της.

Κι ο πρώτος εχθρός ενός ανθρώπου είναι ο Φόβος. Γεννιέται και συχνά πεθαίνει μαζί του. Είναι κρυμμένος πίσω από κάθε στροφή της ζωής. Και επιτίθεται ύπουλα ιδιαίτερα εκείνους που προσπαθούν να τον αποφύγουν, να το βάλουν στα πόδια, ακόμη κι αυτούς που υποτάσσονται σεαυτόν. Ιδιαίτερα με αυτούς είναι ανελέητος. Ο Φόβος απεχθάνεται τους φοβισμένους!

Ο Φόβος δεν υπήρχε πάντοτε. Η εμφάνισή του συμπίπτει με την εμφάνιση της Γνώσης. Στην ανύπαρκτη, πλέον, συνθήκη της απόλυτης άγνοιας, ο Φόβος δεν θα μπορούσε να επιζήσει. Η παραμικρή όμως γνώση και η υπόθεση ότι υπάρχει ακόμη κάτι που δεν ξέρουμε τον θεριεύει και κανείς –όμως, κανείς!- δεν μπορεί πραγματικά να τον αποφύγει. Μπροστά στον Φόβο, τα ανθρώπινα όντα έχουν να επιλέξουν ανάμεσα σε τρεις διαφορετικές στάσεις ζωής, τρεις συμπεριφορές, τρία μονοπάτια: Το πρώτο είναι να μάθουν να τον αναπαράγουν πάνω στους άλλους, να γίνουν δηλαδή τροφοδότες του και πολλαπλασιαστές του. Το δεύτερο είναι να ζήσουν ολόκληρη τη σύντομη ζωή τους φοβισμένοι. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις έχουν πλήρως ηττηθεί. Επιβίωνουν ως ζωντανοί-νεκροί, μη έχοντας καν ξεκινήσει το ταξίδι τους...

Το τρίτο μονοπάτι είναι εκείνο του Πολεμιστή της Γνώσης. Διαβαίνοντάς το, ο άνθρωπος μαθαίνει να αποδέχεται τον Φόβο όχι ως πράξη υποταγής αλλά ως πράξη δεσποτείας επάνω του. Μαθαίνει να τον αντικρύζει χωρίς να του στρέφει την πλάτη. Μαθαίνει να φοβάται όχι για να παγώσει μπροστά του αλλά για να τον χρησιμοποιήσει σαν εργαλείο ή σαν σύμμαχο. Γιατί αυτός είναι ο μαναδικός κανόνας αυτής της μάχης: να φοβάσαι χωρίς να σταματήσεις να προχωράς! Και τότε, εκεί στην άκρη της αβύσσου και του αφανισμού, ο Φόβος ...υποχωρεί. Οχι για μια στιγμή ή για μια περίοδο. Υποχωρεί μια για πάντα. Και μαζί του υποχωρούν μια για πάντα οι συνοδοί του: η αναποφασιστικότητα, η έλλειψη ενδιαφέροντος, σχεδίων, στόχων και ονείρων, η αυτοκαταστροφικότητα, η μοιρολατρεία, η θανατολαγνεία, οι ιδεοληψίες και οι προκαταλήψεις, η αγανάκτηση και η οργή, η ζήλεια, η ανασφάλεια κι εκείνο το αφόρητο αίσθημα της ντροπής εκείνου που αισθάνεται διαρκώς προσβεβλημένος από όποιους και ο,τι τον περιτριγυρίζει.Τίποτα πλέον δεν σε εμποδίζει από το να αντιμετωπίσεις τον δεύτερο, ακόμη μεγαλύτερο Εχθρό σου. Ομως γι’ αυτόν, ας μιλήσουμε στο επόμενο τεύχος!"

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Parallaxis Ιουνίου!

από το blog του άνεμου

για τις σχέσεις

2011-08-27T03:40:00.002+03:00

"Οι σχέσεις μας βασίζονται στην ικανοποίηση και το αποτέλεσμα, το βλέπουμε στον σημερινό μας πολιτισμό. Ο τρόπος που μεταχειριζόμαστε τη γυναίκα μας, τον άντρα μας, τα παιδιά μας, τους γείτονές μας, τους φίλους μας, είναι μια ένδειξη ότι στις σχέσεις μας δεν υπάρχει πραγματικά καθόλου αγάπη. Υπάρχει απλώς μια αμοιβαία αναζήτηση ικανοποίησης. (…) Σε τελευταία ανάλυση, στην αγάπη δεν υπάρχει θέμα σχέσης — υπάρχει; Μόνο όταν αγαπάς, αλλά περιμένεις ανταπόδοση της αγάπης σου, δημιουργείται σχέση. Όταν αγαπάς αληθινά, δηλαδή όταν δίνεις κάπου τον εαυτό σου εντελώς, ολοκληρωτικά, χωρίς να περιμένεις ανταπόδοση, τότε δεν υπάρχει σχέση."

Κείμενο του Κρισναμούρτι για τις σχέσεις...διαβάστε το υπόλοιπο εδώ:
http://www.paramithas.gr/relationshi/

πιστός

2011-08-27T02:48:00.000+03:00

Στίχοι: Φοίβος Δεληβοριάς
Μουσική: Φοίβος Δεληβοριάς
Πρώτη εκτέλεση: Φοίβος Δεληβοριάς

Σου ήμουν πιστός
Όλο αυτό το καλοκαίρι
Νύχτες γυμνός
Κράταγα ένα ξένο χέρι
Μα ήσουν εκεί
Μου γρατζούναγες την πλάτη
Έτριζες με το κρεβάτι
Δεν μπορώ να κλείσω μάτι
Σου είμαι πιστός

Σου ήμουν πιστός
Στα νησιά που τραγουδούσα
Δεν ξερω πως
Πάντα κάπου αλλού ξυπνούσα
Μα ήσουν εκεί
Έβαζες καφέ ντυνόσουν
στον καθρέφτη κοιταζόσουν
Πόσο θα ΄θελα να ΄ρχόσουν
Σου είμαι πιστός

Σου είμαι πιστός
Με όσες όμορφες κι αν πάω
Σβήνω το φως
Και δεν ξέρω που πατάω
Μα έρχομαι εκεί
Και φοράς το ίδιο σώμα
Κι ίσως μ΄ αγαπάς ακόμα
Κλείνει μήνας που είμαι λιώμα
Μα είμαι πιστός
Σου είμαι πιστός.

Κάτω τά χέρια ἀπό τά παιδιά μαντράχαλοι (Μανώλης Ρασούλης ἀπό τό περιοδικό ΤΟ ΑΥΓΟ, τεῦχος 3 , Σεπτέμβριος-Ὀκτώβριος 1980)

2011-08-14T21:01:00.000+03:00

""Ἐγὼ τὴν κόρη μου, σύμφωνα μὲ τὴν κοινὴ γνώμη τὴν ἔχω ἐγκαταλείψει. Τὴν βλέπω κάθε 7 μῆνες καὶ εἶμαι ἕνας χείριστος διαστροφιστής. Εἶναι πόνος πού τὴν βλέπω τόσο ἀραιά. Ὅμως δὲν τὴν ἔχω ἐγκαταλείψει. Τὸ νοιώθω ὅτι τὸ νοιώθει. Τὸ νοιώθω ἀπὸ τὸ βλέμμα της. Ἡ κοινωνία βέβαια εἶναι πανέτοιμη νὰ τὴ διδάξει ὅτι εἶμαι κακὸς καὶ τὴν ἔχω ἐγκαταλείψει. Ὢ Νό! Δὲν τὴν ἔχω ἐγκαταλείψει γιατί δὲν ἔχω φθείρει τὴν παιδικότητά μου. Γιατί ὅταν βρισκόμαστε εἴμαστε δυὸ παιδιὰ καὶ οἱ δυό. Ἡ κοινωνία ἐχθρεύεται κι αὐτή μου τὴν παιδικότητα. Βγάζει σπυριά. Κοινωνικὰ προσωπεῖα πάμπολλα μοῦ τὴν πέφτουν συνέχεια γιὰ νὰ μὲ σαγηνέψουν, νὰ μὲ ἀπειλήσουν, νὰ μὲ στρώσουν νὰ μὲ προσγειώσουν καὶ πάντα παίρνουν, τὴν ἴδια ἀπάντηση: πίσω ὠρέ! Κάτω τὰ χέρια ἀπ' τὸ παιδί.

Ἡ Ναταλία εἶναι δασκάλα μου. Πολλὲς φορὲς μένω μ' ἀνοιχτὸ στόμα μ' αὐτὰ πού λέει καὶ κάνει. Κάθε παιδὶ εἶναι δάσκαλος. Οἱ πιὸ πολλοὶ γονεῖς δὲν τὸ παραδέχονται. Δὲν θένε νὰ μάθουν. Κάνουν αὐτοὶ τοὺς δάσκαλους στὸ παιδὶ καὶ εἶναι μιὰ ἀθλιότητα. Γιατί δὲν θέλουν νὰ καταλάβουν ὅτι τὸ παιδὶ ἔχει κατευθείαν σχέση μὲ τὸ Θεό. Σὲ τελευταία ἀνάλυση ἀνήκει στὸ Θεό. Δὲν εἶναι περιουσία τοῦ καθενός. Καθένας ὅμως μπορεῖ νάναι ἕνα παιδί. Ὅμως αὐτὴ ἡ βρώμικη καὶ γερασμένη κοινωνία μισεῖ αὐτὴ τὴ διαδικασία. Προτιμᾶ τὶς γάτες καὶ τοὺς σκύλους πού τὴν ὑπακοῦν χωρὶς ἀντιρήσεις, ἤ τ' ἁμάξια. Ἐνῷ τὸ παιδὶ εἶναι ὁλοζώντανος ὀργανισμός, ἀντιδρᾶ κριτικάρει, εἶναι σημεῖο ἀναφορᾶς τῆς ὑγείας. Αὐτὴ ἡ κοινωνία δὲν ἔχει οὔτε παρὸν οὔτε μέλλον. Ὅσο θὰ καταπολεμᾶ τὴν παιδικότητα θὰ ζεῖ σὲ μιὰ κόλαση. Κι αὐτὸ ἔχω νὰ πῶ μ' ὅλη τὴν πρόκληση πού διαθέτω. Τὸ ὅραμά μου εἶναι ἡ μέρα πού ἡ κοινωνία σὰν μιὰ στοργικὴ μάννα χωρὶς τρόμο καὶ ἀπελπισία θὰ πεῖ στὴ κόρη μου νὰ πάει ἄφοβα στὴν ἀγκαλιά της. Θάναι ἡ ἀπαρχὴ μίας παγκόσμιας βαθειᾶς συνειδητοποίησης ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι μιὰ οἰκογένεια καὶ τὸ παιδὶ εἶναι ἡ κορωνίδα της. Ὅπως ἔγω νοιώθω ὅλα τὰ παιδιὰ δικά μου, ἀδερφάκια μου, ἀπαιτῶ ἡ κοινωνία νὰ δεῖ τὸ παιδί μου σὰν παιδί της. Εἶμαι ἐδῶ γιὰ νὰ τὸ καταφέρω αὐτό. Τὰ κοινωνικὰ προσωπεῖα θὰ ἱδρώσουν ἀπ’ τὴ δική μου πολιορκία.

Ὅταν ὁ κάθε γονιὸς θὰ υἱοθετεῖ τὸ σύνθημά μου δίνοντας ἀκόμη μιὰ φορὰ τὴν εὐκαιρία στὴν παιδικότητά του, θάχει μπεῖ στὸ μονοπάτι γιὰ τὸ Θεό."

περί φιλίας

2011-08-02T01:01:00.004+03:00

Ακολουθεί ένα ποίημα του φίλου μου Λευτέρη Παπαδημητρίου ο οποίος μου έκανε την τιμή να μου επιτρέψει να το δημοσιεύσω εδώ. Τον ευχαριστώ πολύ!!

Περί φιλίας

Κανείς δεν την γνωρίζει πραγματικά

Αυτό, δεν την κάνει κατ' ανάγκην υπερβατική

Ένα καλοσυνάτο τραπέζι

Βουτιά στο παράδοξο της λογικής

Πτήση στη λογική του παραδόξου

Θεραπευτική ελευθερία και το εύληπτο του απείρου

γομολάστιχα

2011-08-01T15:33:00.003+03:00

Ποιά είναι η θέση σου απέναντι στη γυναίκα και τα δύο φύλα;

"Η γυναίκα είναι ο καθρέφτης μας. Είναι το πλάσμα που μπορούμε να πούμε ότι το αγαπάμε στο έπακρο και το μισούμε στο έπακρο ταυτόχρονα, όπως με το ίδιο σκεπτικό λέμε ότι εμπεριέχουμε το Σατανά και το Θεό. Εγώ σχετικά με τη γυναίκα δεν είχα και δεν έχω προβλήματα, γιατί οι σχέσεις δεν έχουν να κάνουν με τις κοινωνικές αρχές. Οι σχέσεις μου είναι πάντοτε πάνω σε προσωπικές αρχές. Η γυναίκα πάντα είχε και έχει όσα κι εγώ. Οι ανταγωνισμοί, η συνύπαρξη είναι σε προσωπικό επίπεδο. Ερωτικά είμαι μονογαμικός."

(Απόσπασμα από συνέντευξη του Παύλου Σιδηρόπουλου)

Στίχοι, μουσική, ερμηνεία: Παύλος Σιδηρόπουλος

Σα γομολάστιχα τα σβήσανε μια μέρα,
τα σβήσαν όλα οι κουβέντες που 'πες χθες.
Τα σβήσαν όλα σαν το φύσημα του αγέρα,
μα είχες τον τρόπο κι αυτά ωραία να τα λες.

Είχες το βλέμμα της αγάπης που 'χει σβήσει,
μα εγώ κοιτούσα δυο ματάκια νευρικά.
Αχ, κι έλεγα Θέε μου, πριν την πόρτα μου να κλείσει,
να τα φιλούσα γι' άλλη ακόμα μια φορά

Γιατί δεν ήτανε για μας τους δυο ετούτη η αγάπη,
σαν τους τσιγγάνους τριγυρνάμε εδώ κι εκεί.
Άλλη μια ακόμα ιστορία στο ντουλάπι,
τώρα με άλλη θα 'μαι εγώ και μ' άλλον εσύ.

Ο έρωτάς μας το νήμα πρώτος ποιος θα κόψει,
ο έρωτάς μας ήταν εξοντωτικός,
κι όμως την ξέραμε κι οι δυο την άλλη όψη
πως κάποια μέρα θα τελείωνε κι αυτός.

Γιατί δεν ήτανε για μας τους δυο ετούτη η αγάπη,
σαν τους τσιγγάνους τριγυρνάμε εδώ κι εκεί.
Άλλη μια ακόμα ιστορία στο ντουλάπι,
τώρα με άλλη θα 'μαι εγώ και μ' άλλον εσύ.

για τον έρωτα

2011-07-31T03:13:00.003+03:00

Μερικά από τα λόγια που ειπώθηκαν για τον έρωτα στο blog της άννας σίλιας και συγκέντρωσε σε ποστ που μπορείτε να δείτε εδώ

Απολαύστε τα:

Ο έρωτας είναι το καθαρότερο πρίσμα από όπου η ομορφιά διαθλάται στον κόσμο…

Όμορφοι άνθρωποι … όμορφα θύματα του έρωτα γίνονται .

Για τον … έρωτα , δεν υπάρχει κατάλληλη ώρα … Δεν τον παραγγέλνουμε και άν το … ντιλίβερυ αργήσει … αρνιόμαστε να τον παραλάβουμε και βροντάμε την πόρτα στα μούτρα του ντιλιβερά … Για το σεξ … ίσως . Για τον έρωτα όμως , όχι . Όποιος παραιτείται από τον έρωτα , έχει πεθάνει ….Και δεν το ξέρει .

Θυσίες “ζητάει” απ’ τους πιστούς του ο … φοβερός Θεός Έρωτας … Γιατί , δεν υπάρχει Θεός , που να μην απαιτεί θυσίες ….

Ο έρωτας είναι η χαρά και η γλύκα της ζωής , αλλά όταν … “αργεί” … (όταν έρχεται αργά) αφήνει μια πικράδα .

Ο “καλοσιδερωμένος”, και … με άρτιο φινίρισμα έρωτας , είναι μόνο για τα βιβλία και τις παλιές Χολλυγουντιανές ταινίες .

Τον Έρωτα , δυστυχώς , όσο και να τον εξιδανικεύουμε , δεν είναι μόνο οι συμβάσεις και τα “πρέπει” , που μας εμποδίζουν να τον βιώσουμε …. αλλά είναι μια άλλη πανανθρώπινη μεγάλη Αρχή , που μας εμποδίζει (ενίοτε) να “ταξιδέψουμε” μέσα του , και η Αρχή αυτή λέει πως :
“Ο Έρωτας , για να … διαγράψει πορεία , χρειάζεται … ΔΥΟ ερωτευμένους ανθρώπους” ….
Εκεί είναι τα … ζόρια

Το να βιώσεις το σεξ … είναι τόσο εύκολο (στην εποχή της αφθονίας , μάλιστα που ζούμε) , που χάνει μεγάλο μέρος της … γκλαμουριάς του … Δεν υποτιμώ το σεξ … μεγάλη ιστορία … σπουδαίο ταξίδι … Αλλά εδώ , μιλάμε για … Έρωτα .

Στις περιπτώσεις Ηθικής παρενόχλησης και διαστροφικής κεκαλυμμένης συμπεριφοράς , ΔΕΝ υπάρχει έρωτας … Ούτε από την μια , ούτε από την άλλη μεριά . Υπάρχουν μόνο … θύτες … Και θύματα .

Υπάρχουν οι άνθρωποι , που ζουν , μόνο για τον έρωτα , και οι άνθρωποι , που ζουν , για όλα τα άλλα … Δεν κριτικάρω κανέναν … Το να ανήκεις στους πρώτους , θέλει πολύ … “γερό στομάχι” .

Ο Έρωτας πάντα πονά και σφάζει , αλλά και πάντα θα τον ψάχνουμε …

Η Αγάπη , έχει λογική …

Ο Σεβασμός , έχει κι αυτός …

Ο Έρωτας ΔΕΝ ΕΧΕΙ πάντα …

Απλά , … όπου μπαίνει ο ΕΡΩΤΑΣ , όπως και να έχει το θέμα …. η κατάληξη είναι ο πόνος ….. είτε συγκρίνεται … είτε επιλέγεται … είτε αποδιώχνεται , πάντα η κατάληξη είναι ο πόνος …. Σε όποιο παιχνίδι μπαίνει ….Το πιο παράξενο δε από όλα , είναι ότι τις περισσότερες φορές , … το ξέρουμε …

Θαρρώ , πως στο βάθος – βάθος των επιθυμιών μας , κανείς δεν θέλει τον Έρωτα … Όλοι για κάτι ασφαλέστερο ψάχνουμε . Ο έρωτας όμως κάποτε , πέφτει σαν … Ναπάλμ , πάνω στα κεφάλια μας ….

Ο Έρωτας , καραδοκεί στις γωνίες μας και γυρεύει πάντα να αρπάξει την ψυχή μας … είτε είμαστε άντρες , ή γυναίκες , νέοι ή … λιγότερο νέοι …

Ο έρωτας…
πότε χτίζει ένα μικρό δωμάτιο
πότε έναν κήπο ολάνθιστο
πότε μια ολόκληρη πολιτεία
πότε τον ουρανό με τ’ άστρα .

Μέσα στο ερμάριο της καρδιάς σου , που απ’ εξω γράφει «ΘΑΥΜΑΖΩ» , βάλε τους … δυνατούς … Όμως σε εκείνο το περίφημο και υπέροχο ερμάριο που απ έξω γράφει «ΑΓΑΠΩ» , … στρίμωξε εκεί μέσα και τους … αδύναμους … Μπορεί να μην είναι αξιοθαύμαστοι , αλλά η Αγάπη , έχει φτιαχτεί και γι αυτούς ….

Και τότε , άνοιξαν πόρτες μυστικές , και δίαυλοι από καιρό κλειδαμπαρωμένοι , και μπούκαρε ο … Έρωτας , σαν ανάμνηση , σαν πεθυμιά , και “ξύπνησαν” όλες οι αναμνήσεις του Πόνου του , της γλύκας , των δακρύων του , της αγωνίας , της προσδοκίας , της αναμονής , της πίκρας , της απογοήτευσης , της ελπίδας του γυρισμού , και του πένθους του χαμού του …

Τελικά , ο Έρωτας , πάντα “έρχεται” … Αρκεί να ξέρεις να κοιτάς προς τις εισόδους που μπαίνει … να μάθεις να τον αναγνωρίζεις … Ακούγεται χαζό , αλλά δεν είναι … Ό, τι βιώνουμε σαν έρωτα , δεν είναι πάντα … έρωτας .

Αλλοίμονο σ’ αυτόν , που δεν έχει αναμνήσεις ερώτων .

Αξίζει να κλαίμε στον χαμό , ή την νοσταλγία των ωραίων Ιδεών …. Και ο Έρωτας , είναι κι αυτός μια ωραία Ιδέα .

ποστ μεταμεσονύκτιο, τρελό κι αδέσποτο

2011-07-30T03:26:00.008+03:00

Μνημόνιο. Μεσοπρόθεσμο. Ύπουλη επιστροφή στο Μεσαίωνα. "Δύσκολες εποχές" συμφωνούν όλοι. Μα και πότε ήταν στ' αλήθεια εύκολα τα πράγματα; Ίσως τα κάνουμε κάποτε ευκολότερα αν επιλέξουμε το δρόμο του ξε-'βολέματος', της δράσης. Δρόμο ανηφορικό που μας φοβίζει κι έτσι ξεχνάμε τη θέα που χαρίζει από τη διαδρομή ακόμα. Με τι καρδιά να μηδενίσει κανείς το κοντέρ και ν' αρχίσει απ' την αρχή; Μα όσο κι αν το αναβάλλεις το αύριο θα έρθει. Κι είναι καλύτερα να μην είναι μόνο γέννημα της ανάγκης...

Όλα εδώ προχωρούν με τους δικούς τους ρυθμούς. Βασανιστικά αργά. Σε μια εποχή γρήγορη όχι απλά της ευκαιρίας αλλά της αρπαχτής, εγώ ζω με τις δυνατότητες πριν τις δω να ανθίζουν και να γίνονται αυτό που αποκαλούμε 'πραγματικότητα'. Δεν παραπονιέμαι, αντίθετα μ' αρέσει. Η ζωή μου γεννιέται φυσικά, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Κάθε κομμάτι της είναι καλά στερεωμένο στο προηγούμενο. Κι ό,τι έρχεται να τη διαλύσει, δεν μπορεί να πειράξει τη βάση της. Κι αυτό δεν το αλλάζω με καμία εύκολη χαρά. Φτάνει που χτύπησε και χτυπά η καρδιά μου δυνατά, που έζησα και ζω αληθινές ευχάριστες συγκινήσεις. Χωρίς τη στασιμότητα ή τον πόνο και τον κόπο δεν θα τις εκτιμούσα με τον ίδιο τρόπο, ίσως να μην μπορούσα καν να τις δω όπως το κάνω τώρα. Βγάλτε το ίσως. Δεν θα μπορούσα.-
Και το συμπέρασμα αυτό με κάνει να χαμογελώ στα δύσκολα, να οπλίζομαι με υπομονή για να τα αντιμετωπίζω και να καλοδέχομαι με όση αγάπη έχω ό,τι επιλέγω (και με επιλέγει ταυτόχρονα) να με βοηθά - με το λίγο το πολύ ή το όλο του- να τα αφήσω πίσω μου

"χέρια μου ζεστά μου χέρια έχει ο Θεός απ' αυτά που μας πληγώνουν κι απ' αυτά που μας λυτρώνουν"

Γιάννη Βαρουφάκη "Κρίσης λεξιλόγιο. Οι οικονομικοί όροι που μας καταδυναστεύουν"

2011-07-10T22:52:00.006+03:00

Το βιβλίο που διαβάζω αυτό τον καιρό, νιώθω τη βαθιά ανάγκη να σας το προτείνω, επειδή ακριβώς μια βαθιά ανάγκη με οδήγησε στην αγορά και μελέτη του. Λέγεται "Κρίσης λεξιλόγιο Οι οικονομικοί όροι που μας καταδυναστεύουν", το έχει γράψει ο Γιάννης Βαρουφάκης και ο τίτλος νομίζω είναι εύγλωττος ως προς το ποιά είναι αυτή η 'βαθιά ανάγκη'. Η εισαγωγή του εξηγεί αναλυτικά:

"Για πολλά χρόνια παρακολουθώ το σινάφι μου να προσπαθεί να εφαρμόσει το ένα πράγμα το οποίο γνωρίζουν, και για το οποίο συμφωνούν, όλοι οι οικονομολόγοι: το μονοπώλιο φέρνει κέρδη. Πώς εφαρμόζουν αυτήν την απλή διαπίστωση; Λέγοντας αυτά που όλοι γνωρίζουν σε μια γλώσσα που κανείς(εκτός σιναφιού) δεν καταλαβαίνει. Έτσι δημιουργείται ένα μονοπώλιο όρων και εννοιών που αποδεικνύεται αρκετά προσοδοφόρο για εκείνους που το κατέχουν. Επιπλέον, το ίδιο οπλοστάσιο όρων και εννοιών μετατρεπόταν για χρόνια σε θεωρίες που χάιδευαν τα αυτιά της πραγματικής εξουσίας- εκείνης που τελικά μας έφερε την Κρίση, που έριξε τη χώρα στον Καιάδα και που τώρα απειλεί να οδηγήσει την Ευρώπη στην αγκαλιά της μισαλλοδοξίας, της ξενοφοβίας και ενός μοντέρνου χομπσιανού πολέμου όλων εναντίον όλων.

Τώρα που η Κρίση (επιτέλους;) ξέσπασε, νιώθω έντονα να αναδύεται μια κοινή ανάγκη. Μια ανάγκη κατανόησης και συμμετοχής στον διάλογο, στον τσακωμό ίσως, για το τι συμβαίνει, γιατί συμβαίνει, τι πρέπει να κάνουμε, με ποιούς και γιατί. Σε αυτήν την έντονη εποχή, που κανείς δεν ξέρει τι θα γεννήσει,, σκέφτηκα ότι μπορώ να φανώ χρήσιμος με έναν απλό τρόπο: να αναιρέσω, όσο γίνεται, το ειδεχθές μονοπώλιο που έχουμε δημιουργήσει εμείς οι οικονομολόγοι χτίζοντας ένα τόσο ψηλό τείχος που εμποδίζει τους εκτός σιναφιού από το να συμμετάσχουν στον διάλογο που θα κρίνει τη ζωή τους.

Με αυτό το λεξικό προσπάθησα να παραθέσω όρους και λήμματα που γκρεμίζουν αυτό το τείχος. Πιστεύω ακράδαντα ότι η οικονομική επιστήμη δεν είναι σαν τη φυσική ή τη χημεία, όπου ο επιστήμονας εξ ορισμού γνωρίζει περισσότερα από τον μη επιστήμονα και στα ζητήματα της οποίας η δημοκρατία δεν έχει χώρο. Η οικονομική είναι η μοναδική "επιστήμη" όπου ο ένας νομπελίστας μπορεί κάλλιστα(ίσως και δικαίως) να θεωρεί τον άλλον νομπελίστα...τσαρλατάνο. Αυτό καταδεικνύει μια απλή αλήθεια: Όλοι μας, ο καθένας, έχει δικαίωμα στην άποψη για αποφάσεις που αφορούν τη ζωή του και για τις οποίες δεν δικαιούται να έχει το μονοπώλιο καμία "αυθεντία".

Το λεξικό τούτο σε καμία περίπτωση δεν είναι αντικειμενικό. Δεν θα μπορούσε να ήταν. Είναι όμως ειλικρινές. Και (θέλω να ελπίζω) έχει τη δυνατότητα να ενισχύει τον λόγο του αναγνώστη για τα ζητήματα της Κρίσης ανεξάρτητα από το εάν συμμερίζεται τη δική μου μεροληπτική οπτική. Αν μη τι άλλο, γράφτηκε με σκοπό την εξυπηρέτηση της κοινής ανάγκης για να έρθουμε όλοι κοντύτερα μέσα από έναν έντονο διάλογο για το κακό που μας βρήκε μετά το 2008.

Στη σύνταξη των λημμάτων με βοήθησαν ε πρωτότυπα κείμενά τους οι ακόλουθοι φοιτητές του UADPhilEcon(του Διδακτορικού Προγράμματος στις Οικονομικές Επιστήμες του Πανεπιστημίου Αθηνών) τους οποίους ευχαριστώ και από εδώ: Βασίλης Λογοθέτης, Κατερίνα Μονόπωλη, Κωνσταντίνα Ξαρχά, Γιάννης Στέρπης."

Γιάννης Βαρουφάκης

Απρίλιος 2011

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

«Δεν υπάρχει μεγαλύτερος σύμμαχος στην μελαγχολία από την απραξία. Και καμία γιατρειά καλύτερη από την πράξη". Τάδε έφη το 1621 ο Robert Burton στο κλασσικό του βιβλίο Η ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ. Ήταν το βιβλίο που διάβαζε κάθε πρωί, για να βρει το κουράγιο να σηκωθεί από το κρεββάτι του, ο μελαγχολικός Dr Johnson. Και ποια "πράξη" επέλεξε ο Dr Johnson ώστε να αποδράσει από την μελαγχολία που τον καταδυνάστευε; Την λεξικογραφία. Την καταγραφή και απόδοση των όρων που συνιστούσαν τον καθημερινό αγώνα να εκφράζουμε, και να διαμορφώνουμε, τις σκέψεις μας. Έτσι, εν έτει 1755, προέκυψε ίσως το γνωστό, και ακόμα απολαυστικό, λεξικό του Dr Johnson. Με αυτό καταπολέμησε την μελαγχολία του αλλά και άσκησε κριτική. Παραδείγματος χάριν, ορίζει τον αντίστοιχο ΦΠΑ της εποχής του ως εξής: "Ένας μισητός φόρος επί αγαθών ο οποίος επιλέγεται όχι από δίκαιους κριτές των αξιών αλλά από φουκαράδες στην δούλεψη εκείνων που κερδίζουν από την είσπραξή του." Σήμερα, εδώ στην Ελλάδα της Κρίσης, η μελαγχολία ξεπέρασε τα όρια του ατομικού και κινδυνεύει να μολύνει το σώμα της κοινωνίας ολόκληρης. Η πράξη, όπως έλεγε ο Burton, είναι η καλύτερη γιατρειά. Συλλογικά και ατομικά. Το λεξικό τούτο αποτελεί μία από αυτές τις μικρές, ατομικές πράξεις. Από την μία, εξηγεί τους όρους που αιωρούνται παντού (CDS, spreads κλπ) ενώ από την άλλη, στον δρόμο που χάραξε ο Dr Johnson, η λεξικογραφική προσπάθεια που κρατάτε στα χέρια σας ελπίζει να διαταράξει την κοινή μας μελαγχολία θέτοντας τους όρους της Κρίσης στο φως της κριτικής.»

Και μερικά λήμματα:

Αναδιάρθρωση χρέους(Debt restructuring):

"Αλλαγή των όρων ενός δανείου υπέρ του οφειλέτη. Οι νέοι όροι προβλέπουν, με άλλα λόγια, μείωση των απαιτήσεων των δανειστών από τους οφειλέτες. Η αναδιάρθρωση χρέους μπορεί να πάρει δύο μορφές: μείωση του επιτοκίου ή/και απάλειψη ενός μέρους του κεφαλαίου(η πιο ριζική περίπτωση αναδιάρθρωσης χρέους). Η μείωση του επιτοκίου μπορεί να γίνει με δύο τρόπους: χωρίς επιμήκυνση του τρόπου αποπληρωμής(π.χ. η αποπληρωμή γίνεαι στο αρχικά συμφωνηθέντα χρόνο αλλά με χαμηλότερο από το αρχικά συμφωνηθέν επιτόκιο) ή με επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου με παράλληλη μείωση του ετήσιου επιτοκίου. Η αναδιάρθρωση χρέους αναφέρεται και ως κούρεμα(haircut), δηλαδή διαγραφή τόκων ή κεφαλαίου ή και των δύο, και προκύπτει συνήθως όταν προδιαγράφεται(ή μετά από) στάση πληρωμών. Γίνεται αναπόφευκτη δε όταν ο οφειλέτης απωλέσει την φερεγγυότητά του(κάτι που διαφέρει από το να έχει πρόβλημα ρευστότητας).

Στον ιδιωτικό τομέα η αναδιάρθρωση χρέους είναι συνήθης. Όταν επιχειρήσεις και νοικοκυριά έρθουν σε οικονομικό αδιέξοδο, οι τράπεζες που τους έχουν δανείσει προτιμούν έναν διακανονισμό(που αρχικά μπορεί να αφορά μια απλή επιμήκυνση χρέους, η οποία όμως αν τα πράγματα αποδειχθούν δύσκολα, μετατρέπεται σε αναδιάρθρωση χρέους) από το να τρέχουν στα δικαστήρια ή, ακόμα χειρότερα, να οδηγήσουν τον δανειζόμενο σε πτώχευση, με αποτέλεσμα να μην πάρουν παρά ψίχουλα του αρχικού κεφαλαίου τους πίσω.

Σε εξαιρετικές περιπτώσεις συμμετέχει και το κράτος σε αναδιάρθρωση ιδιωτικών χρεών. Π.χ. όταν το 2009 η General Motors κατέστη αφερέγγυα και ανίκανη να εξυπηρετήσει τα χρέη της, η κυβέρνηση των ΗΠΑ μεσολάβησε ώστε να επιβληθεί στους δανειστές της μεγάλης αυτοκινητοβιομηχανίας μια γενναία αναδιάρθρωση χρέους και, παράλληλα κρατικοποίησε το μεγαλύτερο μέρος της επιχείρησης(με κούρεμα 90% επί της αξίας τόσο των δανείων όσο και των μετοχών της εταιρείας). Δύο χρόνια μετά, η κυβέρνηση πούλησε το πλειοψηφικό μερίδιό της στην General Motors καθιστώντας την ξανά ιδιωτική επιχείρηση χωρίς δυσβάστακτα χρέη και με ικανοποιητική κερδοφορία.

Σε αντιδιαστολή, όταν το ίδιο το κράτος αδυνατεί να καταβάλλει τα τοκοχρεολύσιά του, τότε η πολιτική πίεση να μην προχωρήσει σε στάση πληρωμών και αναδιάρθρωση χρέους είναι τεράστια. Ο λόγος είναι διττός. Από τη μία, οι δανειστές(ως επί το πλείστον η "διεθνής" των τραπεζιτών) έχουν μεγάλη εξουσία επί των πολιτικών. Από την άλλη, αντίθετα με μια επιχείρηση, ένα κράτος έχει πολίτες τους οποίους μπορεί να ξεζουμίσει με διοικητικά και νομοθετικά μέτρα εκ μέρους των τραπεζιτών. Έτσι, ενώ τα χρέη των ζορισμένων ιδιωτών(π.χ. των τραπεζών, της Wind Hellas στην Ελλάδα, της General Motors στις ΉΠΑ) αναδιαρθρώνονται χωρίς πολλές κουβέντες(ιδίως χρέη προς το κράτος), τα κρατικά χρέη προς τις τράπεζες θεωρούνται ιερά!"

Bailout
"Ο όρος είναι...αεροπορικός. Το σύνθετο ρήμα "bail out" σημαίνει να πηδήξεις με αλεξίπτωτο από ένα καταδικασμένο αεροπλάνο. Στην οικονομική ζωή το "αλεξίπτωτο" παρέχεται σε κάποιον οργανισμό(δημόσιο ή ιδιωτικό) υπό τη μορφή δανείου ή χορηγίας από θεσμό εκτός της διαδικασίας της αγοράς. Π.χ. αν τα βρει δύσκολα μια επιχείρηση και δανειστεί από τράπεζα ένα ποσό για να εξυπηρετήσει τις υποχρεώσεις της και να μην πτωχεύσει άμεσα, αυτό σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί bail out. Πρόκειται για εμπορικό δάνειο από αυτά που είναι απόλυτα συνηθισμένα στην καθημερινότητα των επιχειρήσεων. Αν όμως ο επιχειρηματίας βοηθηθεί από την οικογένειά του ή από φίλους με δάνειο που δεν θα μπορούσε να εξασφαλίσει στις αγορές(π.χ. ιδιαίτερα χαμηλότοκο, χωρίς εγγυήσεις και εχέγγυα), τότε μιλάμε για "bail out" ή διάσωση. Αντίστοιχα και με ένα κράτος: το να δανειστεί η Πορτογαλία στις χρηματαγορές για να αποπληρώσει τόκους και παλαιότερα χρέη δεν αποτελεί "bail out" ή διάσωση. Αν όμως κάποιος οργανισμός, π.χ. το EFSF, η ΕΚΤ, ή ακόμα και η Γερμανία, δανείσουν την Πορτογαλία με χαμηλότερο επιτόκιο από εκείνο της αγοράς, τότε το δάνειο αυτό μπορεί να θεωρηθεί "bail out". Από εκεί και πέρα αρχίζουν οι διαφωνίες ως προς τον ορισμό.
Π.χ. φανταστείτε το εξής σενάριο: Έχετε άμεση ανάγκη δανεισμού για να αποπληρώσετε ένα ληξιπρόθεσμο στεγαστικό δάνειο, αλλά η τράπεζά σας απαιτεί να πληρώσετε ένα απαγορευτικά υψηλό επιτόκιο της τάξεως του 15%. Ζητάτε από τους γονείς σας να σας βοηθήσουν. Εκείνοι ως πιο φερέγγυοι, μπορούν να δανειστούν από την ίδια τράπεζα δάνεια με 3%(ίσως επειδή έχουν περισσότερα και ακριβότερα περιουσιακά στοιχεία). Αν δανειστούν εκείνοι και σας δανείσουν με 3% ή και με λιγότερο , τότε προφανώς έχουμε περίπτωση "bail out". Αν όμως σας δανείσουν με επιτόκιο 10%; Πρόκειται για "bail out"; Οι απόψεις διίστανται. Από τη μία, είναι αλήθεια ότι σας εξασφάλισαν μια μείωση επιτοκίου από 15% σε 10%. Από την άλλη όμως, και οι ίδιοι έβγαλαν κέρδος 5% επί του δανείου ετησίως. Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τη συμφωνία δανεισμού της Ελλάδας τον Μάιο του 2010 από την τρόικα(ΕΕ, ΕΚΤ και ΔΝΤ) -τη γνωστή δανειακή σύμβαση που ήρθε πακέτο με το αγαπητό μας μνημόνιο. Το μέρος των 110δις που δανειστήκαμε από την ΕΕ(όχι όμως και από το ΔΝΤ, το οποίο χρεώνει χαμηλότερα επιτόκια) το δανειστήκαμε με επιτόκιο λίγο πάνω από το 5%, όταν οι δανειστές μας(κυρίως μία γερμανική τράπεζα) δανείζεται με 3%. Είναι και δεν είναι "bail out". Από τη μία η Ελλάδα δανείζεται με επιτόκια χαμηλότερα από εκείνα που η ίδια θα εξασφάλιζε στις χρηματαγορές, αλλά από την άλλη η δανειακή αυτή συμφωνία δεν παύει να αποτελεί μία μεγάλη μεταφορά πλούτου από την Αθήνα στο Βερολίνο..."

Buffet, Warren
"Ο κατ' εξοχήν επιτυχημένος Αμερικανός επιχειρηματίας-χρηματιστής που πρώτος χαρακτήρισε ως "μέσα μαζικής χρηματοπιστωτικής καταστροφής"(weapons of mass financial destruction) τα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, που σήμερα όλοι γνωρίζουμε ως δομημένα παράγωγα και τα οποία μας έφεραν το Κραχ του 2008. Παρά την έντονη κριτική που άσκησε στον χρηματοπιστωτικό τομέα για τις πρακτικές του πριν το 2008, ο Buffett ξάφνιασε πολλούς όταν, μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, επένδυσε τεράστια ποσά στην Goldman Sachs, ουσιαστικά βοηθώντας την αμαρτωλή αυτήν επιχείρηση να ορθοποδήσει στην πιο δύσκολη στιγμή της.
Μερικά χρόνια πριν, ο Buffett είχε ταράξει τα νερά λέγοντας το εξής ενδιαφέρον: "Και βέβαια υπάρχει η πάλη των τάξεων -και η δική μου τάξη, η τάξη των πλουσίων, είναι εκείνη που διεξάγει αυτόν τον πόλεμο, τον οποίο και κερδίζουμε". Τι εννοούσε; Από καθαρή περιέργεια ζήτησε από κάθε υπάλληλο του γραφείου να του δώσει ένα κλάσμα ως εξής: στον αριθμητή να βάλει ο καθένας τα χρήματα που πληρώνει ετησίως στο κράτος(φόροι, εισφορές κ.λπ.) και στον παρονομαστή το φορολογητέο εισόδημά του. Οι περισσότεροι υπάλληλοι που του έδωσαν το κλάσμα αυτό ήταν γραμματείς, λογιστές κ.λπ. ε μικρά εισοδήματα. Κατόπιν ο Buffett υπολόγισε το δικό του κλάσμα, το οποίο το βρήκε μακράν το μικρότερο από όλα εκείνα των υπαλλήλων του. Έτσι κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πάλη των τάξεων καλά κρατεί και η δική του τάξη κερδίζει κατά κράτος."

Zodiac (Illustrations by Dalì)

2011-06-08T19:39:00.001+03:00

η Μάρω Βαμβουνάκη για την αγάπη

2011-05-28T01:23:00.007+03:00

"Μένω εδώ ζώντας τις μέρες μου, παραδομένη στη ροή τους και γνωρίζοντας πως η μια μέρα είναι για να κυοφορήσει την επόμενη και δεν γίνεται να υπερπηδήσεις τον καιρό χωρίς να πέσεις σε κενό σκοτάδι... Οι προθεσμίες που βάζουμε είναι για ανακούφιση παραπλανητική κι η πλήρωση, η συντέλεια, γίνεται, δεν αποφασίζεται... Θέλω να βυθιστώ εκεί που τραβάει το κατακόρυφο λαγούμι του τώρα, στο νυν να περάσω που είναι η λεωφόρος του αεί... Εγώ δεν έχω να κάνω παρά καλά τη δουλειά του σήμερα και να υπομονεύω... Ν' ακούω το "πνεύμα του ανέμου να φυσά χωρίς να ξέρω από που έρχεται και που πάει"... Όμως να μάθω ν' ακούω τα σημάδια από το πέρασμά του... Έτσι ζω κι έτσι γίνομαι... Στο εδώ είναι το παντού και στο καθετί τα πάντα... Είμαι ήσυχη και κίνδυνο δεν έχω... Γιατί τον πόνο και τη χαρά αρχίζω να τη δέχομαι με την ίδια ευγνωμοσύνη, το μικρό και το μεγάλο με την ίδια έκπληξη κι όλα τα πλάσματα ν' αποδέχομαι με τον ίδιο σεβασμό, ακόμα κι εμένα. Το τίποτα και το όλα αρχίζω να κοιτώ σαν όψεις του ίδιου νομίσματος που δίχως τη μιαν όψη είναι κίβδηλο... Η ζωή είναι ασύλληπτη με το νου, είναι ακαθόριστη σαν άπειρο... Όλα τα περιέχει, όλα χωρούν κι όλα γίνονται κι εγώ δεν νιώθω πια ανυπεράσπιστη μπροστά σ' αυτά τα όλα γιατί η καρδιά μου αρχίζει να εμπιστεύεται μια δικαιοσύνη πίσω από σκοτάδια που σχέση δεν έχει μ' αυτή τη δικαιοσύνη που επικαλούμαστε στα δικά μας δικαστήρια... Έρχεται η ώρα που θα λυτρωθώ από σένα! Και θα λυτρωθώ από σένα αγαπώντας σε περισσότερο, με της αγάπης το άμετρο μέτρο που είναι η περίσσια... Έρχεται η ώρα που δεν θα σε παίρνω από πίσω σα σκύλος, που δεν θα σε κατασκοπεύω με τη σκέψη, που δεν θα σε πολιορκώ με υποθέσεις, που δεν θα στήνω αγανακτισμένους διαλόγους στο μυαλό μου μαζί σου τις νύχτες, που δεν θ' αγωνιώ για την εντύπωση που σου δίνω... Θα σ' αγαπώ τόσο που δεν θα σ' απαιτώ δικό μου... Να είσαι μόνο καλά εσύ χωρίς να ψάχνομαι πόσο καλά είμαι εγώ από το καλά σου. Ακόμα κι αν κοντά σε άλλην είσαι καλά, εγώ πάλι θα χαίρομαι όπως να ήσουν μαζί μου... Η καταπληγιασμένη μου φιλαυτία άρχισε να ζαρώνει και να σκύβει κι εγώ αρχίζω να βλέπω εσένα την ίδια πίσω της και να μπορώ να σ' αγαπήσω... Ούτε και γράμματα έχω ανάγκη να σου γράφω πια... Υπάρχω μόνο και σ' αγαπώ κι αυτό το "σ' αγαπώ" μου που δεν έχει ανάγκη καμιά ούτε καν γι ανταπόδοση, θα πλημμυρίσει, θα γεμίσει με τον κυματισμό του τον κόσμο όλο, θα έρχεται και σε σένα κι εσύ θα μπορείς, όποτε θες, να τ' ακούς... Φτάνει να το θες. Τα γράμματα που σου γράφω τα κόβω εδώ... Με περιορίζουν, με μεθούν, γεμίζω παραισθήσεις κι απ' την αυτοσυγκίνηση τραβάω λάθος δρόμους... Όλο για τον εαυτό μου καταλήγω να μιλώ και να χαϊδολογιέμαι... Να υπάρχω μονάχα, να σ' αγαπώ μονάχα και να μην έχω λόγο κανένα να το δηλώνω. Ούτε την παρουσία μου να μη χρειάζεται να δηλώνω πια. Σ' αγαπώ τόσο που το ξεχνώ, όπως ξεχνάμε τ' αυτονόητα και τα φυσικά. Σ' αγαπώ τόσο που δεν σε κρίνω κι εντελώς σ' αποδέχομαι... Γλίτωσα απ' το μαρτύριο να προσπαθώ συνεχώς να σε διορθώνω... Σ΄αγαπώ τόσο που δεν σε θέλω... Γιατί δεν θες παρά ό,τι σου λείπει κι εσύ πια δεν μου λείπεις αφού στης αγάπης τον τόπο δεν χωρά η απόσταση. Σ' αγαπώ κι αγαπώντας σε, σε περιέχω, σε έχω αφού είμαι, είμαι από σένα και μαζί σου κι όπου κι αν είμαι έρχεσαι... Είμαστε στο παντού και στο πάντα τώρα που σ' αγάπησα κι η αγάπη μου μας κάνει αδιαίρετους. Εσύ καλέ μου μου δίδαξες σκληρά την καταστροφή του να σ' αγαπώ λίγο. Το λίγο ανοίγει ρωγμές να γλιστρά μέσα ο ακόρεστος εγωϊσμός, να σ' απαιτεί, να σε διεκδικεί. Η παρενέργεια του εγωϊστικού έρωτα είναι μία: γενική δηλητηρίαση με δηλητήριο που την αγάπη την αλλοιώνει σε μίσος. Η αγάπη δεν είναι κατά περίσταση, η αγάπη είναι άνευ όρων, δεν παζαρεύει δούναι και λαβείν, η αγάπη είναι έξοδος γιατί το εγώ το κάνει εσύ και σε λυτρώνει. Στην αναμέτρηση ανάμεσα σε σένα και σε μένα αναμετρήθηκε ο εγωϊσμός μου με το σύμπαν. Αρχίζω να το αναγνωρίζω ύστερα από τόσες μάχες και τόσους τραυματισμούς πως η δόξα του πολέμου είναι η συμφιλίωση κι η δόξα του νικητή η υποταγή. Η ευγενική υποταγή όπως του βράχου που από σθένους περίσσια, σκύβει και πλένει με θάλασσα τα πόδια της στεριάς. Όχι καλέ μου , εσύ δεν τελειώνεις, το τέλος σου δεν έχει τελειωμό. Τα πράγματα δεν τελειώνουν έτσι εύκολα όπως το λέμε, τα πράγματα μεταλλάζονται κι εγώ τώρα μεταλλάζω τον απάνθρωπο έρωτά μου σ' αγάπη φιλάνθρωπη... Δε θέλω να μιλώ άλλο για μένα. Οι λέξεις είναι φυλακή, κατακρατούν τα δεύτερα και τους ξεφεύγει το κύριο που πετά πέρα σαν ήχος καμπάνας που σε τίποτα δε φυλακίζεται. Οι λέξεις ταριχεύουν το ζωντανό και δεν το αφήνουν να περπατήσει. Σ' αγαπώ πια τόσο που δεν σ' έχω ανάγκη. Σ' αγαπώ τόσο που σ' απαλάσσω από μένα. Σ' αγαπώ αληθινά και δε σε φοβάμαι! Ο φόβος σου ήταν πανίσχυρος. Με φόβο γεννηθήκαμε, με φόβο ανατραφήκαμε, τίποτα σχεδόν δικό μας δεν είναι ελεύθερο κι είναι δύσκολο να ξαναγεννηθούμε. Λεγεώνες μέσα μας και λεγεώνες προγόνων πίσω μας φοβούνται. Ελευθερία είναι η νίκη του φόβου και τον φόβο η φιλαυτία μας τον σπέρνει. Από πάνω της περνά η πύλη που βγάζει στη ζωή την αληθινή κι άλλον τρόπο δεν έχουμε. 'Αλλο τρόπο δεν έχω για να ζήσω: να σ' αγαπώ άφοβα, ελεύθερα. Αγαπώντας σε να υπάρχω, τι να τα κάνω τα ίχνη... Να σ' αγαπώ άφοβα ελεύθερα!Αρχίζω να εμπιστεύομαι τη ζωή και να μην έχω αγωνία. Ζωή δεν είπαμε πως είναι το άλλο όνομα της αλήθειας; Οι λέξεις είναι ξένα σώματα. Μ' ενοχλούν. Μπορώ πια να σωπάσω..."

pon&zi

2011-05-22T23:57:00.009+03:00

Έτυχε σήμερα να βρω αυτά τα καρτούν που με είχαν αγγίξει πολύ όταν τα είχα πρωτοδει πριν τρία περίπου χρόνια. Απολαύστε τα κι εσείς! Για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ στην ηλεκτρονική διεύθυνση: http://azuzephre.deviantart.com/

Wilde Oscar: Η Μπαλάντα Της Φυλακής Του Ρήντινγκ

2011-05-20T01:28:00.002+03:00

περί σεξουαλικής απελευθέρωσης

2011-05-14T17:38:00.001+03:00

Σε κάποια υποσημείωση ενός βιβλίου ψυχολογίας που διάβαζα πρόσφατα, πληροφορήθηκα το εξής εντυπωσιακό: μόλις δύο δεκαετίες πριν οι βιβλιοπώλες της Αθήνας αρνούνταν να βάλουν στα ράφια τους βιβλία που μιλούσαν για χωρισμό. Η διάλυση των γάμων ήταν ένα θέμα ταμπού για την πουριτανική ελληνική κοινωνία και όσοι έπαιρναν την “μοιραία” απόφαση να παντρευτούν ήταν καταδικασμένοι να κάνουν τη συμβίωση να πετύχει, διαφορετικά ο χωρισμός στιγμάτιζε τους ίδιους και τα παιδιά τους, ιδίως στις μικρές κοινωνίες. Μία περίπου δεκαετία μετά, τα βιβλία με τη συγκεκριμένη θεματολογία έκαναν θραύση! Οι αριθμοί λένε πως σήμερα το 25% των γάμων διαλύεται μέσα στα 6 πρώτα χρόνια και το 50% μέσα στα 25 χρόνια...

Ο πουριτανισμός όμως όταν υπάρχει δεν χτυπά επιλεκτικά κι ούτε εξαφανίζεται δια μαγείας, απλά αλλάζει μορφές. Αν το διαζύγιο πριν από δύο δεκαετίες ήταν απαγορευμένο, όχι μόνο ως πρακτική αλλά και ως θέμα προβληματισμού και συζήτησης, φανταστείτε οι νεώτεροι -και θυμηθείτε οι παλαιότεροι- τον συντηρητισμό που επικρατούσε γύρω από τη σεξουαλικότητα και δη τη γυναικεία. Η τελευταία στην πράξη ήταν μάλλον συνώνυμη με την αναπαραγωγική λειτουργία, την ίδια στιγμή που το προνομιούχο κοινωνικά και οικονομικά φύλο αναζητούσε εμπειρίες και έξω από τον συζυγικό βίο.

Στις μέρες μας βέβαια τα πράγματα έχουν αλλάξει αρκετά, αλλά και κατά κάποιο τρόπο παραμένουν ίδια. Και τα δύο φύλα αναζητούν τη σεξουαλική ικανοποίηση εντός και εκτός γάμου και σ' αυτό βέβαια βοήθησε και βοηθά πολύ η δυνατότητα της απελευθέρωσης από την αντρική εξάρτηση(του πατέρα αρχικά και του συζύγου εν συνεχεία) που έχει η σύγχρονη γυναίκα. Μάλιστα είναι επίσημα καταγεγραμμένο ότι είναι εκείνη που παίρνει συνήθως την πρωτοβουλία να χωρίσει. Πλέον δε χρειάζεται ούτε να καταπιέζεται και να προσποιείται, ούτε να ανέχεται τα αντρικά παραστρατήματα. Απαντώντας στη χρόνια καταπίεση, πρόσθεσε δίπλα σε αυτά των αντρών τα δικά της και οι σεξουαλικές συμπεριφορές των δύο φύλων τείνουν προς την εξομοίωση.

Έτσι σήμερα ζούμε όλοι, άντρες και γυναίκες, με την ψευδαίσθηση της σεξουαλικής απελευθέρωσης. Το σεξ συζητιέται και είναι παντού. Ολοένα και περισσότεροι έφηβοι είναι σεξουαλικά ενεργοί. Η παλιά μυστικοπάθεια γύρω από αυτή την φυσική ανθρώπινη δραστηριότητα έχει αντικατασταθεί από μία εμμονή γύρω απ' αυτή, η οποία και αποτελεί τον νέο πουριτανισμό. Ο σύγχρονος σεξουαλικός κώδικας απαιτεί την εναλλαγή των σεξουαλικών συντρόφων στο πλαίσιο της συσσώρευσης εμπειριών και είναι ανεκτικός στο ταυτόχρονο μοίρασμά τους(ομαδικό σεξ). Κι ενώ δίνει έμφαση στην άντληση ευχαρίστησης από το σώμα, παραγνωρίζει το γεγονός ότι το σεξ είναι ένα ψυχοβιολογικό φαινόμενο που μπορεί να προσφέρει πολύ περισσότερα από αυτή τη φυσική ανακούφιση.

Κι όπως πολλοί άνθρωποι σε όχι πολύ μακρινά χρόνια από σήμερα παραιτήθηκαν από αυτό το θείο δώρο για να συμμορφωθούν με τις κοινωνικές νόρμες, έτσι και τώρα τόσοι και άλλοι τόσοι δεν πάνε μερικά βήματα παρακάτω για να βιώσουν το απόγειο της σεξουαλικότητάς τους μέσω της απογύμνωσης της ψυχής τους σε έναν άλλο άνθρωπο, μέσω του έρωτα. Ίσως τους έχει επηρεάσει η υποκριτική μονογαμία του παρελθόντος τότε που τα δεσμά ήταν ισόβια και τα όποια λάθη στην επιλογή του συντρόφου δεν επιδέχονταν εύκολα διόρθωση. Ίσως φοβούνται τις συνθήκες της εξάρτησης από έναν άνθρωπο μοναδικό και αναντικατάστατο στα μάτια τους. Ίσως πάλι και να είναι γέννημα θρέμμα μιας κοινωνίας που, για λόγους αυτοσυντήρησης, τους έμαθε να φοβούνται, εμφυσώντας τους την πεποίθηση ότι η ασφάλεια είναι πιο σημαντική από την ελευθερία...(άρα τελικά για ποιά απελευθέρωση μιλάμε;)

Όμως ο έρωτας φτιαγμένος από το πιο ανθεκτικό υλικό κι επαναστάτης από τη φύση του κάνει τις ανατροπές που μόνοι τους οι άνθρωποι, χωρίς αυτόν, δεν θα έκαναν ποτέ. Οπλίζει όσους αφέθηκαν στο δώρο του με ανυπέρβλητη εσωτερική δύναμη που δε φαίνεται με την πρώτη ματιά. Τη βλέπουμε όμως οπωσδήποτε σε όσους ακόμη αγωνίζονται κόντρα στο ρεύμα για την αληθινή σεξουαλική τους απελευθέρωση. Στους ομοφυλόφιλους κάθε είδους, γκέυ, μπάι και λεσβίες καταρχήν όπως και σε όσους παρεκκλίνουν από τον ισχύοντα σεξουαλικό κώδικα.

Dolphin and Dog - Song of the Seas by Vangelis

2011-05-13T21:31:00.000+03:00

τερατάκια τσέπης

2011-05-01T21:04:00.007+03:00

Στίχοι: Ισαάκ Σούσης
Μουσική: Magni-Zappa
Πρώτη εκτέλεση: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας & Παιδική χορωδία Σπύρου Λάμπρου ( Ντουέτο )

Στα τριάντα σου δεν κρατιόσουνα για άνετος μου περνιόσουνα τώρα στα σαρανταπέντε πατριάρχης το 'χεις δει Ούτε ειλικρινής ούτε ανθρωπιστής σαν ξοφλημένος αγωνιστής που φοβάται το παιχνίδι και το παίζει δικαστής Τερατάκι της τσέπης καθρεφτάκι της λύπης κάποτε ήμουνα χίπις και φρικιό και αντιεξουσιαστής Τι καρνάβαλος τι κανίβαλος εγώ ο δικός σου αντίλαλος πως θα γίνω σχεδιάζεις μα απ' τη μύτη θα σου βγει Πού το πάω εγώ τι ζητάς εσύ αν δεις σωστά την απόσταση δεν θα έχεις στο τσεπάκι έτοιμη τη συνταγή Μα τι λες ρε μεγάλε πόσο μου 'μοιασες σ' όλα παικταρά παρ' τα μου όλα άσε κάτι για τον ψυχαναλυτή Γι' αυτό μη μιλάς και μη μου κολλάς για να το παίζεις χαζομπαμπάς αν ζητάς κολλητιλίκια μάθε να μη μου τη σπας Στα τριάντα σου δεν κρατιόσουνα για άνετος μου περνιόσουνα τώρα στα σαρανταπέντε πατριάρχης το 'χεις δει Συμφωνήσαμε και πατσίσαμε κι αφού κι οι δυο την πατήσαμε συνεχίζουμε με κόντρες μια σχέση τρυφερή Και αφού κανείς δεν ευθύνεται αυξάνεται και πληθύνεται του ανθρώπου η συμμορία ζούγκλα οικογενειακή

και το πρωτότυπο

"Vanità di vanità" (State buoni se potete)
Angelo Branduardi

"You are looking here
you go looking for
but when death comes
what remain of your desires
vanity of vanities

You're happy with your pleasures
enjoying only silver and gold
the end that you will
vanity of vanities

You are looking here
you go looking for
following always mirth
happy and no sorrow
vanity of vanities

If now look in the mirror
your face serene
never imagined
what a day will your vanity
all vanity just vanity

Live with joy and simplicity
be good if you can
everything else is vanity
all vanity just vanity

Praise the Lord with humility
give him all the love
nothing more you will "

Μέσα ενημέρωσης και κοινωνική διαμαρτυρία του Άρη Χατζηστεφάνου

2011-04-09T14:08:00.006+03:00

Ευστοχότατος ο λόγος του Άρη Χατζηστεφάνου που τον απέλυσαν από τον σκαι επειδή ...είναι καλός δημοσιογράφος!!

Στον «πόλεμο» οι… άλλες φωνές απαγορεύονται

Μέσα ενημέρωσης και κοινωνική διαμαρτυρία

Του Άρη Χατζηστεφάνου
«Στην Ελλάδα διαδηλώνετε έξω από τα μέσα ενημέρωσης;» με ρωτούσε πριν από λίγες εβδομάδες ο Avi Lewis, σκηνοθέτης της ταινίας η «Κατάληψη». «Γιατί στην Αργεντινή», με διέκοψε πριν προλάβω να απαντήσω «ύστερα από την οικονομική κατάρρευση αρκετές από τις πορείες κατέληγαν στα γραφεία των μεγάλων εκδοτικών ομίλων και των τηλεοπτικών σταθμών». Για το συνομιλητή μου, αυτή ήταν η στιγμή που οι πολίτες της Αργεντινής κατάλαβαν τον πραγματικό ρόλο των μέσων ενημέρωσης: ότι δεν είναι προστάτες της κυβέρνησης, όπως συνήθως παρουσιάζονται, αλλά τμήμα των οικονομικών ελίτ που απειλούνται από την κοινωνική διαμαρτυρία.
Δεν χρειάζεται παρά να παρατηρήσεις ένα από τα «μνημονιακά» δελτία ειδήσεων των 8 και των 9 για να επιβεβαιώσεις την παρατήρηση του Avi Lewis. Στο πρόσωπο κάθε διαδηλωτή, κάθε απολυμένου εργαζόμενου ή απλώς κάθε πολίτη που αρνείται να πληρώσει το λογαριασμό της κρίσης, οι παρουσιαστές δεν βλέπουν απλώς έναν εχθρό της κυβέρνησης. Βλέπουν έναν δικό τους εχθρό από τον οποίο η κυβέρνηση καλά θα κάνει να τους προστατεύσει.

Πώς συγκροτούνται όμως αυτές οι «επίλεκτες δυνάμεις» δημοσιογράφων και γιατί άλλες φορές συνυπάρχουν με πιο φιλελεύθερες φωνές ενώ σε άλλες περιπτώσεις εξαφανίζουν οποιαδήποτε μορφή αμφισβήτησης;
Σε περιόδους σχετικής κοινωνικής γαλήνης οι ιδιοκτήτες και οι διευθυντές των μέσων είχαν την πολυτέλεια να καθορίζουν την τελική «γραμμή» του εντύπου ή του ραδιοφωνικού και τηλεοπτικού δελτίου εναλλάσσοντας απλώς τους συντάκτες τους. Όταν απαιτούσαν σκληρή αντικυβερνητική γραμμή έριχναν στη μάχη τις αριστερές εφεδρείες ενώ όταν έπρεπε να εξευμενίσουν ένα από τα δυο κόμματα εξουσίας χρησιμοποιούσαν πιο συντηρητικούς συντάκτες. Σε όποια ομάδα και αν ανήκες είχες την ψευδαίσθηση ότι μπορείς να γράψεις ή να πεις ό,τι θέλεις. Απλώς, ο εκάστοτε προπονητής-αρχισυντάκτης σε έριχνε στο γήπεδο γνωρίζοντας εκ των προτέρων σε ποιο χώρο θα κινηθείς.

Σε αυτό το καλοστημένο παιχνίδι οι πιο προοδευτικές φωνές πίστευαν (ορθώς κατά την άποψη του γράφοντα) ότι μπορεί μεν να χρησιμοποιούνταν σαν πιόνια αλλά έβρισκαν ένα περιθώριο για να εκφράσουν τις απόψεις τους σε ένα ακροατήριο το οποίο δεν θα μπορούσαν να προσεγγίσουν από τα μέσα ενημέρωσης της παραδοσιακής και της επαναστατικής Αριστεράς.

Τι γίνεται όμως όταν η κοινωνική ειρήνη δίνει τη θέση της στην ολομέτωπη ταξική σύγκρουση; Σε αυτή τη φάση ακόμη και η μικρότερη αμφισβήτηση της επίσημης γραμμής δεν μπορεί να γίνει ανεκτή. Στον πόλεμο δεν χρειάζεσαι άλλοθι. Χρειάζεσαι φαντάρους που δεν έχουν άλλη επιλογή από το να θυσιάσουν τη ζωή τους και αξιωματικούς που έχουν κάθε λόγο να θυσιάσουν τη ζωή τους γιατί έχουν συνδέσει τη μοίρα τους με αυτή του αρχιστράτηγου. Στην περίπτωση των μέσων ενημέρωσης το ρόλο των «αξιωματικών» καταλάμβαναν οι διευθυντές αλλά και οι προβεβλημένοι τηλεπαρουσιαστές και ραδιοφωνικοί παραγωγοί.

Ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι σχεδόν όλοι κρατούσαν μια ταυτότητα της ΕΣΗΕΑ, είχαν απολέσει εδώ και καιρό τη δημοσιογραφική τους ιδιότητα. Ήταν απλώς στελέχη ή ακόμη και μέτοχοι γιγαντιαίων καπιταλιστικών επιχειρήσεων που καλούνταν να πουλήσουν δυο διαφορετικά είδη προϊόντων: στη λιανική αγορά πουλούσαν ειδήσεις και στη χονδρική πουλούσαν προστασία στο οικονομικό σύστημα. Τα μέσα ενημέρωσης δηλαδή κινούνταν σε δυο επίπεδα: ως καπιταλιστικές επιχειρήσεις μετέτρεπαν την πληροφορία σε εμπόρευμα την οποία προσπαθούσαν να πουλήσουν στους αναγνώστες, τους τηλεθεατές και τους ακροατές τους. Παράλληλα όμως λειτουργούσαν και σε ένα ανώτερο επίπεδο ως μηχανισμοί προπαγάνδας που παρενέβαιναν πυροσβεστικά απέναντι σε κάθε μικροεστία κοινωνικής αντίστασης. Ίσως κανένα περιστατικό δεν αποτυπώνει καλύτερο αυτό το διπλό ρόλο των ΜΜΕ όσο ο Δεκέμβρης του 2008. Τις πρώτες ημέρες λειτούργησαν με την ιδιότητα του πωλητή εικόνων, αγνοώντας την έκταση που θα λάμβανε η εξέγερση. Όταν όμως η κοινωνική έκρηξη άρχισε να λαμβάνει πολιτικά χαρακτηριστικά και να αμφισβητεί τη νομιμότητα του ίδιου του κράτους ανέλαβαν να λειτουργήσουν σαν διασώστες του συστήματος. Σε αυτή τη φάση δεν είχε σημασία εάν οι ειδήσεις τους ήταν αρεστές στο κοινό. Μοναδικός στόχος ήταν η προστασία των πολιτικών και οικονομικών ελίτ στις οποίες ανήκαν και οι ιδιοκτήτες των μεγάλων ΜΜΕ.

Σήμερα βρίσκονται και πάλι στην ίδια θέση. Στηρίζουν το ΔΝΤ, την ΕΚΤ και την κυβέρνηση όχι γιατί αναμένουν κάποιο μελλοντικό αντάλλαγμα αλλά γιατί γνωρίζουν ότι μόνο οι συγκεκριμένα οργανισμοί μπορούν αν επιβάλλουν στους εργαζόμενους την σκληρότερη πολιτική λιτότητας. Δεν είναι τα media ο υπηρέτης της τρόικας αλλά η τρόικα υπηρέτης των ελληνικών και ξένων οικονομικών ελίτ που ελέγχουν και τα media. Σε αυτό το σκηνικό του ολοκληρωτικού ταξικού πολέμου κάθε διαφορετική φωνή αντιμετωπίζεται σαν προδοσία και τιμωρείται παραδειγματικά. Τα περιθώρια ελιγμών εξαφανίζονται και… καθείς εφ’ ω ετάχθη.

* Το κείμενο δημοσιεύθηκε στον απεργιακό Δρόμο της Αριστεράς που κυκλοφόρησε την πρώτη μέρα της απεργίας στα ΜΜΕ στις 7 Απριλίου 2011)

Εις μνήμην Μανώλη Ρασούλη

2011-03-14T00:34:00.010+02:00

1945 - 1963 Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 28 Σεπτεμβρίου του 1945, μεγάλωσε στο Ηράκλειο, έψαλε στον Πολιούχο ’γιο Μηνά ο οποίος και τον επηρέασε αισθητικά και ιδεολογικά, βοηθούσε τον πατέρα του στο χρυσοχοείο όπου και από εκεί επηρεάστηκε από τα ρολόγια και τον χρυσό, ήταν σημαιοφόρος στο σχολειό του, από μικρός ανήκε στην νεολαία της αριστεράς - αφού ο πατέρας του ήταν για χρόνια στις ιταλικές φυλακές και ο θείος του στο Μαουτχάουζεν - κέρδισε δυο βραβεία στους μοντέρνους χορούς, ήρθε τέταρτος στα τετρακόσια μέτρα στους σχολικούς αγώνες του νομού και γενικά πέρασε πολύ όμορφα παιδικά χρόνια με τα αδέλφια του και τους φίλους του. Το όνομά του, Εμμανουήλ, είναι εβραϊκό και σημαίνει άνθρωπος του Θεού, το επίθετό του προέρχεται από το ιερό όνομα του κορανίου «ρασούλ» και το τρίτο το σανσκριτικό του το έδωσε ο �Οσσο και είναι «ντέβα παρινίτο» και σημαίνει ερωτευμένος με την θεικότητα.

19 63 - 1974 Τελειώνοντας το γυμνάσιο ένοιωθε ότι τα πάντα τον έσπρωχναν να κολυμπήσει στα βαθιά. Στην Αθήνα σπουδάζει σκηνοθεσία κινηματογράφου, γράφει ποιήματα, σενάρια, τραγουδάει ερασιτεχνικά στις μπουάτ της Πλάκας, δουλεύει στην εφημερίδα της αριστεράς "Δημοκρατική Αλλαγή", παίρνει μέρος στους αγώνες του 114, περπατάει όλες τις πορείες ειρήνης, γνωρίζει όλη την τότε πνευματική πρωτοπορία και δεν σταματάει να ονειρεύεται να γυρίσει ταινία βασισμένη σε ένα βιβλίο του Νίκου Καζατζάκη με μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, συνθέτοντας μέσα του τους δυο αυτούς μεγάλους δημιουργούς, κάτι το οποίο αργότερα πέτυχε. Στις 21 του Απρίλη συλλαμβάνεται από την Δικτατορία και περνάει μερικές ώρες στην «Μπουμπουλίνας». Φεύγει για το Λονδίνο όπου μένει 6 χρόνια. Εκεί διαμορφώνεται ιδεολογικά συμμετέχοντας στον αντιδικτατορικό αγώνα, αλλά και στο Τροτσκιστικό κίνημα στο οποίο ήταν στέλεχος και η Βανέσσα Ρεντγκρέιβ με την οποία δυο φορές συνεργάστηκε σε παραστάσεις με αγωνιστικούς στόχους. Στο Λονδίνο γράφει τα πρώτα του βιβλία και γίνεται συνεκδότης της εφημερίδας Σοσιαλιστική Αλλαγή, στην οποία γράφει άρθρα και επιφυλλίδες, παίρνει μαθήματα πολιτικής οικονομίας και φιλοσοφίας και πουλάει για 6 χρόνια την εν λόγω εφημερίδα στους δρόμους, συμμετέχοντας ασταμάτητα στους αγώνες των εργατικών συνδικάτων. Τον Μάη του '68 παίρνει μέρος στην μεγάλη εξέγερση των φοιτητών στο Παρίσι και τραυματίζεται θανάσιμα από τους SRS. Το Λονδίνο τον αναδιαμορφώνει άνισα αλλά δημιουργικά. Το 74, λίγο μετά από το Πολυτεχνείο με απόφαση της οργάνωσης κατεβαίνει στην Αθήνα, όπου λόγω συλλήψεων από την Μυστική Αστυνομία, κρύβεται. Μετά τα γεγονότα στην Κύπρο το καλοκαίρι του 74 και την πτώση της Χούντας συνεχίζει τον πολιτικό αγώνα. Δουλεύει στα ναυπηγεία του Ανδρεάδη στο Πέραμα όπου κινδυνεύοντας να σκοτωθεί καθημερινά μπαίνει στην απεργιακή επιτροπή και πρωτοστατεί στο εργατικό κίνημα που ανατρέπει όλο το μέχρι τότε καθεστώς στα μεγάλα ναυπηγεία της Ελευσίνας. Στο Λονδίνο τον Ιούνιο του 1973 γεννιέται κατά την βούληση της διαλεκτικής της φύσης ένα κοριτσάκι, η κόρη του, που της έδωσε το όνομα Ναταλία, τιμής ένεκεν στη γυναίκα του Τρότσκι

1974 - 1978 Τον καλεί ο φίλος του Μάνος Λοίζος και τραγουδά στον δίσκο «Τα νέγρικα» μαζί με την Μαρία Φαραντούρη. Επίσης ο ίδιος συνθέτης τον επιβάλει και τραγουδά το τραγούδι στα κομέρσιαλ ενός σίριαλ που γίνεται επιτυχία. Ο συνθέτης Νίκος Μαμαγκάκης του προτείνει και τραγουδά σ' ένα δίσκο του σε ποίηση Πρεβελάκη "Ο νέος Ερωτόκριτος". Τυπώνει τα τρία πρώτα του βιβλία: "Η μπαλάντα του Ιασαάκ", ένα σύνθετο ποίημα επηρεασμένο από τον αγώνα της νεολαίας, στο οποίο βιβλίο αναποδογυρίζει τον μύθο της θυσίας του Αβραάμ και έτσι ο Ισαάκ την παραμονή της Θυσίας το σκάει στα βουνά με κάποιους δούλους, αρχίζει πόλεμο ενάντια στον Αβραάμ τον οποίο και σκοτώνει. Έπεται το βιβλίο με διηγήματα "Μεγάλος ήρωας σε μικρή χαρτοσακούλα και ένα ανάμοικτο με διηγήματα και ποιήματα "κβο βαντις στατους κβο".

1978 - 2002 Αρχίζει να προσαρμόζεται στην ελληνική πραγματικότητα και να καταδύεται στην πεμπτουσία της. Το ένστιχτο και η μοίρα τον οδηγούν στον πυρήνα του ελληνικού τραγουδιού. Παραιτείται από το κόμμα μια μέρα που οι σύντροφοι υποστήριζαν τις ερυθρές πυρηνικές βόμβες ενάντια στις αντίπαλες. Βλέποντας έναν παραλογισμό ρίχνεται στη μελέτη των ανατολικών φιλοσοφιών . Ανακαλύπτει ή του αποκαλύπτεται μέσω μιας γνωστής του τον OSHO. Αναστατώνεται θετικά, διαβάζει βιβλία του, γοητεύεται, βαθαίνει, πηγαίνει στην Ινδία και τον συναντά.

Συνεχίζοντας τις καλλιτεχνικές του δραστηριότητες τις εμπλουτίζει στο έπακρο με τη νέα του εμπειρία. Συστήνει στους Έλληνες τον OSHO εκδίδοντας το βιβλίο του «κρυμμένη αρμονία � ομιλίες πάνω στον Ηράκλειτο».

Οι προτάσεις του συναντούν μια ανταπόκριση των πολιτών που με μπαγκράουντ την κοινωνικοπολιτική μεταστροφή υπάρχει μια φρέσκια και θετική ενέργεια στην ατμόσφαιρα.

Μελετά, γράφει, ερωτεύεται ξερωτεύεται, διαλογίζεται, αυτοπαρατηρείται, παλινδρομεί , ορμά, ωριμάζει, ανοίγεται, ρισκάρει, πληρώνει το τίμημα. Αναπόφευκτη η αντιπαράθεση με τα πάσης φύσεως κατεστημένα που βλέπουν σ� αυτόν ένα κίνδυνο για την πόζα και την ανεπάρκεια τους.

Ο OSHO, μεταβαίνει στο Όρεγκον. Χίλια δυο λαμβάνουν χώρα. Μια έρημος μετατρέπεται σε πόλη για 30000 ανθρώπους. Η Αμερικάνικη κυβέρνηση μετατρέπεται σε ταύρο σε γυαλοπωλείο. Τον καταδιώκει τον συλλαμβάνει τον φυλακίζει τον δηλητηριάζει, τον εκδιώχνει. Ο Ρασούλης συνεχίζοντας με συνέπεια αυτό που θεωρεί αναγκαίο, συγκρούεται και σιγά σιγά απομονώνεται, καθώς κόμματα, εκκλησία, ιδιωτικά κυκλώματα θεωρούν κίνδυνο τις προτάσεις του. Ακόμη και με το κέντρο του OSHO στο Όρεγκον ήρθε σε ρήξη. Γεμάτος αγωνία και περιεχόμενο κάνει μια επίσκεψη στη Νέα Υόρκη. Τρεισήμισι μήνες πρωτόγνωρη και αξέχαστη εμπειρία, τον αναγκάζει να προσθαφαιρεί στοιχεία προκειμένου να φτάσει στην Ιερή Φόρμουλα Χι τη χρυσή τομή του κόσμου, την κολυμπήθρα του Σιλωάμ. Πτοείται, πολλάκις απελπίζεται αλλά παραμένει στο ρινγκ χρησιμοποιώντας τακτικές του Ρομπέν του Δασών του Μπρους Λη και του Χριστού.

Τον κατηγορούν ότι είναι εγκέφαλος της 17 Ν. Αυτός δηλώνει για πολλοστή φορά ότι από φύση και θέση είναι ενάντια στη βία, ιδίως ενάντια στην ατομική τρομοκρατία. Όμως με τις δηλώσεις του τρομοκρατεί κάποιους και οι οποίοι τον υποδεικνύουν ως ιδεολογικό τρομοκράτη.

Συνεχίζει να παράγει έργο επειδή επιθυμεί και επειδή είναι μέτρο σύγκρισης για τη συνέπεια των ιδεολογικών και ηθικών πεποιθήσεων. Δηλώνει όμως ότι η οντότητα του είναι πιο ενδιαφέρουσα από το έργο του, τα προϊόντα του.

Η κόρη του Ναταλί σπουδάζει μουσική και αποκαλύπτεται ως ακραίο μουσικό φαινόμενο σαν τραγουδίστρια λαϊκών τραγουδιών, χέβι μέταλ και στις ’ριες των κλασσικών. Γίνεται γνωστή και στο εξωτερικό με το συγκρότημα Septic Flesh, αλλά συμμερίζεται εντός της Ελλάδος την εσκεμμένη απομόνωση του πατέρα της Μανώλη Ρασούλη.

Με κεντρικό στόχο μια νέα συνείδηση πλανητική και μια νέα προσέγγιση στο τρίπτυχο ζειν ευζειν γνώθι σεαυτόν, παρεμβάλλεται στο εγχώριο αλλά και όσο μπορεί στο διεθνές γίγνεσθαι.

Μέσα στην οδύσσειά του ο OSHO εκβράζεται και στην Κρήτη. Εκεί βρίσκει τον Ρασούλη να μένει στην ίδια περιοχή. Ήταν σαν ένα μήνυμα ύπαρξης. Ο Ρασούλης σαν Κρητικός κάνει το παν να προστατεύσει τον δάσκαλό του από τις επικείμενες επιθέσεις. Πληγώνεται όταν δεν το κατορθώνει και ο δάσκαλός συλλαμβάνεται και απελαύνεται.

Το γεγονός αυτό υπερδιπλασιάζει την εγρήγορση του, την ευθύνη του, την ερευνά του, την αυτοπαρατήρησή του, συνάμα υπερδιπλασιάζεται η προσπάθεια των απαράτ κράτους και παρακράτους για να τον παροπλίσουν και να τον φιμώσουν, με κινήσεις έμμεσες ή άμεσες με κλασσικά ή πρωτότυπα τρικ.

Συνεχίζει να παράγει έργο, τραγούδια, βιβλία ραδιοπρογράμματα , άρθρα σε εφημερίδες της πρωτεύουσας και της επαρχίας.

Η Μελίνα Μερκούρη τον καλεί να πάρει μέρος στις εκδηλώσεις για την πολιτιστική Αθήνα και να τις δώσει ιδέες αλλά αρνείται γιατί δεν θεωρεί την Αθήνα άξια για να γίνει πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Έκτοτε μπαίνει στη μαύρη λίστα και του υπουργείου πολιτισμού. Προσπαθούν με δικαστικές καταδίκες να τον πτοήσουν και να τον βγάλουν εκτός ρινγκ., ο Ρασούλης κάνει συναυλίες στο Βερολίνο και στην Κωνσταντινούπολη και μιλά στο πνευματικό κέντρο του Δήμου Βαρκελώνης καθώς είναι φιλοξενούμενος του δήμου για ένα φεστιβάλ μεσογειακής ποίησης καθώς και στη Μαγιόρκα.

Τα τραγούδια του γίνονται γνωστά κι αγαπητά στο Ισραήλ, την Τουρκία, Τη Σερβία, στις Χώρες όπου υπάρχουν Έλληνες αλλά και για κάποιο μυστήριο λόγο και στην Ιαπωνία.

Τα τελευταία χρόνια στο απώγειο της προσπάθειας του και αφού το κατεστημένο το οποίο έχει ρίξει την Ελλάδα στον άκρατο αμοραλισμό, επικεντρώνεται να μπει τελειωτικά στη διεθνή αρένα έχοντας εκπαιδευτεί, από το εγχώριο στάτους που αποπνέει την πιο ιλουστρασιόν παρακμή σ� όλο το γκλόμπαλ βίλατζ. Όμως και με παράπλευρο στόχο να εκφράσει τη βαθύτερη ψυχή της Ελλάδας με την οικουμενική ψυχή και της παγκόσμια δυναμική στην ανακάλυψη του αντίδοτου και την παραγωγή μιας νέας ιδεολογίας, ενός νέου κώδικα αξιών, που αυτή τη στιγμή αναζητά ο κάθε έξυπνος ευαίσθητος και έντιμος πολίτης κάθε χώρας κάθε φυλής, κάθε τάξης, και φύλλου.

Τα τελευταία τρία χρόνια γίνεται νονός και κηδεμόνας ενός μικρού αγοριού του Πασχάλη που αγαπά ιδιαίτερα, και του φωτίζει τον ορίζοντα συνειδητοποίησης του νοήματος του κόσμου.

Η τελευταία σημαντική εμπειρία του υπήρξε η επίσκεψη στη μεγάλη πυραμίδα της Γκίζας στης 22-9-2001, επίσκεψη που του τροφοδότησε στα μέγιστα το κουράγιο για τη συνέχιση της έρευνας και του έργου του.

"Άιντε μη φοβάσαι που φοβάσαι φίλος με τον πόνο να 'σαι
πάντα έχει η ζωή κάτι πιο βαθύ να πει και ο φόβος και ο πόνος είναι δυο σοφοί

Δυο παιχνίδια σε ζορίζουν είναι ο θάνατος κι η αγάπη
παίξ' τα και τα δυο κι ας χάσεις θα βγει η ήττα σου απάτη"

Aκούστε κι αυτό:
http://www.youtube.com/watch?v=Fgh_OgHQn7o

"Αν δεν έχεις πληγωθεί δεν ξέρεις πόνος τι θα πει
Μ' από τό να σέ πληγώνουν πιο βαρύ 'ναι να ματώνουν
άλλοι στη βαθιά πληγή που τούς άνοιξες εσύ"

εκπομπή "Νέα Πρόσωπα"

Επιμέλεια – Παρουσίαση:ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΚΚΑΣ

Έλληνες λαθρομετανάστες

2011-03-12T14:42:00.004+02:00

ένα εξαιρετικό(!) και ιδιαίτερα καλογραμμένο κείμενο του πιτσιρίκου που απηχεί τόσο πολύ τις απόψεις μου ώστε δεν θα μπορούσε να λείπει από το blog μου:

"Είναι απίστευτη η υποκρισία της ελληνικής πολιτείας και της ελληνικής κοινωνίας και μάλλον φτάνει η ώρα που θα πληρωθεί ακριβά.

Σε μια εποχή που σχεδόν όλοι μιλούν για την ανάγκη να επικρατήσει νομιμότητα στη χώρα, ελάχιστοι είναι αυτοί που επιθυμούν τη νομιμοποίηση των μεταναστών. Τους προτιμούν παράνομους. Μα οι περισσότεροι μετανάστες θέλουν τη νομιμοποίηση, για να φύγουν από την Ελλάδα και να πάνε σε μια πλούσια ευρωπαϊκή χώρα.

Από τη στιγμή που η πλειοψηφία των μεταναστών θα φύγουν από την Ελλάδα μόλις νομιμοποιηθούν, γιατί τόσοι Έλληνες δεν επιθυμούν τη νομιμοποίηση των μεταναστών; Δεν λένε πολλοί «να φύγουν οι μετανάστες»; Ε, αν νομιμοποιηθούν, θα φύγουν.

Η πραγματικότητα είναι πως θέλουμε –και χρειαζόμαστε- τους μετανάστες αλλά τους θέλουμε χωρίς δικαιώματα. Δηλαδή, θέλουμε σκλάβους. Να δουλεύουν φτηνά, χωρίς εργασιακά δικαιώματα, να είναι υπάκουοι και –αν είναι δυνατόν- να μην κυκλοφορούν στους δρόμους μας.

Όλη αυτή η υστερία για τους «μετανάστες που έχουν έρθει στην Ελλάδα, για να απειλήσουν τις ζωές μας και τις δουλειές μας» είναι ένα ψέμα – είναι ένα ψέμα που λέγεται συνέχεια. Οι μετανάστες δεν έρχονται στην Ελλάδα – οι μετανάστες περνάνε από την Ελλάδα. Αλλά δεν τους αφήνουμε να περάσουν. Τους εγκλωβίζουμε εδώ.

Πριν από μερικά χρόνια, η εθνική οδός περνούσε μέσα από την πόλη της Πάτρας. Αν θυμάμαι καλά, οι κάτοικοι της Πάτρας ήταν αντίθετοι στη δημιουργία της νέας εθνικής οδού –η οποία περνάει έξω από την Πάτρα-, επειδή επιθυμούσαν να περνάνε τα αυτοκίνητα και τα λεωφορεία μέσα από την πόλη, ώστε να κάνουν στάση και οι οδηγοί και οι επιβάτες να αφήνουν τα ωραία τους χρήματα. Φυσικά, τα υπεραστικά λεωφορεία έκαναν υποχρεωτικά στάση στην Πάτρα.

Περνούσα κι εγώ μέσα από την Πάτρα, για πάρα πολλά χρόνια. Από την ημέρα που φτιάχτηκε η νέα εθνική οδός, δεν έχω περάσει ούτε μια φορά μέσα από την Πάτρα. Δεν είναι η Πάτρα ο προορισμός μου – αλλού πηγαίνω. Το ίδιο ισχύει και για χιλιάδες μετανάστες (όπως αυτοί στη φωτογραφία που προσπαθούν να ανέβουν σε μια νταλίκα κοντά στο λιμάνι της Πάτρας, για να μπουν στο πλοίο και να πάνε στην Ιταλία).

Η μεγάλη ανοησία των ξεπουλημένων συνδικαλιστών και των Ελλήνων εργαζομένων ήταν ότι δεν απαίτησαν από την πρώτη στιγμή από τις κυβερνήσεις οι μετανάστες να έχουν τους ίδιους όρους εργασίας, τις ίδιες συλλογικές συμβάσεις και τα ίδια δικαιώματα με τους Έλληνες. Με αυτόν τον τρόπο, οι μετανάστες χρησιμοποιήθηκαν επί δεκαετίες ως φτηνά χέρια, έγιναν αντικείμενο αισχρής εκμετάλλευσης και –μοιραία- υπονόμευσαν τα εργατικά κεκτημένα των Ελλήνων εργαζομένων. Στερνή μου γνώση, να σ’ είχα πρώτα. Τώρα πια το πουλάκι πέταξε και στην Ελλάδα του Μνημονίου οι εργασιακές σχέσεις, τα εργατικά δικαιώματα –αλλά ακόμα και η εργασία πια- είναι ανέκδοτο τόσο για τους Έλληνες όσο και για τους μετανάστες.

Δεν ήθελε και ιδιαίτερο μυαλό για να αντιληφθεί κάποιος πως, αν οι μετανάστες εργάζονται ανασφάλιστοι, είναι σίγουρο πως θα έρθει η στιγμή που και εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες εργαζόμενοι θα είναι ανασφάλιστοι. Δεν ήθελε και ιδιαίτερη ευφυία, για να καταλάβει κάποιος πως η νόμιμη εργασία των μεταναστών συμφέρει και τους Έλληνες εργαζόμενους, αφού θα τόνωνε τα ασφαλιστικά ταμεία και τις συντάξεις. Επίσης, θα δημιουργούσε ένα ισχυρό κοινό μέτωπο απέναντι σε όσους θα προσπαθούσαν να καταπατήσουν τα εργατικά δικαιώματα.

Αντί να ζητηθούν ίσα δικαιώματα και για τους μετανάστες, τους βλέπαμε –και τους βλέπουμε- επί χρόνια να κάνουν τις πιο σκληρές δουλειές. Φτηνά εργατικά χέρια και ανασφάλιστη εργασία. Όταν κάποιος μετανάστης έπεφτε θύμα εργατικού ατυχήματος –και ήταν εκατοντάδες αυτοί-, σχεδόν κανείς δεν έδινε σημασία. Άλλωστε, τις περισσότερες φορές δεν το μαθαίναμε καν –οι εργάτες μετανάστες χωρίς δικαιώματα είναι σαν να μην υπάρχουν. Ακόμα και πριν από 3 μήνες, ο Αιγύπτιος καθαριστής τζαμιών με τα τέσσερα παιδιά που σκοτώθηκε ενώ δούλευε ανασφάλιστος -ημέρα Κυριακή στο υπουργείο ...Εργασίας- δεν απασχόλησε κανέναν παρά μόνο δέκα μέρες μετά τον θάνατό του.

Την ίδια εποχή που οι μετανάστες πέθαιναν στη δουλειά ή στα εργατικά ατυχήματα, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες εργάτες νόμιζαν πως είναι πια Κροίσοι και χόρευαν τσιφτετέλια πάνω στα τραπέζια, έχοντας την οικτρή αυταπάτη πως έχουν γίνει ίδιοι με τον εφοπλιστή που καθόταν στο διπλανό τραπέζι. Οι καιροί άλλαξαν και πολλοί απ’ αυτούς τους εργάτες βρίζουν σήμερα τους μετανάστες και είναι έτοιμοι να ψηφίσουν ΛΑΟΣ και Χρυσή Αυγή. Όταν δεν έχεις συναίσθηση και συνείδηση του ποιος είσαι, από πού έρχεσαι και πού πας, ο κατήφορος δεν έχει τέλος.

Η εγκληματικότητα στην Ελλάδα του 2011 είναι ένα τεράστιο θέμα –με πολλές γνωστές αιτίες- και ένα μέρος αυτού του θέματος είναι η εγκληματικότητα των μεταναστών. Βέβαια, όσοι την επικαλούνται ξεχνούν να αναφέρουν πως άνθρωποι που είναι εγκλωβισμένοι σε μια χώρα και δεν μπορούν να φύγουν, ζουν στην απόλυτη εξαθλίωση, τους κυνηγάει η αστυνομία και ο κάθε υπερπατριώτης, δεν μπορούν να βρουν δουλειά, δεν έχουν πού να μείνουν και δεν έχουν φαγητό θα στραφούν σχεδόν αναγκαστικά στην παρανομία και το έγκλημα. Εντάξει, κάποιοι μπορεί να αυτοκτονήσουν και κάποιοι άλλοι να κάνουν απεργία πείνας -για να κερδίσουν κάποια στοιχειώδη δικαιώματα- αλλά ακόμα κι αυτοί μας ενοχλούν. Τι θέλουμε τελικά; «Θέλουμε να φύγουν!» «Μα, δεν τους αφήνουμε! Τους κρατάμε παράνομους εδώ!»

Η νομιμοποίηση των μεταναστών και η καταγραφή των στοιχείων τους θα τους απέτρεπε από το να στραφούν στην παρανομία και θα έκανε πιο ασφαλή την ελληνική κοινωνία. Αλλά, όταν δεν ξέρουμε πόσοι είναι, πώς ονομάζονται και πού μένουν, τι ακριβώς ζητάμε από αυτούς τους ανθρώπους; Βέβαια, η ελληνική κυβέρνηση δεν γνώριζε –μέχρι πριν από μερικούς μήνες- πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, οπότε πώς θα μπορούσε να έχει στοιχεία για τους μετανάστες; Κι όμως, αυτή είναι μια από τις δουλειές των κυβερνήσεων σε όλον τον κόσμο.

Είμαι βέβαιος πως η σχεδόν ανύπαρκτη πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων στο μεταναστευτικό θέμα δεν είναι καθόλου τυχαία. Ο κανονισμός «Δουβλίνο ΙΙ» -τον οποίο επικαλούνται οι ελληνικές κυβερνήσεις- είναι ένα ισχυρό επιχείρημα, αλλά το ερώτημα είναι «γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ψήφισαν το ‘Δουβλίνο ΙΙ’ το 2003; Τι έκανε η κυβέρνηση Καραμανλή, όταν το μεταναστευτικό ζήτημα γιγαντώθηκε;». Σε κάθε περίπτωση, ο κανονισμός «Δουβλίνο ΙΙ» θα τροποποιηθεί οπωσδήποτε –και υπό την πίεση του μεγάλου μεταναστευτικού ρεύματος από τις αραβικές χώρες-, οπότε οι μάσκες θα πέσουν.

Οι μετανάστες ήταν ένας από τους κύριους παράγοντες για το «οικονομικό θαύμα» της Ελλάδας τα τελευταία χρόνια. Σήμερα, χρησιμοποιούνται από την κυβέρνηση –και μέρος του πολιτικού συστήματος- για να απορροφήσουν την οργή ενός μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, ώστε να μην στραφεί εναντίον τους. Θέλει κότσια για να τα βάλεις με την εξουσία που σε οδήγησε στη χρεοκοπία, την ανεργία και τον εξευτελισμό αλλά είναι πιο εύκολο να ξεσπάσεις σε μετανάστες χωρίς δικαιώματα από το Πακιστάν και τη Σρι Λάνκα.

Είναι άσχημο να την πατάς συνέχεια και να πέφτεις σε όλες τις λούμπες που θέλουν να σε ρίξουν. Την ώρα που κάποιοι θα κυνηγούν τους εξαθλιωμένους μετανάστες, εγώ θα έχω το νου μου σε κάτι άλλους μετανάστες, πλούσιους και νόμιμους. Τους λένε «επενδυτές». Και έρχονται για να αγοράσουν ό,τι έχει απομείνει από την ξεπουλημένη χώρα μας.

Οι μετανάστες είναι παράνομοι στην Ελλάδα, επειδή δεν θέλουμε να είναι νόμιμοι. Δεν μας συμφέρει – ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Είναι τέτοια η κατρακύλα της ελληνικής κοινωνίας που –μακάρι να βγω ψεύτης- δεν θα αργήσει η μέρα που οι Έλληνες θα εργάζονται παράνομα στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Παράνομα και φτηνά. Έλληνες λαθρομετανάστες. Τι; Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος; Άργησες."

http://pitsirikos.net

...από τη "Σαλώμη" του ΄Οσκαρ Ουάιλντ

2011-02-13T04:55:00.001+02:00

(Η Σαλώμη, κόρη της Ηρωδιάδας, έχει μια παράξενη όψη λες και μοιάζει με πεθαμένη που ψάχνει να βρει πεθαμένους. Μιλάει στο Γιοχανάν.)

Γιοχανάν ! Είμαι ερωτευμένη με το κορμί σου. Το κορμί σου είναι άσπρο σαν το κρίνο του λιβαδιού, που ποτέ δεν το θέρισε θεριστής. Το κορμί σου είναι άσπρο σαν τα χιόνια που απλώνονται στα βουνά της Ιουδαίας και κατεβαίνουν στις κοιλάδες. Τα ρόδα στον κήπο της βασίλισσας της Αραβίας δεν είναι τόσο άσπρα όσο το κορμί σου. Ούτε τα πόδια της αυγής που χοροπηδούν πάνω στα φύλλα, ούτε ο κόρφος της σελήνης όταν πλαγιάζει πάνω στον κόρφο της θάλασσας... Τίποτα στον κόσμο δεν υπάρχει τόσο άσπρο όσο το κορμί σου. Άσε με ν' αγγίξω το κορμί σου!

(Τη διώχνει)

Το κορμί σου είναι αποτρόπαιο. Είναι σαν το κορμί του λεπρού. Είναι σαν τοίχος από γύψο που πέρασαν απάνω του οχιές, σαν τοίχος από γύψο όπου οι σκορπιοί φτιάξανε την φωλιά τους. Είναι σαν ασπρισμένος τάφος, γιομάτος από πράγματα που φέρνουν αηδία. Είναι φρικτό, είναι φρικτό το κορμί σου!... Με τα μαλλιά σου είμαι ερωτευμένη, Γιοχανάν. Τα μαλλιά σου μοιάζουν με τα τσαμπιά των μαύρων σταφυλιών που κρέμονται στ' αμπέλια της Εδώμ. Οι μακριές μαύρες νύχτες, οι νύχτες που το φεγγάρι είναι κρυμμένο και τ' αστέρια φοβισμένα, δεν είναι τόσο μαύρες. Η σιωπή που κατοικεί στους λόγγους δεν είναι τόσο μαύρη. Τίποτα στον κόσμο δεν υπάρχει τόσο μαύρο όσο τα μαλλιά σου... Άσε με ν' αγγίξω τα μαλλιά σου.

(Τη διώχνει)

Τα μαλλιά σου είναι φριχτά. Λάσπη και σκόνη τα σκεπάζει. Λες κι είναι αγκάθινο στεφάνι που σου βάλανε στο μέτωπο. Λες και είναι μια θηλειά από μαύρα φίδια κουλουριασμένα πάνω στο λαιμό σου. Δεν τ' αγαπώ τα μαλλιά σου... Με το στόμα σου είμαι ερωτευμένη, Γιοχανάν. Το στόμα σου είναι σαν άλικη ταινία σε φιλντισένιο πύργο. Είναι σαν το ρόδι που το 'κόψαν με μαχαίρι φιλντισένιο. Το στόμα σου είναι πιο κόκκινο απ' τα πόδια κείνων που πατάν τα κρασοστάφυλα μέσα στα πατητήρια . Είναι το κόκκινο απ' τα πόδια των περιστεριών, που κατοικούνε στους ναούς και που τα θρέφουν οι παπάδες. Είναι πιο κόκκινο από τα πόδια κείνου που γυρίζει από τον λόγγο, όπου σκότωσε λιοντάρι κι είδε τίγρεις χρυσόμαλλες. Το στόμα σου είναι πιο κόκκινο από κλαδί κοραλλί που βρήκανε ψαράδες μεσ' στη θαμπόφεγγη τη θάλασσα και το φυλάνε για τους βασιλιάδες!... Τίποτα στον κόσμο δεν είναι τόσο κόκκινο όσο το στόμα σου...άσε με να φιλήσω το στόμα σου.

(Τη διώχνει)

Θα το φιλήσω το στόμα σου, Γιοχανάν. Θα το φιλήσω το στόμα σου.

(Η Σαλώμη αρπάζει το κεφάλι του Γιοχανάν.)

Δε θέλησες να μ' αφήσεις να φιλήσω το στόμα σου Γιοχανάν. Καλά λοιπόν! Τώρα θα το φιλήσω. Θα το δαγκώσω με τα δόντια όπως δαγκώνει κανείς τον ώριμο καρπό. Ναι, θα το φιλήσω το στόμα σου Γιοχανάν. Σου το είπα, δεν είν' έτσι; Σου το είπα. Ε, λοιπόν! Θα το φιλήσω τώρα... Αλλά γιατί δε με κοιτάς, Γιοχανάν; Τα μάτια σου που ήσαν τόσο τρομερά, που ήσαν τόσο γεμάτα οργή και καταφρόνια, είναι κλεισμένα τώρα. Γιατί είναι κλεισμένα; Άνοιξε τα μάτια σου! Σήκωσε τα βλέφαρά σου, Γιοχανάν. Γιατί δε με κοιτάζεις; Με φοβάσαι, Γιοχανάν, που δε θέλεις να με κοιτάξεις;... Κι η γλώσσα, που ήταν σαν κόκκινο ερπετό που ακοντίζει δηλητήρια, δε κουνιέται πια, δε λέει τίποτα τώρα, Γιοχανάν, η κόκκινη αυτή οχιά που ξέρασε το φαρμάκι της απάνω μου. Δε με θέλησες Γιοχανάν. Μ' απόκρουσες. Μου είπες πράματα αποτρόπαια. Μου φέρθηκες σαν να ήμουν εταίρα, σαν να ήμουν πόρνη, εγώ, η Σαλώμη, η κόρη της Ηρωδιάδας, πριγκήπισσα της Ιουδαίας. Ε, λοιπόν, Γιοχανάν, εγώ ζω ακόμα, αλλά εσύ είσαι νεκρός και το κεφάλι σου μου ανήκει. Μπορώ να κάμω ό,τι θέλω. Μπορώ να το ρίξω στα σκυλιά και στα πουλιά του αέρα. Ό,τι αφήσουν τα σκυλιά, τα πουλιά του αέρα θα το φάνε... Α! Γιοχανάν, Γιοχανάν ήσουν ο μόνος άντρας που αγάπησα. Όλοι οι άλλοι άντρες μου φέρνουν αηδία. Αλλά εσύ ήσουν ωραίος. Το κορμί σου ήταν φιλντισένια κολώνα πάνω σ' ασημένιο βάθρο. Ήταν κήπος γεμάτος περιστέρια κι ασημένια κρίνα. Η φωνή σου ήταν θυμιατό, που σκορπούσε παράξενα αρώματα, κι όταν σε κοιτούσα άκουγα μια παράξενη μουσική! Αχ! Γιατί δε με κοίταξες, Γιοχανάν; Έκρυψες το πρόσωπο σου πίσω από τα χέρια κι από τις κατάρες σου. Έβαλες πάνω στα μάτια σου την καλύπτρα εκείνου που θέλει να δει το θεό του. Ε, λοιπόν, τον είδες τον θεό σου, Γιοχανάν, όμως εμένα, εμένα...ποτέ δε με είδες. Αν με είχες δει, θα με είχες αγαπήσει. Ξέρω καλά πως θα μ' είχες αγαπήσει, και το μυστήριο της αγάπης είναι πιο μεγάλο απ' το μυστήριο του θανάτου. Μόνο την αγάπη πρέπει να κοιτάζει κανείς.

(Φιλάει το στόμα του Γιοχανάν)

Α, το φίλησα το στόμα σου, Γιοχανάν, το φίλησα το στόμα σου. Είχανε μια πικρόστυφη γεύση τα χείλη σου. Να ήταν τάχα η γεύση που έχει το αίμα;... Όμως μπορεί αν ήταν του έρωτα η γεύση. Λένε πως ο έρωτας έχει πικρόστυφη γεύση. Τι πειράζει όμως; Τι πειράζει; Το φίλησα το στόμα σου Γιοχανάν, το φίλησα το στόμα σου.

Όσκαρ Ουάιλντ-Σαλώμη(μετάφραση: Στάθη Σπηλιωτόπουλου)

H Πρόκληση του Σκορπιού: Θυμός, Δύναμη και Μετάλλαξη

2011-02-02T05:51:00.022+02:00

"Τα ακίνητα ύδατα ταξιδεύουν βαθιά"

Ανάμεσα στα δώδεκα ζώδια, μερικά θεωρούνται πιο επιθυμητά από τα υπόλοιπα, και πολύ συχνά οι Σκορπιοί συγκεντρώνουν τον μεγαλύτερο όγκο των πιο αρνητικών συνδυασμών. Ένας πολύ πιθανός λόγος είναι ότι πολλές από τις πραγματικότητες στην σφαίρα επιρροής του Σκορπιού, σχετίζονται με τις ενδόμυχες, ισχυρές ψυχικές ενέργειες- τόσο που πράγματι η καταστροφικότητά τους είναι ισοδύναμη με την πλέον δημιουργική τους έκφραση. Με άλλα λόγια, πολύ συχνά, η ίδια ένταση που λυτρώνει τον Σκορπιό, μπορεί και να τον διαλύσει.

Από τον Ray Grasse και την Linda Puffer

Η αστρολογία του 20ου αιώνα έχει βοηθήσει στην αναθεώρηση της στάση μας απέναντι στα ζώδια και τις αντιπροσωπευτικές ενέργειές τους. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμη η θεώρηση αυτών των ενεργειών με τους όρους των πολικοτήτων που υπάρχουν όχι μόνο μέσα στην ψυχική μας υπόσταση, αλλά ως καθολικές αρχές που λειτουργούν πάντα και με όλους τους τρόπους εκδήλωσης. Κάθε ζώδιο έχει τις θετικές και αρνητικές πτυχές του, που εξαρτώνται όλες από το βαθμό της επίγνωσης και της ενσυνείδητης έκφρασης αυτών των ενεργειών από τον καθένα μας. Η ασυνείδητη έκφραση αφήνει χώρο να εκδηλωθούν οι εντονότερες αρνητικές συνέπειες. Εφόσον αποδεχόμαστε ότι η ατομική ψυχή περιέχει όλα τα ζώδια και τις αντίστοιχες πολικότητές τους, αντιλαμβανόμαστε αμέσως ότι, ανεξάρτητα εάν έχουμε έναν πλανήτη που ολοφάνερα «αφήνει το στίγμα του» επάνω μας, ο καθένας μας φέρει εντός του την ενέργεια του Σκορπιού. Δηλαδή, όλοι πρέπει να συμβιβαστούμε με τις προκλήσεις που ενυπάρχουν στον Σκορπιό, ιδιαίτερα δε με όσες εκφράζονται μέσω του θυμού και της σκιάς του, της μνησικακίας (ή της πικρίας).

Ένας τρόπος για την ευρύτερη κατανόηση των ποικίλων εκφράσεων του Σκορπιού είναι η εξέταση της εσωτερικής του φύσης, όπως προτείνεται από την , επηρεασμένη από την yoga, φιλοσοφία των chakras. (Λεπτομερέστερη εισαγωγή σε αυτό το θέμα παρουσιάστηκε στο άρθρο του Ray Grasse:"Αστρολογία και Chakras: Για μια Ιερή Ψυχολογία του Ωροσκοπίου" TMA, Απρίλιος 1996.) Τα chakras συνήθως περιγράφονται ως ιεραρχημένα αρχέτυπα των ψυχο-διανοητικών δυνάμεων, που κυμαίνονται από τις πιο γήινες ανησυχίες του ριζικού chakra στη βάση της σπονδυλικής στήλης μέχρι τα πιο διανοητικά ενδιαφέροντα των ενεργειακών κέντρων μέσα στο κεφάλι . Ένα πολύ σημαντικό κλειδί για την κατανόηση των chakras είναι η αντίληψη της βαθιάς σημασίας ότι κάθε chakra έχει τρεις διαφορετικούς τρόπους έκφρασης: στη μια πλευρά, την αρσενική (εξωτερίκευση ) και στην άλλη πλευρά, τη θηλυκή (εσωτερικότητα) και μέσα στο κέντρο κάθε chakra, το ουδέτερο (ισορροπία). O ουδέτερος τρόπος υποδεικνύεται από τον πλανήτη στο κέντρο, ενώ η αρσενική και θηλυκή πλευρά υποδεικνύονται αντίστοιχα από τα ζώδια σε κάθε πλευρά κάθε κεντρικού καναλιού.

Το τρίτο chakra μέσα σε αυτήν την συμβολική κλίμακα καλείται, στα σανσκριτικά, Manipura, και σχετίζεται με το στοιχείο της φωτιάς και τον πλανήτη Άρη. Ο αγώνας της θέλησης, η ορμή και η δύναμη βιώνονται πιο έντονα σε αυτό το επίπεδο. Αυτό το chakra αντιπροσωπεύει το επίπεδο του "εσωτερικού πολεμιστή", ο οποίος πρέπει να εξισορροπήσει τις πύρινες ενέργειες για να βιώσει την αληθινή εμπειρία της πνευματικής κυριαρχίας των ψυχικών δυνάμεων. Επίσης το επίπεδο αυτό σχετίζεται με την ανάπτυξη της συνειδητοποίησης του «Εγώ» και αποτελεί το σημείο αποσαφήνισης των προσωπικών ορίων μας και της σφυρηλάτησης του καθορισμού του «Εγώ» απέναντι στον «Άλλο» . (Σημειώστε ότι μέσα στους οίκους του ωροσκοπίου, είναι ο οίκος του Άρη, ο Ωροσκόπος, που συνδέεται στενά με τον αυτοκαθορισμό μας ). Αυτό το chakra έχει επίσης και την αμυντική πλευρά του γιατί η αφύπνιση της αίσθησης του «Εγώ» φέρνει τον φόβο του «Άλλου» - και συνεπώς . την αντίληψη ότι το «Εγώ» μπορεί να καταστραφεί. Με τον «Έρωτα» έρχεται ο «Θάνατος»: με τη ζωή έρχεται η συνειδητοποίηση του θανάτου. Η ενέργεια του Άρη είναι επομένως κρίσιμη για την αφύπνιση της επίγνωσης και την ενεργοποίηση της αυτοπροστασίας μας μέσα από την επιβεβαίωση, δηλ. υψώνοντας τείχη ή βάζοντας όρια . Μπορεί επίσης να περιλαμβάνει και την υπερβολική επιθετικότητα που συνδέεται με την νοσηρή κτητικότητα

Η θηλυκή φωτιά/η αρσενική φωτιά

Έτσι, το βαθύτερο νόημα μεταξύ Σκορπιού και Κριού, συνδέεται στενά με την ψυχολογική μορφή του τρίτου chakra και τις πύρινες ενέργειες της αφύπνισης της αυτοσυνείδησης που συνοδεύουν αυτό το επίπεδο. Από τη μια πλευρά αυτού του chakra είναι ο Κριός, η εκδήλωση της ενέργειας του Άρη που αντιπροσωπεύεται από την επιβεβαίωση, την επιθετικότητα, και την δύναμη του ενστίκτου, καθώς επίσης και από έναν πιο εκρηκτικό, άμεσο θυμό. Πρόκειται για μια ορατή ενέργεια που προβάλλεται προς τα έξω με έναν τρόπο που θα μπορούσε να συμβολίζεται από μια λόγχη ή ένα ξίφος.

Στην άλλη πλευρά του ίδιου chakra είναι ο Σκορπιός, που αντιπροσωπεύει μια εσωτερική έκφραση της ενέργειας του Άρη. Εκτιμώντας, ότι η πλευρά του Άρη αφορά την κατεύθυνση μιας εξωστρεφούς δύναμης, η πλευρά Σκορπιού αντανακλά μια πιο καταπιεσμένη και ενδοστρεφή ενεργειακή δέσμη που μπορούμε να τη φανταστούμε σαν την σπειροειδή δύναμη μιας δίνης, ή μια δίνη που στρέφει το ενεργειακό δυναμικό στο εσωτερικό της. Για μερικούς εσωτεριστές, ο λεπτός διαχωρισμός στον τρόπο με τον οποίο εκφράζουν την αρειανή ενέργεια ο Κριός και ο Σκορπιός, συμβολίζεται κατάλληλα από τα αρσενικά και θηλυκά γεννητικά όργανα: τα αρσενικά γεννητικά όργανα είναι εξωτερικά ενώ τα θηλυκά είναι στρέφονται προς το εσωτερικό. Για αυτόν τον λόγο, ο Σκορπιός μπορεί να θεωρηθεί ως "ο θηλυκός Άρης" σε αντίθεση με τον "πιο αρσενικό Άρη" που συμβολίζεται από τον Κριό.

Ανάμεσα στα δύο ζώδια, η δύναμη του Σκορπιού είναι τουλάχιστον ίση με αυτή που εξωτερικεύει ο Κριός, αλλά όταν καταπιέζεται μπορεί να γίνει ισχυρότερη. Αρκεί μόνο να σκεφτεί κανείς πόσο αυξάνει η πίεση τη δύναμη ενός μεταλλικού ελατηρίου για να αντιληφθεί την ισχυρή δύναμη που προκύπτει από τη συμπίεση. Όντως, το κουλουριασμένο σύμβολο με το οποίο, οι αστρολόγοι, απεικονίζουν τον Σκορπιό, μας θυμίζει κάτι από τη διαδικασία συμπίεσης του ελατηρίου. Και είναι αυτή η ίδια πλευρά του Σκορπιού, η καταπιεσμένη εσωτερική δύναμη του Άρη, που τον καθιστά τόσο δυναμικό και , για πολλούς ενδεχομένως, τόσο προβληματικό ζώδιο.

Στην πιο εποικοδομητική μορφή του, ο Σκορπιός είναι πειθαρχημένος και έχει την νοοτροπία να εξερευνά με μοναδικό τρόπο τις εσωτερικές πτυχές και να διαχειρίζεται το εσωτερικό σθένος που αντιλαμβάνεται τόσο καλά.. Από την άποψη του Εσωτερισμού, ο Σκορπιός είναι το ζωδιακό αρχέτυπο που συνδέεται με την μαγική βούληση (ειδικά όταν στο ωροσκόπιο ο Σκορπιός συνοδεύεται από τον Λέοντα). Είναι η ενέργεια του μυστικισμού, του αποκρυφισμού και της μαγείας. Τα άτομα με έντονο το στοιχείο του Σκορπιού έχουν απίστευτα ισχυρή θέληση και μπορούν να κινήσουν ακόμα και βουνά αν προσηλώσουν τη σκέψη τους – ή για την ακρίβεια τα συναισθήματά τους– σ’ αυτό το στόχο. Σε μερικά πολύ παλιά κείμενα αστρολογίας μπορεί να βρει κανείς τη φαινομενικά περίεργη αντίληψη, ότι ανάμεσα στα αρχαία σύμβολα που σχετίστηκαν με τον Σκορπιό ήταν και η καμήλα. Τούτο οφείλεται στην ικανότητά της να ταξιδεύει στις ερήμους (η έρημος της ζωής) συντηρούμενη για μεγάλα χρονικά διαστήματα αποκλειστικά από το νερό που αποθηκεύει στο σώμα της - μια εύγλωττη απεικόνιση της αρχής του "σταθερού ύδατος" και της μεγάλης αντοχής και των ψυχικών δυνάμεων που συνοδεύουν την ικανότητα του Σκορπιού να διατηρεί εντός του την συναισθηματική του ενέργεια.

Η ικανότητα του Σκορπιού να διεισδύει κάτω από τα φαινόμενα είναι το στοιχείο που του δίνει το ταλέντο του ντετέκτιβ, που ανιχνεύει κάθε μυστήριο, ξεκλειδώνει κάθε αλήθεια. Χωρίς να αφήνει τίποτα στη θέση του, η εξερευνητική ματιά του Σκορπιού, μπορεί να διαπεράσει τον πυρήνα οποιουδήποτε θέματος και να διαλευκάνει το απόκρυφο – είτε πρόκειται για μεταφυσικό αίνιγμα, για θαμμένο αρχαιολογικό θησαυρό ή για τα «άπλυτα» ενός πολιτικού προσώπου!

Ωστόσο, η καταστροφικότερη μορφή του είναι αυτή καθεαυτή η συμπιεσμένη ενέργεια του Αρη, που μπορεί να στραφεί εναντίον του εαυτού της με τον πιο καταλυτικό τρόπο. Συνεπώς, έχουμε το σύμβολο του Σκορπιού που τσιμπάει με την ουρά του το ίδιο του το σώμα, καθιστώντας τον το μοναδικό ζωόμορφο ζώδιο που μπορεί πραγματικά να σκοτώσει τον εαυτό του. Εδώ, η δύναμη του Άρη αυτοκαταστρέφεται, δηλητηριάζεται , και χτυπά με τόση δύναμη τις πληγές του ώστε δεν θεραπεύονται ποτέ. (1) Δεν πρόκειται για απλό θυμό που γίνεται προβληματικός εξαιτίας της Σκορπίστικης εξέλιξης: οποιοδήποτε συναίσθημα ή σκέψη, όταν πιέζεται ή καταστέλλεται, είναι δεδομένο ότι αυξάνει τη δύναμη του υποσυνείδητου που αργά ή γρήγορα θα προκαλέσει την έκρηξη του συνειδητού. Όσοι εξ ημών έχουν παίξει το παιγνίδι κατά το οποίο προσπαθούν να μην σκεφτούν τίποτα –είτε πρόκειται για έναν άσπρο ελέφαντα, πίθηκο, ή οποιαδήποτε άλλη ανοησία- ξέρουν πάρα πολύ καλά τη δύναμη της καταστολής και της καταπίεσης. Το απλό γεγονός της εσωτερικής κατακράτησης, για μεγάλο διάστημα - ενός παιδικού τραύματος, μιας σεξουαλικής πράξης ή οποιουδήποτε βιώματος, προσεκτικά συγκαλυμμένων - μπορεί να επιβαρύνει με επώδυνο τρόπο τη πνευματική ή τη φυσική υγεία κάποιου ατόμου. Όπως ένα γνωστό ρητό αναφέρει: "Είστε τόσο υγιείς όσο τα μυστικά που κρατάτε".

Αυτό είναι το σκοινί πάνω στο οποίο ακροβατεί ο Σκορπιός προσπαθώντας να ισορροπήσει: εάν κάποιος λειτουργεί με υγιή τρόπο μέσα σ’ αυτό το ισχυρό ενεργειακό πεδίο, οι ενέργειες αυτές μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την επίτευξη της προσωπικής εξέλιξης και αναγέννησης, ή να αναπτύξουν αξιόλογες θεραπευτικές δυνάμεις. Αντιθέτως, εάν κάποιος είναι ανίκανος να τις χρησιμοποιήσει θετικά και με υγιή τρόπο, μπορούν να γίνουν εξαιρετικά καταστροφικές, όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για όλους όσους τον περιβάλλουν. Ο Σκορπιός και η εμπεριεχόμενη σ’ αυτόν ενέργεια αν διαστρεβλωθούν μπορούν να συμπεριφερθούν όπως ο σκορπιός, αν όμως αφοσιωθούν στην πνευματικότητα, αυτές οι εν δυνάμει θανατηφόρες ενέργειες μπορούν να γίνουν το σύμβολο της αυτενέργειας και της σωστής εκδήλωσης αυτής της σπουδαίας δύναμης.

Δυσαρέσκεια - το δηλητηριώδες τσίμπημα του σκορπιού

Στην πιο ατίθαση μορφή τους, ο Κριός και ο Σκορπιός συνδέονται με την εμπειρία του θυμού, αλλά με ακριβώς αντίθετο τρόπο. Πάρτε για παράδειγμα το σεξ. Ενώ ο εξωστρεφής Κριός επιτίθεται, όπως ο πολιορκητικός κριός, για να κατακτήσει το αντικείμενο του πόθου του, η προσέγγιση του Σκορπιού είναι πιο θηλυκή και εσωστρεφής, προσελκύοντας τον άλλο με τη σαγήνη του σαν να ήταν (όπως ένας φίλος μου Σκορπιός το έθεσε με φαντασία) «μηχανή έλξης». Αυτό μας θυμίζει την παλιά ρομαντική ρήση: "Αυτός την κυνήγησε και την κυνήγησε τόσο - έως ότου εκείνη τον έπιασε τελικά!". Στην περίπτωσή μας το «αυτός» αναφέρεται στον ωθούμενο από την επιθετικότητα Κριό, ενώ το «εκείνη» συγγενεύει με τον σαγηνευτικό Σκορπιό, παρασέρνοντας τον άλλο στα βήματά της.

Επίσης, από όλα τα συναισθήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος, ο αγώνας με τον θυμό είναι εκείνο που χαρακτηρίζει συχνότερα τις άπειρα επαναλαμβανόμενες προκλήσεις της ζωής ενός Σκορπιού. Ένας τρόπος καλύτερης κατανόησης αυτού του προβλήματος είναι η εξέταση της ιδέας ότι κάθε ζώδιο έχει τους δικούς του εθισμούς ή «το αγαπημένο του διεγερτικό», και ότι η πνευματική εξέλιξη έχει μεγάλη σχέση με τον έλεγχο, τη μετάλλαξη, ή την ολοκληρωτική ρήξη των συγκεκριμένων τρόπων συμπεριφοράς (εθισμοί ή εξαναγκασμοί) και την εκμάθηση της υποταγής των ενεργειών του συγκεκριμένου ζωδίου. Για παράδειγμα, στους γενέθλιους χάρτες με έντονο το στοιχείο των Διδύμων, ο "εθισμός" αφορά συνήθως στις ιδέες, ή την παρορμητική επικοινωνία, στους Ταύρους την υλική ασφάλεια, στον Αιγόκερω, το status ή τα υπερ-επιτεύγματα, και ούτω καθεξής καθώς, περνώντας από κάθε ζώδιο, βρίσκουμε διαρκώς παραδείγματα γι' αυτό το μοντέλο.

Υποστηρίζεται ότι το αγαπημένο διεγερτικό του Σκορπιού είναι η μνησικακία, η πιο καταστροφική όψη του καταπιεσμένου θυμού. Αυτή η μνησικακία αυτοτροφοδοτείται σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που οι ναρκομανείς κατευνάζουν την εξάρτησή τους. Όλοι γνωρίζουμε άτομα που επανειλημμένα θέτουν τον εαυτό τους σε καταστάσεις με τις οποίες θυμώνουν π.χ. δουλειά ή ερωτικές σχέσεις , λόγω της διεστραμμένης (παράλογης και πιθανώς ασυνείδητης ) «απόλαυσης» που αναδύεται από την μνησικακία που οι ίδιοι προκάλεσαν προκειμένου να ικανοποιηθούν. Ενώ κάποιος μπορεί να υποστηρίξει πως ο θυμός έχει και την εποικοδομητική του πλευρά, εν τούτοις η μνησικακία είναι πιο επιζήμια επειδή κρύβει περισσότερο δόλο : χρειάζεται ιδιαίτερα μεγάλη πίεση για να αιτιολογήσει κάποιος την «καλή» πλευρά της μνησικακίας. Ο Άγγλος ποιητής William Blake στο ποίημά του, «Ένα Δηλητηριώδες Δέντρο» εξέφρασε ένα μέρος αυτού του προβλήματος: (2)

Ένα Δηλητηριώδες Δέντρο

Ήμουν θυμωμένος με τον φίλο μου:
Μίλησα για την οργή μου, η οργή μου πράγματι ξεθύμανε.
Ήμουν θυμωμένος με τον εχθρό μου:
Δεν του είπα τίποτα, και η οργή μου μεγάλωσε.

Και την πότισα με φόβους,
Μέρα και Νύχτα με τα δάκρυα μου. Και την φώτισα με χαμόγελα,
και με απαλά πονηρά τερτίπια.

Και μεγάλωσε και την ημέρα και τη νύχτα,
μέχρι που γέννησε ένα μήλο λαμπερό:
Και ο εχθρός μου το κρατούσε φωτεινό,
και ήξερε ότι ήταν δικό μου.

Και από τον κήπο μου το έκλεψε,
όταν είχε η νύχτα είχε σκεπάσει τα πάντα:
το πρωί με χαρά βλέπω
τον εχθρό μου ξαπλωμένο κάτω από το δέντρο.

Το βέβαιο είναι πως δεν υποκύπτουν όλοι οι Σκορπιοί σε αυτήν την συμπεριφορά, όχι περισσότερο από ότι όλοι οι Δίδυμοι κουτσομπολεύουν και οι Κριοί μπλέκονται σε καβγάδες! Επίσης, τέτοια ακραία παραδείγματα μερικές φορές χρησιμεύουν για να μας υπενθυμίζουν τις πονηρές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν όσοι ενθαρρύνουν αυτές τις ενέργειες. Στην πραγματικότητα, επειδή ο καθένας μας εμπερικλείει όλα τα ζώδια και τους πλανήτες, υπόκειται στις προκλήσεις - και τις δυνάμεις - του Σκορπιού. Ανάλογα με τον τομέα του χάρτη ή της ψυχής μας πού εντοπίζεται η ενέργεια του Σκορπιού όλοι θα αντιμετωπίσουμε, με διαφορετικό βαθμό έντασης ή ακρότητας αυτό το ζήτημα, που ομοίως εξαρτάται από τις θετικές ή αρνητικές όψεις του Αρη και του Πλούτωνα και από το αν είναι αδύναμες ή τονισμένες οι θέσεις του ζωδίου και του οίκου μας. (Δείτε το άρθρο του Jeff Jawer για λεπτομερέστερη ανάλυση του Άρη, του Πλούτωνα, και του Σκορπιού στο ατομικό ωροσκόπιο).

Στην προκείμενη περίπτωση που αφορά έναν από τους συντάκτες αυτού του άρθρου, η ακμή του 12ου οίκου είναι στον Σκορπιό, χωρίς άλλους πλανήτες σ’ αυτό το ζώδιο. Κατά την συγγραφή αυτού του άρθρου ο συντάκτης διαπίστωσε ότι ο διελαύνων Πλούτωνας τετραγώνιζε ένα στέλιουμ προσωπικών πλανητών που τον έφερε αντιμέτωπο με έναν βαθιά θαμμένο θυμό και αισθήματα μνησικακίας που ο ίδιος πίστευε πως είχαν λυθεί προ πολλού ή δεν υπήρχαν καν. Ο συγχρονισμός ήταν τουλάχιστον προφανής αν όχι επιτυχημένος και έτσι ο συγγραφέας αποφάσισε οριστικά να συνεργαστεί με τον Σκορπιό κάτω από μια νέα (και πιο συγκαταβατική) οπτική γωνία.

Μεταμορφώνοντας τον θυμό και την απέχθεια

Με ποιον τρόπο λοιπόν, μπορεί κάποιος να ανυψώσει αυτές τις ενέργειες στις υψηλότερες προοπτικές τους, και να μεταμορφωθεί από Σκορπιός σε αετό; Ίσως το πιο θεμελιώδες ψυχολογικό βήμα περιλαμβάνει την βαθύτερη κατανόηση της αληθινής ουσίας που κρύβεται πίσω από τις εκδηλώσεις άμυνας αυτής της ενέργειας. Στην πιο ανορθολογική έκφρασή τους και ο Κριός και ο Σκορπιός επικεντρώνονται στους ψυχολογικούς παράγοντες της ανασφάλειας και του φόβου. Ο καθένας μας φοβάται ή εχθρεύεται εκείνους που αφυπνίζουν τις δικές του ανασφάλειες. Όπως επισημάνθηκε, η αφύπνιση της αυτο-συνείδησης στο τρίτο chakra συνοδεύεται από την τρωτότητα και την άμυνα. Ο θυμός είναι μια φυσιολογική αντίδραση, όταν κάποιος υπερβεί τα όρια του. Αυτό όμως που συμβαίνει με τον συγκεκριμένο θυμό – τον τρόπο που εκφράζεται και τη συνολική διαδικασία του – είναι πως μας οδηγεί στην εξέταση τριών πιθανών τρόπων επεξεργασίας των επιζήμιων ενεργειακών δυνάμεων του Σκορπιού.

Η πρώτη μέθοδος είναι αυτή της συγχώρεσης. Εάν η Αχίλλειος Πτέρνα του Σκορπιού είναι η μνησικακία, τότε η συγχώρεση που επιτρέπει να κλείσουν τα τραύματα που κουβαλά η ψυχή κάποιου, ίσως να είναι το ηθικό δίδαγμα για το ζώδιο αυτό. Η συγχώρεση μπορεί να σημαίνει πολλά διαφορετικά πράγματα, και για τους περισσότερους από εμάς μπορεί κάλλιστα να αντιπροσωπεύει μια απροσδιόριστη ιδέα που ενσταλάζει μέσα μας μέσω της θρησκείας ή οροθετείται αυστηρά από την οικογένειά μας ή την πολιτισμική μας κουλτούρα. Σε επίπεδο μυστικισμού, εντούτοις, η συγχώρεση περιγράφεται συχνά ως μια ισχυρή δύναμη που εξουδετερώνει τα αρνητικά ενεργειακά πεδία του συστήματος των chakras, κυριολεκτικά απομακρύνοντας τις παρασιτικές μορφές σκέψεις που επιβαρύνουν την άϋλη υπόστασή μας, όπως τα όστρακα της θάλασσας στα ύφαλα του πλοίου. Έχοντας αυτό υπόψη μας, είναι χρήσιμο να προσεγγίσουμε την έννοια της συγχώρεσης μέσα από διαφορετικούς τρόπους , αν και δεν είναι οι μόνοι που υπάρχουν.

Κατ' αρχάς, η συγχώρεση μπορεί να περιορίσει τον θυμό μέσω της ενόρασης και του διαλογισμού που μας βοηθούν να ελαφρύνουμε από το βάρος που τον συνοδεύει και τον συντηρεί , πολύ περισσότερο από το γεγονός καθεαυτό. Στο “Αιγυπτιακό βιβλίο των νεκρών”, περιγράφεται η στιγμή που φθάνει η ψυχή στον Κάτω Κόσμο και πρέπει να αντιμετωπίσει την κρίση του Θωθ (Thoth), που αποφασίζει τον τελικό μεταθανάτιο προορισμό του νεκρού. Η απόφαση αυτή λαμβάνεται αφού ζυγιστούν στην ίδια ζυγαριά μαζί η καρδιά και ένα φτερό. Αν η καρδιά είναι "πάρα πολύ βαριά" η ψυχή δεν μπορεί να προχωρήσει: οτιδήποτε κι αν βαραίνει την καρδιά, αποτελεί εμπόδιο για την περαιτέρω εξέλιξη της ψυχής. Εάν η καρδιά είναι ελαφρύτερη από το φτερό, είναι μια καρδιά χωρίς αμαρτία και αντάξια της λύτρωσης. Από την άποψη των εμπειριών μας, όλοι μπορούμε να φέρουμε στη μνήμη μας άτομα που παρέμειναν μνησίκακα, πικρόχολα και εχθρικά σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Έτσι, κάποιος μπορεί να αφιερώσει χρόνο στην περισυλλογή για να προσφέρει συγχώρεση και συμπόνια σε κάθε ένα από αυτά τα πρόσωπα έως ότου αισθανθεί, μέσα από το συναισθηματικό δεσμό μαζί τους, να μειώνεται σταδιακά η ένταση του θυμού τους. (Μια ιδιαίτερα χρήσιμη άσκηση συγχώρεσης μπορεί να βρεθεί στο εξαιρετικό βιβλίο του Stephen Levine, Guided Meditations and Visualizations.) (3)

Ενδεχομένως, κάποιοι διαφωνούν ότι από μόνη της η συγχώρεση μπορεί οπωσδήποτε να ξεριζώσει την πηγή του θυμού και της πικρίας που βρίσκονται στα άδυτα της ψυχής μας. Οδηγούμαστε λοιπόν στη δεύτερη μέθοδο που αφορά τις σκοτεινές ενέργειες του Σκορπιού. Η προσέγγιση αυτή επικεντρώνεται στην αληθινή μεταμόρφωση που προκύπτει μόνο ως αποτέλεσμα μιας βαθύτερης εμπειρικής κατανόησης, ή του "ξεκλειδώματος" εκείνων των ανυπότακτων συναισθημάτων που έχουν εγκατασταθεί στις ρίζες των ενεργειών. Σκοπός είναι η διερεύνηση του συναισθηματικού προβλήματος κατά τρόπο ειλικρινή και ανοικτό, που εξετάζει την αληθινή πηγή των συναισθημάτων που ενυπάρχουν μέσα στις ψυχολογικές καταστάσεις. Δρώντας έτσι, αμβλύνουμε τις επίμονες ή εθιστικές ιδιότητές τους. Δεν πρόκειται για την ανάλυση του συγκεκριμένου συναισθήματος. Αντίθετα, κάποιος επιλέγει να δοκιμάσει ο ίδιος την συναισθηματική έκφραση του θυμού και της μνησικακίας που νιώθει το άλλο άτομο, παραμένοντας, ωστόσο, ο ίδιος απλά ένας συνειδητός μάρτυρας. Αν και αυτή η διαδικασία μπορεί να διεξαχθεί κάτω από την καθοδήγηση ενός πεπειραμένου θεραπευτή, μπορεί κάποιος να αναλάβει από μόνος του αυτή τη συναισθηματική διερεύνηση.

Ίσως η πιο δυναμική μέθοδος με την ίδια γραμμή πλεύσης να είναι η ευρύτατα διαδεδομένη τεχνική της «Συγκέντρωσης» πρωτοπόρος της οποίας είναι η Eugene Gendlin, και η οποία συγκεντρώνει σε μια απλή σταδιακή προσέγγιση το απόσταγμα από τις αποτελεσματικότερες κλασσικές θεραπευτικές μεθόδους. (Οσοι ενδιαφέρονται να μάθουν περισσότερα γι αυτή την παράξενη θεραπευτική προσέγγιση το καλύτερο βιβλίο με αυτό το θέμα είναι η εργασία της Gendlin με τον εύλογο τίτλο «Focusing». (4)

Μια τρίτη προσέγγιση για τον έλεγχο του θυμού και της μνησικακίας του Σκορπιού είναι η «μεταστοιχείωση». Εδώ, η έμφαση δίνεται στην πρόσληψη των ουσιωδών ενεργειών από την εμπειρία του Σκορπιού και την διοχέτευσή τους σε εναλλακτικούς και εποικοδομητικούς τρόπους έκφρασης. Σε ένα πιο κοσμικό επίπεδο, π.χ. μερικοί αστρολόγοι θεωρούν χρήσιμο να ενθαρρύνουν τους πελάτες τους με έντονα στοιχεία Σκορπιού (σε γενέθλιο ή σε διέλευση) να βρίσκουν διεξόδους για τέτοιες ενέργειες σε κάποια κουραστική σωματική άσκηση έτσι ώστε να μην καταπιέζονται οι αρνητικές ενέργειες και δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα. Μερικοί μυστικιστές χρησιμοποιούν τελετές ή ενορατικές καταστάσεις, προκειμένου να τις μετατρέψουν σε ένα υψηλότερο επίπεδο πνευματισμού και συνείδησης.

Μια περίπτωση μελέτης: Ένας γνωστός μου νεαρός Σκορπιός, περιέγραψε μια σύντομη εμπειρία διαφώτισης που είχε στη διάρκεια μιας περιόδου γεμάτης από έντονα συναισθήματα πικρίας και μνησικακίας. Ένα βράδυ, ενώ βρισκόταν ήδη από νωρίς ξαπλωμένος στο κρεβάτι του, με τη σκέψη του διαβρωμένη από το κακόβουλο σχόλιο μιας φίλης του γι αυτόν, αποφάσισε τελικά να χρησιμοποιήσει μια δυνατή μέθοδο διαλογισμού που είχε διδαχτεί ένα χρόνο πριν μελετώντας Θιβετιανό Βουδισμό. Ουσιαστικά διοχέτευε τα έντονα συναισθήματα μέσω του διαλογισμού σε μια συγκεκριμένη «οργισμένη» θεά, προκειμένου να τα επαναπροσδιορίσει χωρίς να τα καταστείλει .

Λίγα λεπτά αργότερα, συνειδητοποίησε πως αντιλαμβανόταν την προφάνεια της έμφυτης ιερότητας και της φωτεινής ακτινοβολίας όλων των φαινομένων – ακόμα και των πιο άγριων συναισθημάτων που τον κατέπνιγαν.

Με άλλα λόγια, η ένταση από τα ενοχλητικά συναισθήματα του παρείχε η ίδια τα απαραίτητα καύσιμα για να αγγίξει την "ταχύτητα διαφυγής" σε μια υπερβατική προοπτική της κατάστασης του. Είναι περιττό να πούμε ότι οι τεχνικές αυτού του είδους πρέπει να διεξάγονται κάτω από την επίβλεψη ενός πεπειραμένου δασκάλου διαλογισμού (γιόγκι) και όχι από το ίδιο το άτομο.

Τελικά, ο πυρήνας κάθε προσπάθειας εναρμόνισης του ενεργειακού δυναμικού του Σκορπιού βρίσκεται στην ευεργετική αποδοχή της συναισθηματικής φύσης ενός ατόμου. Από την προοπτική της θεραπείας, η συγχώρεση αφορά την ολοκλήρωση της προσωπικότητάς μας. Δεν μπορούμε να ενσωματώσουμε αυτό που βρίσκεται στο ασυνείδητο. Επιπλέον, όταν υπάρχει πόλωση, πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να κρατήσουμε στην συνείδησή μας και τα θετικά και τα αρνητικά μέχρι να ανακαλύψουμε εκείνο με το οποίο πραγματικά πρέπει να ενωθούμε για να θεραπευτούμε, για να ωριμάσουμε ως προσωπικότητες. Όταν μπορέσουμε να έχουμε ενσυνείδητη επίγνωση όσων είναι κρυφά, αθέατα ή διαστρεβλώνονται από το θυμό, τότε ερχόμαστε σε επαφή με την ουσία των αυθεντικών συναισθημάτων του φόβου μας, των τραυμάτων και των τρωτών μας σημείων, που προηγουμένως δεν αναγνωρίζαμε. Μέσα από αυτή την αναγνώριση – μαρτυρία – αναδύεται η δυνατότητα της απελευθέρωσης των συναισθημάτων εκείνων που μεταμορφώνουν το θυμό και την μνησικακία

Ο διαφωτισμός και η αυτο-εξέλιξη που έρχονται στην επιφάνεια, όταν κάποιος επιδιώκει την αποδοχή του εαυτού του παρά την απόρριψή του, είναι μερικά από τα ουσιωδέστερα και προφανή δώρα του Σκορπιού. Όταν απορρίπτουμε τον άλλον στην πραγματικότητα απορρίπτουμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Οι καρποί του Σκορπιού ωριμάζουν μέσα από τις βαθύτερες πηγές της ανθρώπινης ψυχής. Το είδος της τροφής με την οποία τρέφουμε αυτούς τους καρπούς, είτε πρόκειται για ανέκφραστη πικρία και κρυφή μνησικακία είτε για καθαρή ειλικρίνεια και συμπόνια, για μας και τους άλλους, καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την πρόκληση του Σκορπιού ώστε να μην υποκύψουμε στους καρπούς του Δηλητηριώδους Δέντρου.

Αναφορές και σημειώσεις

Περιστασιακά βλέπει κανείς τις περιπτώσεις όπου αυτό το «χτύπημα της ουράς» του Σκορπιού βυθίζει το άτομο τόσο πολύ, προκαλώντας την ανάδυση του ακριβώς αντίθετου από αυτό, που καλείται «το σύνδρομο του Φοίνικα». Εδώ, το άτομο φτάνει μέχρι την κατώτατη βαθμίδα, μόνο και μόνο για να ξαναγεννηθεί από τις στάχτες του ολοκληρωτικά μεταμορφωμένο, με έναν τρόπο που τα άλλα ζώδια μπορεί να μην βιώσουν εξ αιτίας της ομαλότερης ιδιοσυγκρασίας τους. Παρά την αναγνωρισμένη αποτελεσματικότητά του, οι περισσότεροι από εμάς αναμφισβήτητα θα επέλεγαν τις πιο συνετές και εξελικτικές μεθόδους προσωπικής εξέλιξης.
William Blake, Blake: Complete Writings, επιμέλεια Geoffrey Keynes, London, England: Oxford University Press, 1966, 1969, σελ. 218.
Stephen Levine, Guided Meditations, Explorations and Healings, Anchor Pub., 1991 (ISBN 0385417373).
Eugene T. Gendlin, Focusing, New York: Bantam Books Inc., 1981. Δείτε επίσης το πιο πρόσφατο βιβλίο της συγγραφέως πάνω στο ίδιο θέμα (πιθανώς διορθωμένη έκδοση): Focusing-Oriented Psychotherapy: A Manual of the Experiential, New York: Guilford Publications, 1996

Συγγραφείς: Ray Grasse & Linda Puffer
Πρωτότυπος τίτλος: The Challenge of Scorpio: Anger, Power and Transformation
Πηγή: The Mountain Astrologer (2/99 83) http://www.mountainastrologer.com/sc...299grasse.html

Μετάφραση - Απόδοση: Αγγελική Κ. της Ομάδας Editors and Staff του myHoroscope.gr

Η Νομική (σχολή) ενώπιον του νόμου και της Δικαιοσύνης

2011-01-28T23:53:00.002+02:00

...του Κώστα Δουζίνα

Τι είναι, όμως, δικαιοσύνη; Βλέπουμε ότι μας περιβάλει η αδικία, αλλά συχνά δεν γνωρίζουμε που βρίσκεται η δικαιοσύνη. Η πιο οδυνηρή μαρτυρία της εποχής μας, γι’αυτό, είναι η ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι η δικαιοσύνη έχει εκλείψει.

Του Κώστα Δουζίνα από το rednotebook.gr

Ποιος είναι ο ρόλος της νομικής παιδείας, τι σημαίνει το να μαθαίνει κανείς το νόμο; Το πρώτιστο καθήκον των δασκάλων του νόμου, είναι να κατανοούν και να διδάσκουν τη γλώσσα της δικαιοσύνης, την αναπνοή, το πνεύμα και την αμεροληψία που θα έπρεπε να κινεί το σώμα του νόμου. Νόμος χωρίς δικαιοσύνη είναι κενό γράμμα, σώμα δίχως ψυχή – υπολείμματα απλώς και ερείπια μιας έντιμης παράδοσης. Ένας δικηγόρος που θέλει να είναι άξιος του ονόματός της, νέμει και κατανέμει. Θέτει τις απαιτήσεις της απούσας δικαιοσύνης και της ιδανικής ισότητας ενώπιον της, πάνω από τα αιτήματα της εξουσίας και των καταχρήσεων του πλούτου.

Η δικαιοσύνη εκλείπει, όχι μόνο όταν δεν πληρούνται τα κριτήρια, που ο ίδιος ο νόμος έχει θέσει στον εαυτό του, αλλά πολύ περισσότερο, όταν το σύνολο της Νομικής (και η διδασκαλία της) δεν λογοδοτεί, η ίδια, στο βωμό της δικαιοσύνης. Δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να το θυμίσω αυτό στα παιδιά της Αντιγόνης. Η Θέμιδα, που κοσμεί τα δικαστήρια μας, έχει δεμένα τα μάτια της, ακριβώς για να μην δει τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του προσώπου, που έρχεται ενώπιον του νόμου (τοποθετώντας την αφηρημένη λογική του θεσμού πάνω από τη ζεστή λάμψη της δικαιοσύνης).

Η Νομική σχολή από την άλλη πλευρά, έχει στο σφυγμό της ένα ανάχωμα ορθάνοιχτο, που κοιτάζει τον άλλο στο πρόσωπο και υπόσχεται άπειρη δικαιοσύνη. Εκείνοι, που το ξεχνούν αυτό, όταν διδάσκουν ή ασκούν τη δικηγορία, μετατρέπονται σε λογιστές της εξουσίας και υποχείρια της. Από λειτουργούς του κράτους Δικαίου, μετατρέπονται σε υπηρέτες του κράτους. Η απόσταση μεταξύ Κράτους και Κράτους Δικαίου, είναι πάντοτε μικρή, αλλά όταν η δικαιοσύνη εκπίπτει του νόμου, τότε τα δύο καθίστανται ταυτόσημα – ο νόμος σαν γλώσσα μιας τρελής από δύναμη κυριαρχίας.

Τι είναι, όμως, δικαιοσύνη; Βλέπουμε ότι μας περιβάλει η αδικία, αλλά συχνά δεν γνωρίζουμε που βρίσκεται η δικαιοσύνη. Η πιο οδυνηρή μαρτυρία της εποχής μας, γι’αυτό, είναι η ευρέως διαδεδομένη πεποίθηση ότι η δικαιοσύνη έχει εκλείψει. Ότι δικαιοσύνη, δεν υπάρχει στα γκέτο της Αθήνας, δεν υπάρχει για τους ανέργους. Ότι ματαιώνεται με την λήψη των μέτρων του ΔΝΤ, τις περικοπές μισθών για τους χαμηλόμισθους και τους συνταξιούχους, ή με την αντιμετώπιση των προσφύγων στα στρατόπεδα του Έβρου και το τείχος, που ετοιμάζεται για να κρατήσει τους φτωχούς εκτός και τους Έλληνες εντός.

Η βίαιη αποβολή της δικαιοσύνης, αποδεικνύεται από την πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, σύμφωνα με την οποία η αποστολή προσφύγων στην Ελλάδα, ισοδυναμεί με βασανιστήρια, απάνθρωπη και ταπεινωτική μεταχείριση. Αιτία γι’αυτήν την απόφαση είναι η απάνθρωπη διαβίωση και οι συνθήκες κράτησης, καθώς και το γεγονός ότι η Ελλάδα, ουσιαστικά ποτέ, δεν δίνει άσυλο στους αιτούντες πρόσφυγες.

Από το γεγονός, ότι το Βέλγιο καταδικάστηκε, επειδή θεώρησε την Ελλάδα ως ένα ανθρωπιστικό κράτος, στο οποίο μπορεί να αποστείλει πίσω έναν Αφγανό πρόσφυγα και τα υπόλοιπα Ευρωπαϊκά κράτη, που στο εξής θα ασχοληθούν με την ελληνική κυβέρνηση, όπως της αξίζει: σαν τον παραβάτη της στοιχειώδους αξιοπρέπειας των εξαθλιωμένων αυτής της γης. Δεν υπάρχει ασυλία στην Ελλάδα – οι πρόσφυγες και οι μετανάστες συλούνται. Το Πανεπιστημιακό άσυλο, προσφέρει μια ελάχιστη αποζημίωση για αυτή την πολύ μεγαλύτερη σύληση.

Η δικαιοσύνη, θα ναυαγήσει την στιγμή που ο Νόμος και οι πανεπιστημιακοί καθηγητές θα επιχειρήσουν να ‘εκκενώσουν’ την σχολή της Νομικής, από τους απεργούς πείνας που την κατέλαβαν, ώστε να έχουν ένα μέρος να κοιμούνται. Πετώντας έξω τους απεργούς, αυτό που θα πετάξουν έξω από την Σχολή του Νόμου, είναι η δικαιοσύνη. Γιατί, τι είναι ακριβώς αυτό που ζητάνε αυτοί οι άνθρωποι, μέσα στην σχολή της Νομικής? Να μας κάνουν, να προσέξουμε, επιτέλους, την αδύναμη και ασήμαντη ύπαρξη που έχουν για μας. Διεκδικούν τις απαραίτητες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης. Την ελάχιστη δυνατή αναγνώριση ότι ζουν εδώ, εργάζονται εδώ, ωστόσο τους μεταχειρίζονται χειρότερα απ’ ότι σε καταδικασμένους σε ισόβια.

Αυτό που, απλά, λένε είναι: “είμαστε εμείς που δεν μας βλέπετε, δεν μας λαμβάνετε υπόψη, δεν μας δίνετε ταυτότητα, εμείς που είμαστε δίπλα σας και ανήκουμε σε αυτό που είστε και σ’ αυτό που γίνεστε”. Είναι οι άνθρωποι που τιμωρούνται, όχι γι αυτό που έχουν κάνει (εγκληματικότητα ή παρανομία), αλλά, γι αυτό που είναι. Όχι γιατί κουβαλούν ένα κακό, αλλά για την εξαθλιωμένη τους αθωότητα. Οι δικοί μας ‘sans papiers’ (χωρίς χαρτιά), είναι οι homines sacri, άτομα που επειδή δεν έχουν νομική υπόσταση, δεν λογαριάζονται ως άτομα και γι αυτό υφίστανται τις χειρότερες βαναυσότητες από κράτη ή άλλους ανθρώπους, εργοδότες, ιδιοκτήτες ή μειοψηφίες, που κραυγάζουν δίπλα τους στον δρόμο.

Θα ακούσουμε και πάλι, τα προφανή, πως η Ελλάδα είναι μια χώρα που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα. Επειδή, διδάσκουμε το Σύνταγμα και τις σχετικές διατάξεις στις σχολές της Νομικής, διαθέτουμε πλήθος οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα, κοινότητες, διανοούμενους, υπουργεία, συνηγόρους και θεσμούς που τα προάγουν. Αλίμονο. Δεν σταματάνε να μας επαναλαμβάνουν πως τα ανθρώπινα δικαιώματα ανήκουν σε όλους μας επειδή, ακριβώς, είμαστε μέρος της ανθρωπότητας, κι όχι επειδή συνδεόμαστε με κάτι πιο συγκεκριμένο, όπως ένα έθνος, ένα κράτος ή μία ομάδα. Κι αυτό, ακούγεται πραγματικά παρηγορητικό.

Όταν, ωστόσο, γυρίσουμε το βλέμμα στους μετανάστες της νομικής σχολής, οι παραπάνω διακηρύξεις φαντάζουν αντιφατικές και ψευδείς αξίες της ιδεολογίας μας. Καταγγέλλοντας τις χείριστες παραβιάσεις σήμερα στην Ελλάδα, διεκδικώντας το δικαίωμα να γίνουν ορατοί και αντιληπτοί – έστω και ελάχιστα, έστω και με το τίμημα της ζωής τους – αυτοί οι άνθρωποι, προσφέρουν την πιο σημαντική υπηρεσία που θα μπορούσαν, στον Νόμο και την Νομική Σχολή. Φέρνουν αντιμέτωπους τους καθηγητές και τους φοιτητές, με όσα θα πρεπε να διδάσκουν και να διδάσκονται, αλλά τις περισσότερες φορές αγνοούν.

Η θυσία τους (sacrificium) σημαίνει ιεροποίηση (sacer facere) και θα ‘ναι πράγματι μια πράξη ιερή – σύνδεση του εγκόσμιου με το άγιο, ένα γεφύρωμα του νόμου και της διδασκαλίας του, με την άπειρη δικαιοσύνη και την ατελεύτητη φιλοξενία, για τις οποίες δεν μπορούμε ποτέ να πούμε, ότι είναι εδώ, ότι τις κατέκτησε τώρα ο κόσμος, κι εμείς μέσα σε αυτόν και ότι άρα, ο κόσμος είναι ‘καλός’.

Αν πετάξουμε έξω αυτούς τους ανθρώπους, από την σχολή όπου διδάσκεται ο Νόμος, ένας νόμος που για ελάχιστες ώρες και μέρες κατακλύστηκε με την ιδέα της δικαιοσύνης, ή, καλύτερα, με την διαμαρτυρία ενάντια στην απόλυτη αδικία, τότε πραγματικά δεν θα μας αξίζει να γυρίσουμε ξανά στον ίδιο χώρο, για να διδάξουμε το Νόμο, ή να υποκρινόμαστε ότι ο νόμος που διδάσκουμε, έχει οποιαδήποτε σχέση με την δικαιοσύνη.

Hans Rosling's 200 Countries, 200 Years, 4 Minutes - The Joy of Stats - BBC Four

2011-01-22T16:56:00.000+02:00

Δε θέλω την αγάπη σου άλλος κανείς να πάρει oύτε στον ίδιο το Θεό δε κάνω τέτοια χάρη

2011-01-10T14:09:00.003+02:00

Δε θέλω, δε θέλω την αγάπη

δε θέλω την αγάπη σου

εεε....

δε θέλω την αγάπη σου

άλλος κανείς να πάρει

Ούτε στον ί-, ούτε στον ίδιο το Θεό

αμάν - αμάν

εεε....

ούτε στον ίδιο το Θεό

δεν κάνω τέτοια χάρη

προπαγάνδα ΜΜΕ και οικονομική κρίση

2010-12-18T03:20:00.002+02:00

Video βασισμένα στην εκπομπή του Άρη Χατζηστεφάνου (ΙINFOWAR) στο Σκάι στις 11-4-2010 και σε έρευνα του Παντείου για το ρόλο των ΜΜΕ στην οικονομική κρίση.

Should I stay or should I go-του Κωστή Κοτσώνη

2010-12-17T05:55:00.002+02:00

Μεγάλο δίλλημα, πέρα από πασίγνωστο ροκάδικο άσμα, για ένα νέο ο τίτλος του κειμένου μου. Η πλειοψηφία όμως έχει μάλλον κατασταλάξει, αφού επτά στους δέκα νέους σκέφτονται σοβαρά να εγκαταλείψουν την Ελλάδα ή έχουν ήδη δρομολογήσει τις διαδικασίες για το σκοπό αυτό. Οι άλλοι δύο προφανώς την έχουν βρει με την όλη κατάσταση και ελπίζουν σε μία θεσούλα στο δημόσιο(είστε σίγουροι ότι τώρα μας τελείωσαν αυτά;) ή έστω σε πέντε λεπτά δημοσιότητας σε ένα ριάλιτι. Και μένω εγώ, ελπίζοντας να εργαστώ, να δημιουργήσω και τελικά να παραμείνω στη χώρα που μεγάλωσα. Είναι βάσιμες οι ελπίδες μου; Πάντα εύχομαι να είναι, αν και τα μέχρι τώρα δεδομένα δεν μπορώ να πω ότι είναι και ενθαρρυντικά.

Τις προάλλες είχα συναντήσει την παρέα στο τοπικό στέκι. Και δώστου οι φραπεδιές και οι σοκολάτες βιενουά και φυσικά, τα πονηρούτσικα σχόλια για την ξανθιά σερβιτόρα να δίνουν και να παίρνουν. Ξαφνικά, ο πιο μικρός της παρέας παίρνει το λόγο και αποφασίζει να στρέψει το ενδιαφέρον της συζήτησης σε κάτι πιο σοβαρό:''Αλήθεια ρε παιδιά. Πώς και πού φαντάζεστε τον εαυτό σας σε μερικά χρόνια;'' Άκουγα τους φίλους μου να μιλάνε για χώρες μακρινές, για παραδεισένιες, χιονοστολισμένες βόρειες χώρες δίχως διαφθορά, όπου η δημιουργικότητα των νέων αξιοποιείται και δεν υπονομεύεται, για χώρες πέρα από τον ωκεανό, στις οποίες οι μαθητές δεν παπαγαλίζουν και τα πανεπιστήμια δεν υπολειτουργούν, για χώρες τις οποίες η κρίση, ο πολιτικός εκμαυλισμός και η μιζέρια δεν αγγίζουν.

Κάποτε έφτασε και η σειρά μου. Απλά και ήρεμα απάντησα:''Προσωπικά, παιδιά, δεν σκέφτηκα, μέχρι τώρα τουλάχιστον, το ενδεχόμενο να εγκαταλείψω την Ελλάδα.''. Τι αφέλεια! Βλέματα γεμάτα απορία καρφώθηκαν πάνω μου, τα οποία ακολούθησαν φράσεις όπως ''Πας καλά;'', ''Μα τι λες; Η Ελλάδα θα καταστραφεί!'' και ''Δεν μπορώ να καταλάβω τι βρίσκεις σε αυτό τη χώρα!''. Μάταια χρησιμοποίησα όλα τα μέσα πειθούς που γνώριζα(τι μαθαίνουμε στο σχολείο;). Μάταια προσπάθησα να τους πείσω ότι και οι άλλες χώρες έχουν προβλήματα, ότι δεν είναι μόνο στην Ελλάδα οι νέοι ανικανοποίητοι και απαισιόδοξοι, πως όλη η Ευρώπη καρκινοβατεί, ότι αρκετοί είναι οι ξένοι που λάτρεψαν τη χώρα μας παρόλες τις αναποδιές και ότι στην τελική, οι κινδυνολογίες ποτέ δεν ωφέλησαν κανέναν. Μίλησα για τη δύναμη της ήβης, που μπορεί να αλλάξει τον κόσμο αν το θέλει, για πολίτες που δυσφορούν και δεν θα αργήσουν να ξεσηκωθούν αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο, ακόμα για ευθύνες που ίσως εμείς η νέα γενιά οφείλουμε να αναλάβουμε αλλά δεν το κάνουμε. Ενδόμυχα ωστόσο δεν ήξερα-και δεν ξέρω- αν πραγματικά τα πίστευα όλα αυτά. Δεν τους έπεισα. Όταν πέρασε η ώρα, διακόψαμε τελικά τη συζήτηση και χωρίσαμε...

Λίγες μέρες αργότερα, να σου 'μαι στο γραφείο του σχολείου μου περιμένοντας να βγάλω κάτι φωτοτυπίες. Ένας καθηγητής μπήκε κεφάτος στο γραφείο και με χαιρέτησε. Ανταπέδωσα το χαιρετισμό, ανυπόμονος να τελειώσω αυτή τη μικρή αγγαρεία για να απολαύσω το διάλειμμα. Εκείνος όμως είχε όρεξη για κουβέντα:

-Και πού είπες ότι θέλεις να περάσεις;

-Δημοσιογραφία, κύριε.

-Μπα; Ώστε δημοσιογραφία. Κανένα μέσο έχεις;

-Όχι. Αλλά όυτως ή άλλως, είμαι κατά τέτοιων μεθόδων. Με τα προσόντα μου ότι πετύχω(είπα γελώντας)!

-Τι να τα κάνεις τα προσόντα; Χωρίς μέσο... πού πας ξυπόλητος στα αγκάθια;

Πήρα τις φωτοτυπίες από το φωτοτυπικό και έφυγα χωρίς να πω τίποτα. Ανέβαινα τις σκάλες μουδιασμένος, όταν μου ήρθε στο μυαλό μία φράση από την πρόσφατη...διαμάχη με τα παιδιά. Την ξεστόμισε ο μεγαλύτερος της παρέας, πρωτοετής στο πανεπιστήμιο:''Και τι μου έχει προσφέρει ή θα μου προσφέρει, δηλαδή, αυτή η χώρα για να τις προσφέρω και εγώ κάτι;''. Και το κουδούνι χτύπησε για μάθημα. Η απάντηση στην ερώτηση αυτή έπρεπε να περιμένει...

Συνδεσμος Ειλικρινών Βιομηχάνων

2010-12-17T04:32:00.000+02:00

when will i see you again?

2010-12-12T02:26:00.001+02:00

Ο Αλκίνοος Ιωαννίδης τραγουδά Neil Young

"A Man Needs A Maid"-Neil Young

My life is changing
in so many ways
I don't know who
to trust anymore
There's a shadow running
thru my days
Like a beggar going
from door to door.

I was thinking that
maybe I'd get a maid
Find a place nearby
for her to stay.
Just someone
to keep my house clean,
Fix my meals and go away.

A maid. A man needs a maid.
A maid.

It's hard to make that change
When life and love
turns strange.
And old.

To give a love,
you gotta live a love.
To live a love,
you gotta be "part of"
When will I see you again?

A while ago somewhere
I don't know when
I was watching
a movie with a friend.
I fell in love with the actress.
She was playing a part
that I could understand.

A maid. A man needs a maid.
A maid.

When will I see you again?

Ο ερωτευμένος-Ρεμπέκα Ντότρεμερ

2010-11-20T06:36:00.002+02:00

Ήταν μια φορά ο Ερνέστος, το μικρό αγόρι που του άρεσε πολύ να είναι φίλος (και το πειραχτήρι) των κοριτσιών….

…και ιδίως της Σαλώμης.

Και ήταν και η Σαλώμη, το μικρό κορίτσι που μαρτύρησε στη μαμά του όλα όσα της είχε κάνει ο Ερνέστος. Όλα: που της τραβούσε τα μαλλιά,της άρπαζε την κουκούλα, της έβγαζε τα γυαλιά επίτηδες…

Τότε η μαμά είπε ότι ο Ερνέστος το δίχως άλλο ήθελε να παίξει με τη Σαλώμη, αλλά δεν ήξερε πώς να της το ζητήσει. Και η μαμά είπε επίσης ότι, χωρίς αμφιβολία, ο Ερνέστος ήταν ερωτευμένος με τη Σαλώμη…

Στο σχολείο, η Παυλίνα ρώτησε:

“Ερωτευμένος με τη Σαλώμη! Τι είναι ερωτευμένος;”.

Oύτε η Σαλώμη ήξερε τι είναι αυτός ο ρωτευμένος…

Ο Άβελ, πάλι, ήξερε ότι πέφτεις.

Πέφτεις ξερός από έρωτα.

Η Σαλώμη έπεφτε συχνά από το ποδήλατο και ξεραινόταν από τον πόνο,

από έρωτα όμως, ποτέ!

“Οι ερωτευμένοι υπάρχουν μόνο στα παραμύθια!” είπε ο Στέφανος.

“Α,ναι!”

“Για πρίγκιπες και πριγκιποπούλες;”

“Με ωραία φορέματα;”

“Σπαθιά;”

“Βασιλιάδες, βασιλοπούλες;”

“Kαι δράκους;”

“Tότε οι ερωτευμένοι υπάρχουν μόνο στα ψέματα;” ρώτησε η Σαλώμη.

Η Ιουστίνη πίστευε ότι είμαστε ερωτευμένοι επειδή είμαστε λυπημένοι…

ή όταν είμαστε ντροπαλοί…

ή μάλλον αν είμαστε κόκκινοι σαν παντζάρια.

“Όταν είμαστε υπνωτισμένοι!”

Τελικά η Σαλώμη κατάλαβε ότι όταν είμαστε ερωτευμένοι είμαστε τρελούτσικοι!

Η μικρή Νίνα είχε ακούσει να μιλούν για έρωτα κεραυνοβόλο…

“Ερωτευμένος είναι φωτιά!”

“Καίει;”

“Σαν αστραπή!”

“Είναι καταιγίδα”.

“Βρέχει,λοιπόν;”

Και η Σαλώμη σκέφτηκε ότι είναι καλύτερα να έχεις ομπρέλα για να είσαι ερωτευμένος!

Αλλά ο Αριστείδης είπε ότι ερωτευμένος είναι κάτι στην καρδιά.

“Θέλεις να πεις ότι έχεις ταχυπαλμίες;”

“Kαι πυρετό επίσης;”

“Eίσαι χάλια;”

“Είμαστε άρρωστοι;”

“Αχ,πόσο κουραστικό είναι να είσαι ερωτευμένος!” αναστέναξε η Σαλώμη.

“Πρέπει να είμαστε δύο για να είμαστε ερωτευμένοι!”

είπε με σιγουριά ο Άγγελος.

“Μόνοι μας γίνεται;”

“Ή τρείς;”

“Ή τέσσερις;”

“Χα χα! Όλοι ερωτευμένοι!”

“Λοιπόν, θα ήταν καλύτερα να είμαστε πόσοι τελικά;” αναρωτήθηκε η Σαλώμη.

Η Ζέλια η ψηλή ήξερε ότι ερωτευμένος είναι για να παντρευτείς υποχρεωτικά!

“Είναι για τους κυρίους!”

“Και για τις κυρίες!”

“Για τους γονείς!”

“Όχι για τους μικρούς”

“Τότε πρέπει να είσαι μεγάλος για να είσαι ερωτευμένος!” πρόσθεσε η Σαλώμη.

“Πφφφ! Ερωτευμένος, δε σου συμβαίνει ποτέ” αναστέναξε ο Μάριος.

“Φυσικά και συμβαίνει. Πάντα!”

“Και για πάντα!”

“Ή για πέντε λεπτά;”

“Για μια ζωή!”

“Ωωωω…σαν πολύ δεν είναι;” Ξεφύσηξε η Σαλώμη.

“Ερωτευμένος, είναι πολύ σημαντικό!” ανακοίνωσε ο Θωμάς (ο μεγάλος).

“Είναι για τη δασκάλα”.

“Για την καλύτερή σου φίλη!”

“Μόνο για τα κορίτσια λοιπόν;”

“Όχι βέβαια!”

“Όχι! Είναι μόνο για τα αγόρια!” φώναξε η Σαλώμη.

Η Αιμιλία γέλασε γιατί πρέπει να φιλιόμαστε όταν είμαστε ερωτευμένοι!

“Να πιανόμαστε χέρι χέρι!”

“Ερωτευμένοι είναι για να κάνεις μωρά!”

“Χι χι χι!”

“Δεν θα έπρεπε να είσαι τσιτσίδι, μήπως, για να κάνεις τον ερωτευμένο;” Αναρωτήθηκε η Σαλώμη.

“Ερωτευμένος είναι σαν όνειρο!” είπε ο Θωμάς (ο μικρός)

“Πετάμε στον ουρανό!”

“Με λουλούδια…”

“Αιωρούμαστε! Βζινννννν!”

Και η Σαλώμη συμπέρανε ότι είσαι άγγελος όταν είσαι ερωτευμένος.

Αλλά όταν ο Ερνέστος (ο ερωτευμένος) γύρισε για να σπρώξει τη Σαλώμη πολύ δυνατά ακόμα μια φορά, όταν κλότσησε την τσάντα της και ποδοπάτησε το παλτό της επίτηδες…

…κανείς πια δεν είπε τίποτα!

Και η Σαλώμη σκέφτηκε ότι δεν ήξεραν τίποτα για τους ερωτευμένους, όλοι αυτοί!

2010-11-12T05:23:00.002+02:00

tvxs.gr | Γιάννης Ρίτσος (1909 - 1990)
Ανέβηκε από tvxorissinora.

για όσους μας αλλάζουν τη ζωή "βαθύτερα κι από εκατό επαναστάσεις"

2010-11-08T20:44:00.001+02:00

Τίτος Πατρίκιος, Όταν κοπάζει ο θόρυβος

Για το ψωμί το δίκιο την αλήθεια, ίσως και να μη φτάνει μια ζωή.
Μα τη ζωή μου την ένιωσα ζωή μες στον αγώνα, αδέλφια.
Και για να μάθω να μιλώ, όταν ο τρόμος τα στόματα βουβαίνει
Να μάθω να ανορθώνομαι, όταν θεριεύει ο θάνατος
Για να μπορώ τα ίδια τα λάθη μας να αντέχω
πόσες αδυναμίες έπρεπε να κατανικήσω,
με πόσες πρέπει κάθε στιγμή να αντιπαλεύω.
Όμως μονάχα τούτη την αδυναμία, συγχωρήστε μου,
όταν κοπάζει ο θόρυβος και μένω μοναχός με ένα μου αγαπημένο πρόσωπο
για την αγάπη του που ολόκληρος διψάω δεν μπορώ ν' αγωνιστώ.
Αν την επιδιώξω τη χάνω.
Αν τη διεκδικήσω τη σκοτώνω.
Αδέλφια μου συγχωρήστε με, μα η αγάπη που πιο βαθιά γυρεύω, πρέπει να μου δοθεί μονάχη.

Από τη συλλογή Μαθητεία ξανά (1991)

βορινά παράπονα

2010-11-01T02:28:00.000+02:00

Συναντιόμαστε σαν τα παγόβουνα,
όχι επειδή έχουμε πια παγώσει,
αλλά γιατί από τα όσα δείχνουμε
κρύβουμε ακόμα περισσότερα
κάτω από την επιφάνεια του νερού.

Τ. Πατρίκιος